Postal III

Σας έχει τύχει ποτέ να προσπαθείτε να πείσετε τον εαυτό σας πως ένα παιχνίδι θα είναι καλό παρά τα εμφανή σημάδια πριν την κυκλοφορία του που δείχνουν το αντίθετο; Τι και αν το τελευταίο τρέιλερ του τίτλου ήταν απογοητευτικότατο, τι κι αν το demo του σας έκαψε τον σκληρό δίσκο και σας προκάλεσε αναγούλα; Έστω και «λαβωμένες», οι προσδοκίες σας παραμένουν στα ύψη και «χτυπάτε» το παιχνίδι με το που σκάει μύτη στην αγορά χωρίς δεύτερη σκέψη. Προσωπικά δύο φορές μου συνέβη κάτι τέτοιο αυτή την εποχή. Η πρώτη με το Duke Nukem Forever (το οποίο μπορεί να μην είναι τόσο καταστροφικό όσο το παρουσιάζουν όλοι, αλλά πάλι περίμενα κάτι πολύ καλύτερο) και η δεύτερη με το Postal III. Και αν τον Δούκα το βρήκα στην καρδιά μου να τον συγχωρέσω για τα όποια προβλήματα του, με τον… ταχυδρόμο κάτι τέτοιο δεν παίζει, αφού τα πράγματα στην περίπτωσή του είναι απλά… ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ!

Η ιστορία του Postal III λαμβάνει χώρα λίγο μετά τα γεγονότα του δεύτερου παιχνιδιού της σειράς και του expansion του, Apocalypse Weekend. Ο Postal Dude αφού ισοπέδωσε κυριολεκτικά την Paradise, την προηγούμενη πόλη στην οποία διέμενε, αποφασίζει να πάρει τα μπογαλάκια του την κάνει από εκεί. Δυστυχώς λίγο η οικονομική κρίση, λίγο η υψηλή τιμή της βενζίνης, έχουν ως αποτέλεσμα να μείνει από καύσιμα έξω από την παρακμιακή πόλη της Catharsis. Με το μέρος να μην είναι και αυτό που ονειρευόταν ο πρωταγωνιστής μας όταν ξεκινούσε το ταξίδι του, αναγκάζεται να γίνει το παιδί για όλα τα θελήματα σε όποιον από τους εκκεντρικούς κατοίκους της πόλης του το ζητήσει, μέχρι να μαζέψει αρκετά χρήματα ώστε να την κάνει.

Όσοι έχουν παίξει κάποιο από τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς γνωρίζουν ήδη πως ο κόσμος του Postal δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία παρανοϊκή καρικατούρα του πραγματικού. Το χιούμορ είναι απίστευτα χοντροειδές, η βία υπερβολική και οι χαρακτήρες κάφροι μέχρι αηδίας. Αν όλα αυτά δεν σας κάνουν κλικ, τότε λυπάμαι αλλά μόλις έφυγε από το παράθυρο το μοναδικό «selling point» του τίτλου, αφού πέραν της παράνοιας που επικρατεί δεν υπάρχει τίποτα απολύτως για να σας πείσει να επενδύσετε τα ευρώπουλά σας στο Postal III. Έτσι, αν το να διώχνετε πουριτανές μανάδες από τσοντάδικα εκσφενδονίζοντάς τους... μπεσαμέλ που έχετε μαζέψει από χρησιμοποιημένα χαρτομάντιλα, όχι απλά δεν σας ιντριγκάρει αλλά σας απωθεί κιόλας, τότε μην ρίξετε ούτε δεύτερη ματιά στο παιχνίδι της Running With Scissors.

Στα του gameplay, το Postal ΙΙΙ παίζει όπως θα περίμενε κανείς από τυπικό shooter τρίτου προσώπου. Αν και αρχικά μας δίνεται η ψευδαίσθηση πως μπορούμε να τριγυρίζουμε ελεύθερα στην Catharsis, δίνοντας στον τίτλο ένα sandbox αέρα, σύντομα διαπιστώνουμε πως όχι μόνο δεν υπάρχει απολύτως τίποτα να κάνουμε πέραν των αποστολών που μας δίνονται, αλλά από ένα σημείο και μετά μεταφερόμαστε αυτόματα στο επόμενο σημείο όπου αυτές εξελίσσονται. Είναι κρίμα γιατί ενώ το δεύτερο παιχνίδι της σειράς επιχείρησε να μας προσφέρει μία πιο ανοιχτή εμπειρία, κάτι που εν μέρει κατάφερε, εδώ όχι μόνο δεν βλέπουμε το επόμενο βήμα, αλλά παρατηρείται και ένα σοβαρό πισωγύρισμα. Όμως μην νομίζετε πως χάνετε και τίποτα, μία βολτίτσα στους δρόμους της πόλης είναι αρκετή για να αντιληφθούμε πόση έμπνευση... δεν έχει ο σχεδιασμός της.  H έλλειψη ελευθερίας θα μπορούσε εύκολα να συγχωρεθεί αν οι αποστολές που μας δίνονταν είχαν κάτι αξιόλογο να μας προσφέρουν, δυστυχώς όμως στην πλειοψηφία τους είναι απίστευτα βαρετές και επαναλαμβανόμενες, αφού αν και ως επί το πλείστον έχουμε να αντιμετωπίσουμε διαφορετικούς εχθρούς κάθε φορά στην τελική το μόνο που κάνουμε είναι να σκοτώνουμε (ή να συλλαμβάνουμε αν επιλέξουμε τον ρόλο του πασιφιστή) όποιον μας επιτίθεται.