No More Heroes: Heroes’ Paradise

Το No More Heroes της Grasshopper Manufacture κυκλοφόρησε στο Wii τέσσερα χρόνια πριν και αποτέλεσε την προσπάθεια του Suda51 να σατιρίσει τα κλισέ πάνω στα οποία είναι χτισμένο το οικοδόμημα της βιομηχανίας των action games –κράτος εν κράτει είναι τα άτιμα. Εν έτει 2011 λοιπόν, η feelplus παίρνει το δημιούργημα του Suda και αφού προβεί (;) στις απαραίτητες αλλαγές και προσθήκες, ανάβει το πράσινο φως για την κυκλοφορία του και στο PS3. Το εύλογο ερώτημα όμως είναι αν μπορεί ένας τίτλος τετραετίας που αρχικά εμφανίστηκε στο Wii να τα καταφέρει με βάση τις απαιτήσεις του σήμερα στο PS3.

Απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα προσπαθήσω να δώσω σήμερα, ημέρα Παρασκευή…

Ποζεριά και Άγιος ο Θεός

Ξεκινάω έχοντας ως στανταράκι το ότι δεν θα πάρω το No More Heroes: Heroes’ Paradise στα σοβαρά ή τουλάχιστον θα προσπαθήσω. Μιλάμε για έναν τίτλο που αντιγράφει ξεδιάντροπα –και στην ουσία… το καυχιέται- γνωστά παιχνίδια-υπερπαραγωγές, συνδυάζει κλισέ και χιλιοφορεμένα στοιχεία και εν τέλει παρουσιάζει ένα σύνολο που ως στόχο έχει να διακωμωδήσει τις καταστάσεις που συναντά κανείς στο σύγχρονο gaming και δη το είδος των action τίτλων. Ο πρωταγωνιστής Travis Touchdown είναι ένα ποζέρι του κερατά που κραδαίνει ένα φωτόσπαθο-κατάνα, με το οποίο και σφάζει στο γόνατο όλους τους στερούμενους τεχνητή νοημοσύνη αντιπάλους του. Ο στόχος του είναι να γίνει ο Νο. 1 δολοφόνος στον κόσμο και για να το καταφέρει αυτό, δεδομένου του ότι μια συμπαθής Γαλλοπούλα (και ουχί γαλοπούλα) τον ενημερώνει ότι βρίσκεται στο Νο. 11 της κατάταξης, πρέπει να «καθαρίσει» τους δέκα αποπάνω (μία λέξη ®) του.

Έτσι λοιπόν, ο Travis τραβιέται πέρα δώθε στους δρόμους της Santa Destroy (pun intended και τα μυαλά στον στίφτη –δεν έχουν όλοι μπλέντερ), εκτελώντας διάφορες δευτερευούσης σημασίας αποστολές (από το κούρεμα κήπων και τη μεταφορά σκουπιδιών, μέχρι την εκπλήρωση συμβολαίων θανάτου και λοιπών παρομοίων αγαθοεργιών) και προσπαθώντας να μαζέψει τα απαιτούμενα χρήματα για να «ξεκλειδωθεί» το επόμενο boss. Ω ναι, για να αποκτήσετε πρόσβαση σε κάθε έναν από τους δέκα δολοφόνους που πρέπει να σκοτώσετε, θα πρέπει να μαζέψετε διόλου ευκαταφρόνητα ποσά τα οποία και θα καταθέσετε σε ATM της Destroy Bank, αν θέλετε να ανέβετε στην κατάταξη!

Εδώ βασικά εντόπισα το πρώτο μεγάλο μειονέκτημα του Heroes’ Paradise που δεν ήταν άλλο από το άσκοπο πήγαινε-έλα στους δρόμους της Santa Destroy. Αφ’ ενός οι χαζοϋποαποστολές ήταν βαρετές του θανατά (τουλάχιστον μετά τις πρώτες που, η αλήθεια είναι, τις υποδέχθηκα με ενθουσιασμό) και αφ’ ετέρου η ίδια η πόλη, παρότι αρκετά μεγάλη σε έκταση, είναι τελείως άδεια και πέραν ελαχίστων unlockables, δεν προσφέρει το παραμικρό κίνητρο για να την εξερευνήσει κανείς. Αν σε αυτό προσθέσουμε τα γραφικά που με εξαίρεση κάποια cinematics και το μοντέλο του ίδιου του Travis και των NPC, θυμίζουν εποχές PS2, τότε δεν ξέρω κατά πόσο η περιήγηση στη Santa Destroy πιάνεται στα θετικά ή τα αρνητικά του παιχνιδιού.

Ξύλο και των γονέων

Το ξύλο αποτελεί βασικό στοιχείο του gameplay του Heroes’ Paradise. Παρ’ ότι οι εχθροί που θα κληθείτε να αντιμετωπίσετε, στη συντριπτική τους πλειοψηφία μοιάζουν να έχουν βγει από το ζευγάρωμα καθυστερημένης φώκιας και αυτιστικού ταράνδου (από πλευράς νοημοσύνης) και ως εκ τούτου δεν θα σας δυσκολέψουν στο ελάχιστο, οι μάχες με τα bosses είναι αυτές που μετράνε –θυμίζοντας ύποπτα πολύ αυτές του Metal Gear. Οι Travis έχει στη διάθεσή του δύο επιθέσεις (ψηλή, χαμηλή) και δύο κινήσεις που μπορούν να ζαλίσουν τον αντίπαλο (πάλι ψηλή και χαμηλή), τουλάχιστον στην αρχή, αφού το ρεπερτόριό του εμπλουτίζεται σχετικά όσο προχωράτε στο παιχνίδι.