Need for Speed: ProStreet

Τα Need for Speed θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως τα «FIFA του racing genre» και όχι άδικα μιας και αφ’ ενός αμφότερα εκδίδονται από την ίδια εταιρεία (τι Electronic Arts, τι EA Sports), αφ’ ετέρου φροντίζουν κάθε μα κάθε χρόνο να εμπλουτίζουν το γενεαλογικό τους δέντρο με τουλάχιστον ένα νέο μέλος. Έτσι λοιπόν και τη φετινή σεζόν η ΕΑ δεν άφησε παραπονεμένους τους φίλους των αγώνων ταχύτητας λανσάροντας ένα ακόμα «επεισόδιο» του Need for Speed ονόματι ProStreet.

Run Forest, run

Το παιχνίδι περιλαμβάνει τρία modes: το quick race για όσους θέλουν απλά να νιώσουν τον αέρα να χτυπάει στα παρμπρίζ τους με 200 και βάλε χιλιόμετρα την ώρα (αυτό θα το συζητήσουμε αργότερα βέβαια), το multiplayer για όσους πιστεύουν ότι θα βρουν κόσμο για να παίξουν διαδικτυακά και το career mode που στην ουσία είναι και ό,τι έχει να προσφέρει το ProStreet. Το σενάριο είναι το κλασικό: ξεκινάτε ως ένας παντελώς άγνωστος, μπατίρης αλλά άκρως ελπιδοφόρος οδηγός αγώνων που βγάζει το ψωμί του τρέχοντας σε ασήμαντους αγώνες εδώ κι εκεί για να καταλήξετε το καλύτερο τιμόνι στην περιοχή με ικανότητες που μέχρι και ο θρύλος της Formula 1, Alex Young θα ζήλευε.

Στην προσπάθειά σας να ανέλθετε στην ιεραρχία των μαρσιποφόρων της πόλης (για τους κάγκουρες μιλάμε ντε!) θα έχετε τη δυνατότητα να διαλέξετε μία από τις κάτι παραπάνω από 10 διαδρομές που προσφέρει συνολικά το ProStreet και να επιλέξετε τον τύπο αγώνα που προτιμάτε και είναι διαθέσιμος: circuit, speed trap, time attack και knockout. Αφήνοντας ασχολίαστη την απουσία άλλων ειδών πρόκλησης –«στησίματα», αγώνες κόντρα στα στρουμφ και άλλα τέτοια ωραία- τα υπάρχοντα race types είναι πασίγνωστα, οπότε δε χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση.Κερδίζοντας αγώνες ‘κονομάτε φράγκα τα οποία προφανώς θα επενδύσετε στο τουμπάνιασμα των οχημάτων σας. Αυτό θα σας αποφέρει ακόμα περισσότερο «κασέρι» (από το cashέρι) το οποίο με τη σειρά του θα εξαργυρωθεί με turbo, νίτρα, εξατμίσεις, δισκόφρενα και λοιπό καγκουριάρικο stuff.

Οδηγώ και πίνω

Πριν από κάθε event θα κληθείτε να επιλέξετε επίπεδο δυσκολίας. Η επιλογή σας αυτή θα παίξει ρόλο ως προς τα «βοηθήματα» που θα σας παρέχει το παιχνίδι και που έχουν να κάνουν με την διόρθωση των αγωνιστικών γραμμών σας, την αυξημένη επιτάχυνση, την υπόδειξη της ιδανικής γραμμής κλπ. Όλα αυτά συνοψίζονται στο λεγόμενο Driver’s Intuition, ένα βοήθημα που «μαρκάρει» για περιορισμένο χρονικό διάστημα τη γραμμή που θα έπρεπε να ακολουθήσει ιδανικά το αυτοκίνητό σας στην πίστα και λειτουργεί στα πρότυπα του αντίστοιχου feat του Forza Motorsport στο Xbox360. Όσο το επιλεγμένο επίπεδο δυσκολίας αυξάνεται τόσο ανεβαίνουν τα χρήματα και τα experience points που θα αποκομίζετε από τα grands prix ενώ αντίστοιχα θα μειώνονται οι βοήθειες που θα λαμβάνετε. Κι αν για τα «κασόνια» (από το cashόνι) τα είπαμε πιο πριν, τα experience points θα βελτιώνουν τις διάφορες μορφές υποβοήθησης –πιο αποτελεσματική επιτάχυνση, μεγαλύτερη διάρκεια για το Driver’s Intuition και πάει λέγοντας.

Το πρόβλημα στο ProStreet στο PSP είναι ότι δεν καταφέρνει να πείσει σε καμία περίπτωση για την ίδια του τη φύση, ότι πρόκειται δηλαδή για παιχνίδι αγώνων ταχύτητας. Ξεκινώντας από τα γραφικά του, είναι επιεικώς απαράδεκτα. Μιλάμε για ένα Need for Speed που κυκλοφορεί το 2008 για PSP, σωστά; Το αποτέλεσμα όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ενδεχομένως να περίμενε κάποιος αισιόδοξος να δει, αφού το ProStreet θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει για έναν καλοφτιαγμένο τίτλο για το… Game Gear! Κακοσχεδιασμένα μοντέλα, θολά textures, περιβάλλοντα που θυμίζουν εποχές Test Drive και σχεδόν ανύπαρκτος βαθμός λεπτομέρειας. Σαν να μην έφτανε αυτό, όλες οι κάμερες που χρησιμοποιεί το παιχνίδι κρίνονται προβληματικές ενώ σε καμία μα καμία περίπτωση το ProStreet δεν καταφέρνει να αποδώσει σωστά την αίσθηση της ταχύτητας. Αυτό το blurring effect που χρησιμοποιείται σε αυτές τις περιπτώσεις, εδώ έχει παραχρησιμοποιηθεί κι έτσι το τελικό αποτέλεσμα δε μοιάζει καθόλου μα καθόλου ρεαλιστικό.