NeverDead

Το NeverDead το ‘χα δει στη gamescom το καλοκαίρι για πρώτη φορά. Να σας πω την αλήθεια όμως, το κακόμοιρο έκατσε στην τελευταία μέρα της έκθεσης –για ‘μένα- οπότε τα όσα συγκράτησα από την παρουσίαση ήταν ελάχιστα –κι αυτά για το διάστημα που διατηρούσα τις αισθήσεις μου. Τέλος πάντων, το concept του δεν με άφησε αδιάφορο πάντως κι έτσι με χαρά το υποδέχθηκα όταν μας ήρθε στο byteme για review.

Στο NeverDead της Konami, που λέτε, ο Bryce, ο κεντρικός ήρωας, έχει ένα πολύ σημαντικό προτέρημα: δεν μπορεί να πεθάνει! Τουλάχιστον όχι με τον συμβατικό τρόπο. Δεν παίζει να ‘ρθει ένας εχθρός σαν τον Σακίλ Ο’ Νιλ να ‘ούμε και να σας ξεκοιλιάσει ή μάλλον, και να το κάνει, για ‘σας δεν τρέχει μία! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή: ο Bryce κατά βάση σφάζει δαίμονες. Αυτόν τον καιρό έχει βάλει στο κατόπι έναν που τον έχει καταραστεί να ζει αιώνια και κάπως έτσι ξεκινούν οι περιπέτειές του στο NeverDead. Το ότι δεν πεθαίνετε δεν είναι αλήθεια ή τουλάχιστον δεν είναι όλη η αλήθεια: το game over υπάρχει σαν έννοια στο παιχνίδι και τη σχετική οθόνη μπορείτε να τη δείτε αν αποτύχετε, για παράδειγμα σε κάποιο από τα μάλλον εκνευριστικά QTE ή αφήσετε κάποιον από τους συμμάχους σας να ψοφήσει -ή απλά φουντάρετε σε κάνα κενό.

Οι εχθροί, το μόνο που μπορούν να σας κάνουν –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- είναι να σας διαμελίσουν. Ξέρετε, ένα πόδι εδώ, ένα χέρι εκεί, το κεφάλι παραπέρα… Ε, ο Bryce ακόμα κι έτσι θα ‘ναι σε θέση να κινείται! Σε πρώτη φάση θα ψάχνετε να μαζέψετε τα κομμάτια σας (στην κυριολεξία :P) και εν συνεχεία θα περιποιηθείτε αυτούς που σας «έδωσαν» σε δόσεις, ωστόσο το ρεζούμε είναι πως μια χαρά μπορείτε να συνεχίσετε να παίζετε, ακόμα κι αν ο ήρωάς σας έχει χάσει κάποιο ζωτικό μέλος του. Ακόμα κι αν έχει ξεμείνει μόνο το κεφάλι μπορείτε να τριγυρνάτε εδώ κι εκεί, ψάχνοντας τα υπόλοιπα μέλη σας! Σε κάποιες περιπτώσεις δε, ο… διαχωρισμός αυτός θα είναι αναγκαίος για να προσεγγίσετε κάποιες περιοχές στις οποίες διαφορετικά δεν θα ‘χατε πρόσβαση.

Ο μηχανισμός αυτός είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρων και θα έλεγα πως προσφέρει σημαντικά στο παιχνίδι. Ελάτε που όμως είναι… μονάχος του! Έχω την αίσθηση πως οι άνθρωποι της Rebellion (Aliens vs. Predator κανείς;) εξάντλησαν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους στη συγκεκριμένη τζιβιτζουλιά με αποτέλεσμα το υπόλοιπο παιχνίδι να είναι άχρωμο, άτονο, άνευ συγκινήσεων και σημασίας. Μη σας πω ότι για να τονίσουν περισσότερο το στοιχείο αυτό έκαναν τον ήρωα υπερβολικά ευαίσθητο σε βαθμό που να φτερνίζεται και να του φεύγει κι ένα πόδι. Ο κόσμος του NeverDead έχει προοπτικές και πιστεύω πως σε συνδυασμό με την όλη ιδέα στην οποία βασίζεται το παιχνίδι, θα μπορούσε να έχει στηθεί μια ικανοποιητική ιστορία, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει αφού η αφήγηση και η εξιστόρηση είναι μάλλον επιφανειακές. Ο τεχνικός τομέας δεν τα πάει κι άσχημα (στα θετικά τα καταστρέψιμα περιβάλλοντα) χωρίς ωστόσο να αφήνει με κάποιον τρόπο το στίγμα του και να καθιστά το NeverDead κάτι το αξιομνημόνευτο.

Κακό παιχνιδάκι πάντως το NeverDead δεν το λες. Προσωπικά το βλέπω περισσότερο σαν μια χαμένη ευκαιρία από πλευράς Rebellion και Konami να χτίσουν πάνω σε μια ιδέα που μέχρι στιγμής δεν έχει τύχει της προσοχής και της φροντίδας που αξίζει από τους διάφορους developers που ασχολήθηκαν με την πάρτη της. Ο τίτλος θα σας διασκεδάσει και θα σας ψυχαγωγήσει αλλά μέχρις ενός σημείου. Στην αρχή θα τον βρείτε γουστόζικο και ενδιαφέροντα, ωστόσο παίζοντάς τον θα εντοπίσετε δεκάδες σημεία στα οποία οι δημιουργοί του θα μπορούσαν να ‘χαν κάνει λίγο –ή πολύ- καλύτερη δουλειά. Το multiplayer έρχεται κάπως να σώσει την κατάσταση (για όσους ενδιαφέρονται για δαύτο προφανώς), χωρίς παρ’ όλα αυτά να ‘ναι σε θέση να βελτιώσει σημαντικά τη συνολική εικόνα του παιχνιδιού. Συμπαθητικό αλλά τίποτα το κοσμοϊστορικό –τουλάχιστον στην τιμή που προσφέρεται επί του παρόντος…