No More Heroes 2: Desperate Struggle

(Σ.Σ. Το παρόν άρθρο είναι αναδημοσίευση. Είχαμε στα χέρια μας την αμερικάνικη έκδοση του No More Heroes 2 που ήταν διαθέσιμη μόνο ως import. Το παιχνίδι κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά στις 28 Μαΐου.)

Χαζεύοντας την σχετικά λιτή συλλογή μου από παιχνίδια για το Wii (ειδικά σε σχέση με των Xbox 360 και PS3) μου δημιουργούνται μερικά ερωτήματα. Τελικά υπάρχει η «άλλη πλευρά» στο κοινό του συστήματος της Nintendo; Εδώ και μερικά χρόνια ακούω κόσμο αλλά και εταιρείες να επιμένουν πως το Wii έχει τις (τεχνικές) δυνατότητες να προσφέρει και «core» τίτλους που θα ικανοποιήσουν αυτούς που δεν αρέσκονται σε συλλογές από mini-games ή δεν αρκούνται μόνο στα δημιουργήματα της ίδιας της Nintendo.

Και, ξέρετε, δεν έχουν άδικο.

Με το πέρασμα του χρόνου είδαμε αρκετές αξιόλογες κυκλοφορίες, όμως ελάχιστοι κάτοχοι Wii τους αγόρασαν. Δύο τέτοιους τίτλους του έχω μπροστά μου αυτή την στιγμή - το No More Heroes και το Madworld. Tα παιχνίδια αυτά προσέφεραν οτιδήποτε θα μπορούσε να προσδοκά ο «σκληροπυρηνικός» gamer, όμως οι πωλήσεις τους ήταν αποκαρδιωτικές. Και αν ακόμη κάποιος ισχυριζόταν ότι στην περίπτωση του Madworld αυτό οφείλεται στην υπερβολική βία και στο ότι ήταν κάπως… «άδειο», το No More Heroes αντίθετα, πραγματικά είχε όλα τα φόντα να πετύχει. Διασκεδαστικό, τεχνικά άρτιο, με φοβερή ατμόσφαιρα, στιλιζαρισμένη βία, με καυτά μωρά και αξιομνημόνευτους χαρακτήρες. Οι κριτικοί το λάτρεψαν (μεταξύ τους και εγώ, εφόσον το συγκεκριμένο παιχνίδι αποτέλεσε τον λόγο που τελικά απέκτησα το Wii) και το χαρακτήρισαν ως έναν από τους καλύτερους τίτλους του συστήματος. Και όμως, ακόμη και αυτό, εμπορικά πάτωσε. Δύο χρόνια μετά, η Grasshopper Manufacture αποφασίζει να δώσει ακόμα μία ευκαιρία στο franchise, σε μια προσπάθεια να δείξει στον κόσμο πως αξίζει να εισέλθει στην γεμάτη δολοφόνους πόλη της Santa Destroy και να μου λύσει… την απορία μου.

Υπάρχει, τελικά, «άλλη πλευρά»;

Πάμε για back 2 back στο πρωτάθλημα... δολοφόνων!

Η ιστορία τοποθετείται τρία χρόνια μετά την ανάδειξη του Travis Touchdown ως του νούμερο ένα δολοφόνου στην United Assassins Association, θέση που τελικά απαρνήθηκε, μετά τα γεγονότα που εξελίχθηκαν στο τέλος του πρώτου παιχνιδιού (για τα οποία δεν θα σας αποκαλύψω κάτι, προς αποφυγή των spoilers). O Τravis όμως αποφασίζει να επιστρέψει στην πόλη που τον… ανέδειξε, και με το καλημέρα μπλέκεται σε μια μονομαχία με τον Skelter Helter, αδερφό του Helter Skelter τον οποίο είχε σκοτώσει στο προηγούμενο. Η μάχη τελειώνει με εύκολη νίκη του ήρωά μας αλλά και συνάντησή του με την Sylvia Crystel η οποία τον ενημερώνει ότι πλέον είναι νούμερο 51 στην νέα κατάταξη των δολοφόνων και πως η παλιά του πρωτιά δεν σημαίνει τίποτα πλέον. Λίγο πριν ξεψυχήσει ο Skelter Helter ενημερώνει τον Travis πως αυτός και οι συνεργάτες του θα πληρώσουν πολύ ακριβά τον θάνατό αυτού και του αδερφού του. Πράγματι μετά από λίγο μία ομάδα κακοποιών δολοφονούν εν ψυχρώ τον καλύτερο φίλο του πρωταγωνιστή και ταχυδρομούν το κεφάλι του στο διαμέρισμα του. Πλέον σκοπός δεν είναι μόνο η ανέλιξή στο ρόστερ των κορυφαίων δολοφόνων, ούτε τα χρήματα. Όχι! Είναι και η εκδίκηση, αφού ο υπεύθυνος για την δολοφονία, σύμφωνα με την Sylvia, είναι ο νούμερο ένα δολοφόνος, ο οποίος μάλιστα ελέγχει σχεδόν ολόκληρη την Santa Destroy. Αν με χάσατε κάπου στις πιο πάνω γραμμές, είναι μάλλον επειδή δεν έχετε παίξει το πρώτο και καλό θα ήταν να του ρίξετε μια ματιά πριν ασχοληθείτε με το Desperate Struggle, καθώς πολλά πρόσωπα, φιλικά και μη, κάνουν την επανεμφάνισή τους και θα είστε συνεχώς με την απορία τι ρόλο βαράνε και από πού γνωρίζουν τον Travis.

Όμως ακόμα και αν δεν ασχοληθείτε με την (προ)ιστορία του σεναρίου, δεν είναι δυνατό να μείνετε ασυγκίνητοι από την τρομερή και υπερβολική ατμόσφαιρα του. Υπάρχει αρκετή βία, αισθησιακές υπάρξεις και χιούμορ που θα ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό. Όσο για τον κεντρικό χαρακτήρα είναι λιγάκι από λιγούρης, μπακούρης και κάθαρμα, αλλά παράλληλα και τόσο cool που δεν μπορεί παρά να τον συμπαθήσετε. Η ιδιαίτερη (έως… κραυγαλέα) αισθητική του Desperate Struggle βρίσκεται παντού, ακόμη και… στην αφήγηση, την οποία αναλαμβάνει να εξιστορεί ένα call-girl χωρίς να ξεχνά να μας δείχνει που και που τα εσώρουχά της. Μόνο παράπονο που μπορώ να έχω με την ιστορία του παιχνιδιού, είναι πως οι υπόλοιποι δολοφόνοι δεν είναι καθόλου ανεπτυγμένοι ως χαρακτήρες. Αν και διαφέρουν στον σχεδιασμό και στις επιθέσεις τους, δεν μας αποκαλύπτεται απολύτως τίποτα για αυτούς, κάτι που στο πρώτο συνέβαινε για τους περισσότερους. Είναι κρίμα γιατί υπάρχουν μερικοί εξαιρετικά καλοσχεδιασμένοι χαρακτήρες οι οποίοι θα μπορούσαν να έχουν υποστηριχτεί καλύτερα.