NBA Jam

Τατάααααν! C’est moi, monsier le Kipoureau! Κόντρα σε όλα τα προγνωστικά που ήθελαν έναν εκ του μπασκετικού δίδυμου του site (Χαλκίδης/Μαργέτης, κατά τα Jordan/Pippen, Shaq/Kobe, Robinson/Duncan, Νάκιτς/Τόμιτς) να αναλαμβάνει το review του πολυαναμενόμενου NBA Jam, το παιχνίδι κατέληξε στα μαγικά μου χέρια και με έκανε να θυμηθώ τις εποχές που ως πιτσιρικάς, «λιώναμε» για απογεύματα ολόκληρα με φίλους στο σπίτι κάποιου Γιώργου παίζοντας στο Mega Drive το NBA Jam T.E..

Δεκαπέντε χρόνια μετά, το θρυλικό NBA Jam κυκλοφορεί ξανά και εναρμονισμένο με τις επιταγές του σήμερα, προσφέρει την ίδια κορυφαία, arcade εμπειρία με τότε.

He’s on fire!

Από αισθητικής πλευράς, το NBA Jam είναι όπως θα το περίμενε κάποιος βετεράνος του «σπορ»: θυμίζει έντονα το παλιό, καλό NBA Jam χωρίς παράλληλα να θεωρείται πεπαλαιωμένο ή χοντροκομμένο. Η EA έκανε σούπερ δουλειά κατά τη μεταφορά του τίτλου στην HD εποχή και φαίνεται. Εγώ τουλάχιστον παίζοντας το παιχνίδι, είχα διαρκώς την αίσθηση του déjà-vu χωρίς όμως αυτό που έβλεπα στην οθόνη μου να «ρετροφέρνει» με την κακή έννοια. Τα γήπεδα έχουν την πλάκα τους, το ίδιο και οι παίκτες, τα πρόσωπα των οποίων ξεχωρίζουν αποτελώντας «φωτογραφίες» των πραγματικών και αλλάζοντας έκφραση ανάλογα την κίνηση. Εν πάση περιπτώσει, δεν νομίζω ότι έχει νόημα να αναλύσω περαιτέρω τα γραφικά. Μια χαρά είναι. Μπορεί να μην είναι επιπέδου NBA 2K αλλά και πάλι, για το NBA Jam μιλάμε. Άλλο είναι αυτό που μας ενδιαφέρει.

Αυτό που προσωπικά με «έκαιγε» για το παιχνίδι, ήταν το gameplay. Να μπορείς να αρπάξεις ένα χειριστήριο, να πατήσεις Start και να αρχίσεις να παίζεις. Γίνεται; Βεβαιότατα! Ο χειρισμός κατ’ αρχάς δεν είναι διόλου απαιτητικός: τρία κουμπιά θα χρειαστεί να πατήσετε όλα κι όλα και αυτό ήταν, καθαρίσατε λέμε!

Βέβαια εδώ έχω να κάνω μια παρατήρηση: όλοι φώναζαν όταν ανακοινώθηκε πως η έκδοση του Wii, εν αντιθέσει με αυτές των PS3/Xbox 360, δεν θα έχει online multiplayer. Αν και σίγουρα είναι μια κάποια προσθήκη το κακόμοιρο το online, προσωπικά δεν με συγκίνησε καθόλου. ΟΚ, έπαιξα πέντε, έξι, εφτά παιχνίδια, μετά βαρέθηκα, έχασα το ενδιαφέρον μου. Τι έπαιζα εναντίον της A.I., τι έπαιζα εναντίον κάποιου Bob απ’ το Τενεσί, το ένα και το αυτό ήταν, οπότε και δεν άργησα να το «γυρίσω» σε τοπικό multi. Η όλη ιστορία στο NBA Jam είναι να έχεις τον «πελάτη» σου δίπλα, σε απόσταση βολής. Να ακούει τα μπινελίκια του, να τρώει τα φάσκελά του και σε τελική, αν αυθαδιάζει κιόλας, να πέφτει και καμιά «ψιλή». Ειδικά για το NBA Jam, PSN και Xbox LIVE μοιάζουν κομματάκι απρόσωπα, τουλάχιστον στα μάτια μου…

Κλείνοντας την παρένθεση του multiplayer και επιστρέφοντας στα του gameplay, για όσους δεν είναι και τόσο εξοικειωμένοι με τα NBA Jam, να πω ότι μιλάμε για arcade 2vs2 ματσάκια σε διπλό γήπεδο, χωρίς τους κανόνες της Φυσικής και - φυσικά - χωρίς τους κανόνες της FIBA. Το ρεπερτόριο κινήσεών σας περιλαμβάνει μεταξύ άλλων διόλου διακριτικά σπρωξίματα στους αντιπάλους σας (μπορούν να οδηγήσουν άνετα σε κλέψιμο), «διαστημικά» alley-oops, καρφώματα και… αναφλέξεις (τα γνωστά «He’s on fire» του σπίκερ ο οποίος σαν να διορθώθηκε κάπως από την πρώτη φορά που είχα παίξει/δει/ακούσει το παιχνίδι). Φωτιά «παίρνετε» άπαξ και σημειώσετε ένα σερί καλαθιών, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει πως ό,τι βαράτε θα πηγαίνει και μέσα αφού είναι δυνατόν να αστοχήσετε μέχρι και σε καρφώματα – και μάλιστα με τον Kobe!