reviewsvideogames

Prey

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: Xbox One • επίσης διαθέσιμο για: PC, PS4
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, adventure, PEGI: 18+

Γενικά, όταν κρίνω ένα παιχνίδι, προτιμώ να εξοικειώνομαι μαζί του και να γνωρίζω όσο το δυνατόν περισσότερες πλευρές του, παρά να τρέχω να φτάσω στο τέλος. Με άλλα λόγια, προτιμώ να κινούμαι οριζόντια, αξιολογώντας το εύρος μιας εμπειρίας, παρά κατακόρυφα, ώστε να μπορώ να ισχυριστώ πληρότητα κάλυψης περιεχομένου. Φυσικά, το ιδανικό είναι να κινείσαι και στις δύο διαστάσεις, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εφικτό έτσι όπως έχουν τα δεδομένα στη χώρα μας (και με την πρόσφατη πολιτική της Bethesda, όχι μόνο στη χώρα μας πια). 

 Με το Prey, η Arkane εδραιώνει λίγο περισσότερο τη δική της ταυτότητα ως στούντιο, τόσο στον καλλιτεχνικό τομέα, όσο και στο είδος του gameplay που προτιμά.

Ευτυχώς, το Prey είναι ένα παιχνίδι που όχι μόνο ευνοεί αυτήν την προσέγγιση, αλλά ξεδιπλώνει πλήρως τα χαρίσματά του μόνο αν ακολουθήσεις τη συγκεκριμένη μεθοδολογία. Αν προσπαθήσεις να κατευθυνθείς αμέσως προς το τέλος, όχι μόνο δεν θα το ευχαριστηθείς όπως του αξίζει (κάτι που ισχύει για όλα σχεδόν τα παιχνίδια, εκτός ίσως από τα καθαρά shooter), αλλά θα βιώσεις μια σαφώς χειρότερη εμπειρία. Δεν είμαι απολύτως σίγουρος γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά έχω αρκετές υποθέσεις που θα εξηγήσω παρακάτω. 

Ας ξεκινήσουμε όμως με τα βασικά: το Prey είναι ένα κλασικό action/adventure/περίπου-RPG πρώτου προσώπου, ένα είδος που καθιερώθηκε με το Deus Ex και λίγο αργότερα με το System Shock 2 και αναστήθηκε σχετικά πρόσφατα με τα Bioshock, αλλά και με τις συνέχειες των Deus Ex και νέες προσπάθειες, όπως το Dishonored. Με άλλα λόγια, δεν έχει καμία σχέση με το προηγούμενο Prey που ίσως θυμάστε (ναι, εκείνο με τον Ινδιάνο που σκότωνε εξωγήινους μέσα από portals), αλλά είναι μια νέα προσπάθεια από τη Bethesda να κατακτήσει αυτό το είδος μετά το καθόλα εξαιρετικό Dishonored και το ακόμη καλύτερο Dishonored 2. Αντί, λοιπόν, να βάλει το εν λόγω IP στο ράφι, η Bethesda αποφάσισε να το δώσει στην Arkane, την ομάδα ανάπτυξης των Dishonored και να της επιτρέψει να κάνει τα μαγικά της. Και πολύ καλά έκανε, κατά τη γνώμη μου, γιατί δεν έχω και τις καλύτερες αναμνήσεις από εκείνο το Prey.

Βέβαια, νιώθω υποχρεωμένος να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι η Arkane δεν κάνει ακριβώς τα «μαγικά της» με το Prey, αλλά επαναλαμβάνει τα «μαγικά» κάποιων άλλων, μεταξύ των οποίων και τα δικά της. Ευτυχώς, το κάνει καλά. Αν προσπαθήσεις να αποδομήσεις το Prey, θα δεις ότι είναι μια ανθολογία των πιο επιτυχημένων παιχνιδιών του είδους, η οποία επιδεικνύει υπερήφανα τις επιρροές της, παρόλο που δεν ενσωματώνονται όλες το ίδιο επιτυχημένα.

 Τα σκηνικά του Prey δεν έχουν την τελειομανία και τη λεπτομέρεια του Dishonored 2, αλλά έχουν πιο πειστικές διαστάσεις και υλική υπόσταση.

Για παράδειγμα, ας δούμε το σκηνικό: το Prey διαδραματίζεται στον διαστημικό σταθμό Talos I, ένα επιβλητικό οικοδόμημα, προϊόν συνεργασίας των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης, που υποτίθεται ότι κατασκευάστηκε τη δεκαετία του ‘60 μετά από μια «χρυσή εποχή» για τα ταξίδια στο διάστημα. Όλα αυτά συνέβησαν, βέβαια, επειδή απέτυχε η δολοφονία του Τζ. Φ. Κένεντι, με αποτέλεσμα να αποτραπούν ορισμένες σημαδιακές διεθνείς συρράξεις και ο ψυχρός πόλεμος που ακολούθησε. Εβδομήντα χρόνια μετά, ο σταθμός αποκτήθηκε από μια τεράστια εταιρεία με ειδίκευση στα βελτιωτικά εμφυτεύματα και μετατράπηκε σε ένα απέραντο εργαστήριο. Με άλλα λόγια, έχουμε το ίδιο στήσιμο με το Bioshock - μια εξαιρετικά φιλόδοξη εγκατάσταση σε εχθρικό περιβάλλον που δημιουργήθηκε σε μια εποχή που μεσουρανούσε η αρτ ντεκό, με ένα υπόβαθρο που στρέφεται γύρω από τη βελτίωση του ανθρώπου με μη βιολογικά μέσα.

Ας δούμε και τον πρωταγωνιστή ή πρωταγωνίστρια, ανάλογα με την προτίμηση του παίκτη: ο/η Morgan Yu είναι γόνος της οικογένειας στην οποία ανήκει η κυριότητα και η διαχείριση της Transtar, της εταιρείας που εξαγόρασε τον Talos I. Μετά από μια (πάρα πολύ καλοστημένη) ανατροπή στα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού, ο ήρωάς μας χάνει τη μνήμη του και καλείται να μάθει περισσότερα για τον εαυτό του, αλλά και για τον κόσμο και τα πρόσφατα γεγονότα στον σταθμό από μηνύματα σε υπολογιστές, ηχογραφημένες καταθέσεις και άλλα περιφερειακά ίχνη. Την καθοδήγησή του αναλαμβάνει μια μυστηριώδης τεχνητή(;) νοημοσύνη που μοιάζει να έχει προγραμματιστεί από τον ίδιο για αυτόν τον σκοπό.

Να ρίξουμε μια γενική, αφαιρετική ματιά και στον τρόπο παιχνιδιού; Ο/Η Morgan εξερευνά ένα απίστευτα λεπτομερές και καλαίσθητο περιβάλλον, προσπαθεί να ανακαλύψει τη φύση μιας αλλόκοσμης απειλής που έχει καταλάβει τον σταθμό, μαζεύει όπλα και προμήθειες που πρέπει να χρησιμοποιεί με σύνεση για να επιβιώσει και συλλέγει υλικά και συσκευές που επιτρέπουν την απόκτηση υπερφυσικών δυνάμεων ή νέων ικανοτήτων.

 Αν και δεν λείπουν οι εκπλήξεις και η γενικότερη horror αισθητική, το Prey μοιάζει να νιώθει πιο άνετα όταν αφήνει τον παίκτη να εξερευνήσει το περιβάλλον με τους δικούς του ρυθμούς και τρόπους.

Σε γενικές γραμμές, δεν έχω κανένα πρόβλημα με την έλλειψη πρωτοτυπίας, με την προϋπόθεση ότι όλα υλοποιούνται σωστά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, στην αρχή δεν αισθάνθηκα καλά. Περίμενα κάτι πιο ξεχωριστό από την ομάδα που μας χάρισε το Dishonored 2, μάλλον το καλύτερο παιχνίδι του 2016 κατά την προσωπική μου άποψη. Ωστόσο, μετά από λίγη ώρα, το ταλέντο της Arkane αρχίζει να φαίνεται και μέσα από ένα ξένο πατρόν. Πρώτα από όλα, ο ίδιος ο σταθμός είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και πειστικά οικοδομήματα που έχουν εμφανιστεί ποτέ σε videogame. Εκεί που το Dishonored εστίαζε σε μικρές, αλλά τέλεια σχηματισμένες στιγμές που διαδραματίζονταν σε ένα υποσύνολο του κόσμου που «υπονοούσε» η αφήγηση, το Prey στοχεύει σε ένα ευρύτερο, πιο αλληλένδετο περιβάλλον, το οποίο ο παίκτης εξερευνά σε αναλογία 1:1. Αυτό από μόνο του κάνει το περιβάλλον να φαίνεται πιο ρεαλιστικό, παρά το φαντασιακό του υπόβαθρο. Αλλά για να το βιώσεις και να το εκτιμήσεις, πρέπει να το εξερευνήσεις. Μόνο έτσι θα ξεδιπλώσει τις αρετές του και θα αποκαλύψει πόσο περίτεχνα συνδέονται όλα μεταξύ τους.

Στη συνέχεια, παρουσιάζονται σταδιακά τα συστήματα και οι μηχανισμοί. Και εδώ τα πράγματα είναι πολύ ενδιαφέροντα και ικανοποιητικά, κυρίως όσον αφορά την εξερεύνηση και το stealth. Από πολύ νωρίς στο παιχνίδι, ο παίκτης αποκτά πρόσβαση ίσως στο πιο χρήσιμο όπλο/εργαλείο που θα συναντήσει σε όλη τη διάρκεια του τίτλου, έναν εκτοξευτή υγρού τσιμέντου που πήζει στιγμιαία. Η προφανής χρήση του είναι να ακινητοποιεί τους εχθρούς που έχουν κατακλύσει τον σταθμό, αλλά αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τα ίχνη που υπάρχουν στο σκηνικό, συνειδητοποιεί ότι μπορεί να το χρησιμοποιήσει και για να δημιουργεί κρυψώνες/κάλυψη, αλλά και για να φτιάξει αυτοσχέδιες πλατφόρμες που θα του επιτρέψουν να αναρριχηθεί σε δυσπρόσιτα σημεία. Πρόκειται για έναν μηχανισμό που ουσιαστικά «ξεκλειδώνει» (για τα δεδομένα του είδους) τον κόσμο του παιχνιδιού, επιτρέπει στον παίκτη να αυτοσχεδιάσει και, εν πάσει περιπτώσει, προσθέτει μια ιδιαίτερη νότα σε μια δοκιμασμένη συνταγή. 

Δεν είναι, βέβαια, όλα τα όπλα το ίδιο χρήσιμα και ευφάνταστα, ενώ ο σχετικά ελεύθερος σχεδιασμός της εμπειρίας σημαίνει ότι οι παίκτες θα αποκτήσουν διαφορετικά όπλα και ικανότητες σε διαφορετικά σημεία του παιχνιδιού, με αποτέλεσμα να ευνοούνται αυτοί που θα εξερευνήσουν το σταθμό αργά και μεθοδικά, ενώ οι υπόλοιποι θα ταλαιπωρηθούν αρκετά λόγω των πιο περιορισμένων επιλογών που θα έχουν στη διάθεσή τους. Αργότερα, εμπλέκονται κι άλλοι στρατηγικοί παράγοντες, όπως είναι η διαχείριση των υλικών για τη δημιουργία χρήσιμων αντικειμένων, η χρήση εξωγήινου DNA για την απόκτηση επιπλέον δυνατοτήτων, η κατάχρηση του οποίου κάνει τα συστήματα ασφαλείας του σταθμού να στραφούν ενάντια στον παίκτη, αλλά και η διαχείριση διαφόρων πόρων και συσκευών. 

 Το παιχνίδι προσφέρει άπειρα skills για να επενδύσετε τα Neuromods σας, αλλά ορισμένα οφέλη δεν είναι προφανή από την αρχή,. Όπως για παράδειγμα οι ικανότητες που αυξάνουν τα υλικά που μπορείτε να αποκομίσετε από τους εχθρούς και άλλες πηγές.

Σε γενικές γραμμές, οι συνθήκες εξερεύνησης και πειραματισμού παραμένουν πάντα ενδιαφέρουσες, αλλά δεν ισχύει το ίδιο και για τις μάχες. Τα πλάσματα που θα αντιμετωπίσετε έχουν πολλές διαφορετικές μορφές και ευφάνταστες παραλλαγές (ακόμα και οι πιο βασικοί εχθροί μπορούν να δημιουργήσουν ένταση, καθώς μεταμορφώνονται σε καθημερινά αντικείμενα), αλλά αυτές οι παραλλαγές δεν μεταφράζονται πάντα σε εξίσου ενδιαφέρουσες συνθήκες μάχης. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, το stealth και η αξιοποίηση του περιβάλλοντος και των πιο εξωτικών δυνάμεων/εργαλείων είναι πάντα οι πιο ικανοποιητικές  λύσεις, αλλά δεν απαλλάσσουν εντελώς τον παίκτη από την υποχρέωση να πολεμήσει. Δεν υπάρχει κάποιο αντικειμενικό, σοβαρό πρόβλημα, πέρα από μια σχετική ανισορροπία, μια έλλειψη ενδιαφέροντος, αν θέλετε, σε σύγκριση με τα υπόλοιπα στοιχεία της εμπειρίας. Όπως και  αν το δει κανείς, οι μάχες του Prey δεν είναι πάντα διασκεδαστικές: ο ήρωας κινείται σχετικά αργά, και η αίσθηση των όπλων δεν είναι πάντα η επιθυμητή. Για να μην παρεξηγηθώ, οι μάχες του Prey δεν είναι χειρότερες (αλλά ούτε και πολύ καλύτερες) από αυτές των πρώτων Bioshock.

Η αφήγηση, από την άλλη, έχει κάποια πράγματα να ζηλέψει από τους καλύτερους εκπροσώπους του είδους. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα και το επιστημονικό/φιλοσοφικό υπόβαθρο στο οποίο βασίζεται είναι εξαιρετικά ελκυστικό, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν στιγμές και χαρακτήρες που να εμπνέουν στο βαθμό που θα χρειαζόταν για να στηριχτεί σωστά η ιστορία. Ωστόσο, το παιχνίδι επιφυλάσσει μερικές εξαιρετικές εκπλήξεις και πολλές ατμοσφαιρικές στιγμές. Απλά δεν έχει την ανάπτυξη που θα περίμενε κανείς.

 Όπως και στο Dishonored,  η Arkane δεν αφήνει να πέσει κάτω ούτε μία ευκαιρία για μαύρο χιούμορ. 

Σε τελική ανάλυση, όμως, αυτά τα δύο προβλήματα χάνουν τη σημασία τους μπροστά σε μια τόσο περίτεχνη εμπειρία. Μπορεί το Prey να μην έχει το πολυδιάστατο gameplay και τις ευφάνταστες δυνάμεις ενός Dishonored, ούτε την αφήγηση και τους χαρακτήρες ενός Bioshock, αλλά στις διόλου ευκαταφρόνητες ώρες της διάρκειάς του προσφέρει ένα ταξίδι στην εξέλιξη του είδους και μια ανυπέρβλητα ατμοσφαιρική εμπειρία που δεν διστάζει να βγει εκτός σχεδίου. Με την καλή έννοια.

 

Δυνατή ατμόσφαιρα, υπέροχη καλλιτεχνική διεύθυνση και υλοποίηση του περιβάλλοντος, αρκετά ελεύθερο gameplay για τα δεδομένα του είδους, απολαυστικό stealth και εξερεύνηση.
Σχετικά μέτριες μάχες, θα μπορούσε να έχει κάπως καλύτερη ιστορία.

 

κανένα σχόλιο συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις