Νύχτα στο Τόκιο. Ο μόνος ήχος που ακούγεται στους διαδρόμους του έρημου ουρανοξύστη είναι τα ανάλαφρα βήματα του Ryu Hayabusa, νίντζα, εκδικητή και φόβητρο των δαιμόνων που λυμαίνονται τη Γη. Το κτίριο είναι αχανές, αλλά το αλάνθαστο ένστικτο του Ryu τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια εκεί που τον χρειάζονται. Προσπερνώντας ένα από τα τεράστια γυάλινα παράθυρα της πρόσοψης του κτιρίου, ο Ryu κοντοστέκεται. Μια υπέροχη, μεγαλοπρεπής πανσέληνος αψηφά τις πινακίδες από νέον που φωτίζουν τον ουρανό της ιαπωνικής πρωτεύουσας και ρίχνει τη μαγευτική της λάμψη στο μασκοφορεμένο πρόσωπο του νεαρού πολεμιστή, αναπτερώνοντας το ηθικό του. Δεν έχει σημασία αν τον περιμένουν. Δεν έχει σημασία πόσοι είναι. Θα φτάσει εκεί που πρέπει. Θα μιλήσει με την όμορφη και μυστηριώδη πράκτορα της CIA που τον αναζητά.

Οι σκέψεις του διακόπτονται από τον ήχο βημάτων που μπλέκονται με τα δικά του. Για έναν άνθρωπο χωρίς τις καλοακονισμένες αισθήσεις του Ryu, ίσως τα βήματα αυτά να μη γίνονταν αντιληπτά. Για τον νεαρό Hayabusa, όμως, τα πέλματα των δαιμόνων που τρέχουν ανάλαφρα πάνω στις παχιές μοκέτες του κτιρίου, αντηχούν βαριά σαν τα τύμπανα που ηχούν στην πατρίδα του για να τιμήσουν τους νεκρούς προγόνους. Ο ήχος μεταλικών νυχιών που ξύνουν τον τοίχο. Η φευγαλέα λάμψη κοφτερών δοντιών και ματιών με αλλόκοσμη λάμψη. Ο Ryu κλείνει τα μάτια του και περιμένει, αναζητώντας το απόλυτο κενό. Οι δαίμονες τον πλησιάζουν συντονισμένα, σαν να χορεύουν ένα θανάσιμο μπαλέτο. Λίγο πριν ο κυκλώνας από μέταλο και δόντια βρει το στόχο του, ο Ryu ανοίγει τα μάτια του. Η λεπίδα του, εμποτισμένη με τη δύναμη του Αρχαίου Δράκου, κινείται σαν αστραπή. Μερικά δευτερόλεπτα μετά, δεν έχει μείνει τίποτα από τους εχθρούς του πέρα από λίγες σταγόνες αίμα στο σπαθί του. Ο νεαρός νίντζα καθαρίζει τη λεπίδα του και συνεχίζει το δρόμο του.

Η εκδίκηση του νίντζα

Όπως θα καταλάβατε από τον παραπάνω πρόλογο, η σειρά Ninja Gaiden, ειδικά στη νέα της εκδοχή που πρωτοεμφανίστηκε στο Xbox, είναι η ενσάρκωση όλων των (υγρών) ονείρων ενός geek που σέβεται τον εαυτό του. Νίντζα (πολλοί νίντζα), δαίμονες, τεράστιοι δράκοι, λυκάνθρωποι, «προικισμένα» θηλυκά με μια ιδιαίτερη αγάπη στα δερμάτινα ρούχα, αρματωμένα ερπετά και τόνοι αίματος και ακρωτηριασμών, όλα βρίσκουν το δρόμο τους στα παιχνίδια που σχεδίασε ο mega-otaku Itagaki για το Xbox και αργότερα για το Xbox 360. Αν και κατά γενική ομολογία το δεύτερο παιχνίδι δεν μπόρεσε να εντυπωσιάσει όσο το πρώτο, κυρίως λόγω της έλλειψης νέων ιδεών, αλλά και της αποτυχίας στην ανανέωση του τεχνικού τομέα, δεν υπάρχει αμφιβολία πως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα hack and slash της αγοράς, ένα παιχνίδι που δίνει στον λάτρη του genre όλα όσα φαντάζεται και επιθυμεί.

Το Ninja Gaiden Sigma 2 είναι στην ουσία μια επανέκδοση της επιτυχίας του X360, ανανεωμένη και ειδικά προσαρμοσμένη για το Playstation 3. Είναι ένα remix του sequel του Itagaki, αλλά… χωρίς τον Itagaki, ακριβώς όπως ήταν και το Sigma 1. Μόνο που αυτήν τη φορά υπάρχουν σημαντικές, πολύ σημαντικές διαφορές. Πρώτα από όλα, το πρώτο Sigma κυκλοφόρησε την κατάλληλη στιγμή, όταν το Playstation 3 χρειαζόταν κάθε αποκλειστικό τίτλο που μπορούσε να εξασφαλίσει. Δεύτερον, είχε βασιστεί σε ένα ελαφρώς καλύτερο παιχνίδι (τουλάχιστον από πλευράς σχεδιασμού). Τρίτον, όλες οι αλλαγές που έκανε το Sigma 1 στο αυθεντικό Ninja Gaiden: Black ήταν επιτυχημένες. Αυτό, δυστυχώς, δεν ισχύει για το Sigma 2.