Operation Flashpoint: Red river

Πρέπει να ομολογήσω πως μετά το «διαζύγιο» Codemasters και Bohemia Interactive, είχα πάψει να ενδιαφέρομαι για το μέλλον της σειράς Operation Flashpoint αφού στα μάτια μου το ArmA ήταν η πραγματική συνέχεια του franchise. Την άποψή μου ενίσχυσε η κυκλοφορία του Operation Flashpoint: Dragon Rising, το οποίο μπορεί μεν να μην εγκατέλειψε πλήρως τις «ρίζες» του, που το ήθελαν να φέρνει περισσότερο σε στρατιωτικό εξομοιωτή παρά σε τυπικό action τίτλο, ωστόσο απείχε πολύ από τον πρόγονό του, κάτι που φάνηκε και στην αντιμετώπιση από τον ειδικό Τύπο και το κοινό.

Την άσχημη γεύση που άφησε το Dragon Rising έρχεται να ξεπλύνει λοιπόν το Red River, το οποίο αν και εξακολουθεί να αποφεύγει τα… σκληροπυρηνικά «μονοπάτια» του πρώτου τίτλου της σειράς, υπόσχεται μία πιο ρεαλιστική FPS εμπειρία από τις περισσότερες κυκλοφορίες του είδους που «μαστίζουν» το τελευταίο διάστημα την αγορά. Για να δούμε, βρήκε τη χρυσή συνταγή η Codemasters ή θα συνεχίσουμε να περιμένουμε το ArmA 3 για να ξεδιψάσουμε τον… στρατόκαυλο που κρύβουμε μέσα μας;

Παραλίγο… εξομοιωτής

Όπως ανέφερα και πιο πάνω, το Red River παρ’ ότι δεν είναι στρατιωτικός εξομοιωτής όπως το πρώτο Operation Flashpoint και τα ArmA, βρίσκεται πιο κοντά σε αυτά παρά στους κλώνους του Modern Warfare που υπάρχουν στην αγορά. Μπορεί να μην χρειαζόμαστε και τα εκατό κουμπιά του πληκτρολογίου για να παίξουμε, όμως οι τακτικές τύπου Ράμπο που χρησιμοποιούσαμε με τόση επιτυχία στο Black Ops ή το Homefront, εγγυημένα οδηγούν προς τον Άγιο Πέτρο –δυστυχώς εμάς και όχι τους εχθρούς μας. Επίσης τα πυρά μας πλέον επηρεάζονται από τη βαρύτητα, οπότε το αν θα πετύχουμε τον στόχο μας δεν εξαρτάται μόνο από τη δεινότητά μας σαν σκοπευτές αλλά από την απόσταση στην οποία βρίσκεται το θύμα και τον τύπο του όπλου μας. Όπως και στο πρώτο Operation Flashpoint, εδώ μία καλοζυγισμένη βολή από τους αντιπάλους μας είναι αρκετή για να μας στείλει αδιάβαστους, κάτι που κάνει ακόμα και τις αναμετρήσεις ενάντια σε έναν και μόνο αντίπαλο ιδιαίτερα αγχωτικές.

Σε αυτές τις ιδιαίτερα αφιλόξενες συνθήκες όμως δεν είμαστε εντελώς μόνοι, αφού από την αρχή του παιχνιδιού έχουμε υπό τις διαταγές μας μία ομάδα τεσσάρων στρατιωτών οι οποίοι εκτελούν χωρίς δεύτερη σκέψη ό,τι τους διατάξουμε. Η φιλική Α.Ι. πρέπει να ομολογήσω πως γενικά κάνει πολύ καλή δουλειά, χρειάζονται όμως διαρκώς διαταγές εκ μέρους μας. Βλέπετε, παρά τις ικανότητές τους, τα «κομάντα» μας είναι υπερβολικά υπάκουα και ολίγον τι άβουλα, οπότε αρκεί μια παράλογη διαταγή (π.χ. να τους στείλουμε στο κέντρο μιας πλατείας ενός χωριού γεμάτο εχθρικές μονάδες) για να δουν σε χρόνο μηδέν τα ραδίκια ανάποδα ενώ σχεδόν ποτέ δεν επιστρέφουν πίσω σε εμάς μετά την ολοκλήρωση κάποιου στόχου εκτός κι αν πέσει η σχετική εντολή. Ευτυχώς οι διαταγές δίνονται πολύ εύκολα μέσω ενός κυκλικού μενού, οπότε κάπως σώζεται το πράγμα. Η εχθρική Α.Ι. από την άλλη έχει κι αυτή κάποια θεματάκια που χαλάνε τη συνολική εμπειρία στο παιχνίδι. Αν και γενικά οι αντίπαλοι είναι εύστοχοι, καλύπτονται αρκετά καλά και αποτελούν διαρκή απειλή για τη ζωή μας ακόμη και σε μεγάλες αποστάσεις και μικρούς αριθμούς, όταν καταφέρουμε να πάμε κρυφά από πίσω τους, τα χάνουν εντελώς. Πολλές φορές δεν μας παίρνουν χαμπάρι ακόμη και όταν βρισκόμαστε δίπλα τους ενώ ακόμη και αν μας αντιληφθούν καθυστερούν πολύ να αντιδράσουν δίνοντάς μας άπλετο χρόνο να τους εξοντώσουμε.