Φαίνεται πως η εμπορική παρακμή των adventure games έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς δημιουργούς να ξεφύγουν την πεπατημένη συνταγή της «επιτυχίας». Το διαπιστώσαμε πρόσφατα παίζοντας δύο games του είδους, τα The Void και Machinarium τα οποία ήταν υπερβολικά καλλιτεχνικά, σε επίπεδο πέρα από τα συνηθισμένα video game. Το Outcry: The Dawn είναι κάπως πιο προσγειωμένο, τουλάχιστον από άποψη σεναρίου.

Υπάρχουν αρκετά επίθετα που θα μπορούσαν να περιγράψουν αποσπασματικά το παιχνίδι: «παράξενο», «παλιομοδίτικο», «καλλιτεχνικό» ή και «βαρετό», αλλά ο χαρακτηρισμός που του ταιριάζει περισσότερο είναι το ατμοσφαιρικό…

Από την πρώτη στιγμή καταφέρνει να μεταφέρει τον παίκτη σε έναν άλλο κόσμο σαν αυτούς που βιώνει κάποιος μέσα σε όνειρο, μία αίσθηση την οποία δεν μπορεί να αποδώσει ένα κείμενο ή μερικές εικόνες και θα πρέπει να δείτε το video μας για να μπείτε στο πνεύμα.

Ομολογώ λοιπόν ότι κατάφερε να με ξεγελάσει στην αρχή όταν πίστεψα ότι επρόκειτο για “δυνατό adventure με φοβερή ατμόσφαιρα και καλλιτεχνικά γραφικά, το οποίο υποσχόταν πολλές ώρες εναλλακτικής ψυχαγωγίας”!

Δυνατό adventure;

Όχι... Μετά από το πρώτο δίωρο όπου το ενδιαφέρον για την πλοκή παραμένει υψηλό, ο παίκτης αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η “δράση” επαναλαμβάνεται και πως δεν απομένει τίποτα περισσότερο από το να διεκπεραιώσει το σενάριο και να ολοκληρώσει τους γρίφους. Δεν είμαι μεγάλος adventurer και δεν αντέχω την κακοποίηση από δύσκολους γρίφους όμως οι πρώτες ώρες του συγκεκριμένου adventure μου φάνηκαν αρκετά βατές με εξαίρεση 2-3 puzzle που ήταν σπαζοκεφαλιά.

Σε γενικές γραμμές οι γρίφοι είναι λογικοί ανεξάρτητα από το βαθμό δυσκολίας τους, ακόμα δηλαδή και εκείνοι που απαιτούν να είσαι μαθηματικός -με μεταπτυχιακό.  Η λύση βρίσκεται συνήθως στον σωστό συνδυασμό των στοιχείων από διάφορα σημεία του παιχνιδιού: μπορεί να είναι ο αριθμός από την πινακίδα ενός αυτοκινήτου, η ώρα από τους δείκτες ενός ρολογιού και η θέση που έχουν τα κουμπιά σε ένα μηχάνημα όταν αυτό παράγει το σωστό ήχο…

Παρόλο που το game κλιμακώνει σωστά τη δυσκολία των γρίφων, στα τελευταία επίπεδα η κατάσταση ξεφεύγει από τα ανθρώπινα όρια, ειδικά όταν φτάνετε σε κάποια puzzle που απαιτούν να έχετε μουσικό αφτί για να λυθούν.

Φοβερή ατμόσφαιρα;

Ναι, αλλά μετά από τις πρώτες ώρες αυτή η αίσθηση ξεθωριάζει και τα πράγματα ακολουθούν γραμμική πορεία. Το βασικό συστατικό του σεναρίου είναι το ταξίδι στο χρόνο και σε άλλη διάσταση, ένα κλασικό και «πιασάρικο» θέμα το οποίο κάνει για μία ακόμα φορά καλά τη δουλειά του. Την ατμόσφαιρα συνθέτουν αρκετά κινηματογραφικά στοιχεία που πείθουν τον παίκτη ότι βρίσκεται στον σουρεαλιστικό κόσμο του πρωταγωνιστή. Οι χώροι και τα χρώματα παραπέμπουν σε κιτρινισμένες φωτογραφίες και φιλμ αρχών του περασμένου αιώνα, ενώ η μουσική είναι κάτι παραπάνω από υποβλητική. Προσθέστε και την υποτονική φωνή με την οποία διαβάζονται τα περισσότερα κείμενα που θα βρείτε, και είστε έτοιμοι για ένα ονειρικό ταξίδι!