Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief

Ο γράφων επιθυμεί να δηλώσει ότι καθ’ όλη τη διάρκεια συγγραφής του review, άκουγε τιμής ένεκεν Olympians, Πασχάλη και λοιπούς συγγενείς.

Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε. Τι «ποιον»; Τον Harry Potter ντε! Όχι, όχι, δεν έπαθε κάτι στη μάχη εναντίον του… ξέρετε-Ποιου, απλά… μεγάλωσε! Ω ναι, μεγάλωσε κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο, τουλάχιστον για εκείνους που οι περιπέτειες του Χαρούλη (όχι του Κλάδη, είπαμε, του Πότερου) προσέθεταν μηδενικά στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Οπότε λοιπόν, χρειαζόταν ένας διάδοχος και μάλιστα άμεσα προκειμένου να πλασαριστεί στο φιλοθεάμον κοινό σταδιακά, όπως έγινε και με τον μάγο της J.K. Rowling, ούτως ώστε η μετάβαση να είναι ομαλή. Ο εκλεκτός βρέθηκε στο πρόσωπο του Percy Jackson, ενός πιτσιρικά που πρωταγωνιστεί σε μια σειρά βιβλίων του Rick Riordan και με την πρώτη ταινία να κάνει ντεμπούτο στη χώρα μας αυτή τη βδομάδα, δεν θα μπορούσε να λείψει και το πρώτο, σχετικό παιχνίδι.

Ποσάιντον, αρ γιου μάι ντάντι;

Αν υπάρχει κάποιος λόγος για να ξεχωρίσει κάποιος Έλληνας (δίνω βάση στην εθνικότητα μιας και για τους υπόλοιπους, πιστέψτε με, όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω μοιάζουν απολύτως φυσιολογικά) το Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief, είναι λόγω του σεναρίου του. Ο Percy Jackson είναι στα 12 του χρόνια ένα προβληματικό παιδί καθώς πάσχει από δυσλεξία, υπερκινητικότητα, είναι ορφανός από πατέρα και έχει αποβληθεί από κάμποσα σχολεία. Ένα πρωινό όμως ξυπνά σε ένα κέντρο εκπαίδευσης ημίθεων και κάπου εκεί η ζωή του αλλάζει άρδην αφού ανακαλύπτει ότι στην πραγματικότητα είναι… νόθος γιος του Ποσειδώνα -αμέ, του θεού της θάλασσας στην ελληνική μυθολογία!

Βέβαια, αυτό προκαλεί τη μήνι των υπόλοιπων θεών του Ολύμπου (οι λεγόμενοι Olympians, απλή συνωνυμία με το συγκρότημα των λουλουδιών) αφού μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν ορκιστεί να μην αποκτήσουν άλλα παιδιά αφού αυτά τους έβγαιναν με… σούπερ δυνάμεις! Εν πάση περιπτώσει, στη συνέχεια ο Percy ξεκινά την αναζήτηση της αστραπής του Δία που πιστεύεται ότι έχει κλέψει ο Άδης αλλά ο Δίας νομίζει ότι κυνηγά ο Ποσειδώνας –μέσω του γιού του. Έτσι, αρχίζει ένα απίστευτο ταξίδι για τον νεαρό Percy προς τον Κάτω Κόσμο ο οποίος έχει μετακομίσει στο… Λος Άντζελες και τον Όλυμπο ο οποίος και έχει μεταφερθεί στο Empire State Building. Στο φινάλε ο Percy αποκαλύπτει μια τεράστια συνομωσία, λύνει τις όποιες παρεξηγήσεις, επαναφέρει τις ισορροπίες μεταξύ των θεών και αποχωρεί γιατί… έχει και σχολείο!

Δεν συνηθίζω να κάνω τέτοιες αναφορές στα σενάρια των παιχνιδιών, ειδικά όμως στην περίπτωση του Percy Jackson νομίζω ότι κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο. Αφού να φανταστείτε ότι μετά από κοπιαστικές προσπάθειες ξεπέρασα τις όποιες αναστολές μου, συμφιλιώθηκα στην ιδέα των χαμένων £10 και 2 ωρών απ’ τη ζωή μου και πήγα να δω και την ταινία –εδώ, στην Αγγλία, έχει κυκλοφορήσει από την περασμένη Παρασκευή. Τέλος πάντων, αν αντέχετε να ζήσετε έστω και στο DS μία μίξη από μέδουσες, τιτάνες, θεούς, δαίμονες, έναν πιτσιρικά, τη Νέα Υόρκη να καταστρέφεται και όλα τα παρελκόμενα, τότε είστε σε καλό δρόμο. Κάτι τέτοιες στιγμές αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να είμαστε λίγο πιο αυστηροί με τη μυθολογία μας και να μην επιτρέπουμε στον καθένα να τη βιάζει με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Χμμμ... ναι, τώρα που το σκέφτομαι έχουμε λύσει όοοολα τα άλλα προβλήματά μας για να ασχοληθούμε -και- με αυτό…