Motorstorm: Apocalypse

Για να εκτιμήσει κανείς σωστά τη σειρά Motorstorm, πρέπει να το έχει… φιλοσοφήσει το πράγμα. Υπερβολή; Ίσως. Όταν όμως τρέχεις με τρελές ταχύτητες με ένα ATV σε ανοιχτό περιβάλλον, αναζητώντας την κρυφή εκείνη διαδρομή που θα σου δώσει το πλεονέκτημα και θα σου επιτρέψει να ξεφύγεις από εκείνον τον επίμονο αντίπαλο που σε κλείνει συνέχεια και απειλεί να σε τσακίσει με το φορτηγό του, το Motorstorm γίνεται σχεδόν υπνωτικό. Αυτό που βιώνεις είναι ένα ιδιόμορφο… Ζεν, μια μορφή κοινού διαλογισμού που μοιράζεσαι με τους συμπαίκτες σου, ένας ψαλμός-μάντρα που γεμίζει το μυαλό σου με ρυθμούς garage και punk rock. Ένας αγώνας στο Motorstorm είναι μαζί εκτόνωση και εξαγνισμός, τακτική και ρίσκο, racing και action, θέαμα και ανταγωνισμός.

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι η σειρά είναι για όλους. Για ορισμένους παίκτες, όπως και ο γράφων, το Motorstorm είναι ο ιδανικός συνδυασμός arcade νοοτροπίας και τακτικής, καθώς οι ευφάνταστες διαδρομές δεν προσφέρουν απλά θέαμα και ποικιλία, αλλά και μυριάδες επιλογές τακτικής. Για κάποιους άλλους, η έλλειψη ρεαλισμού και πραγματικών μοντέλων αυτοκινήτων μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά. Για ορισμένους παίκτες, οι πίστες του Motorstorm δεν είναι απλά διαδρομές, αλλά ολόκληρα επίπεδα/κόσμοι, μικρά αυτόνομα παιχνίδια. Άλλοι παίκτες, πάλι, μένουν εντελώς ασυγκίνητοι από την αχαλίνωτη φαντασία που χαρακτηρίζει τις πίστες του Motorstorm, ενοχλημένοι από τη χαοτική φύση κάθε διαδρομής και τον ανελέητο ανταγωνισμό.

Σε όποιο στρατόπεδο και αν ανήκετε, το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξέρετε σχετικά με το Motorstorm: Apocalypse είναι ότι παραμένει πιστό στο αρχικό του όραμα. Αντί να προσπαθήσει να ικανοποιήσει τους πάντες, η Evolution επιλέγει να εστιάσει στο αρχικό της όραμα και να το ωθήσει στα άκρα. Σαν τον ενισχυτή των Spinal Tap ένα πράμα, που πήγαινε μέχρι το «11».

Βέβαια, η πρώτη επαφή με το τρίτο Motorstorm δεν ήταν αυτή που περίμενα προσωπικά. Έχοντας προειδοποιήσει τη γυναίκα μου να μην τρομάξει με τη φασαρία που θα άκουγε από το σαλόνι, έβαλα το δισκάκι στο PS3 μου, ανέβασα την ένταση του ενισχυτή και περίμενα να βυθιστώ για μια ακόμα φορά στο κλασικό οπτικοακουστικό τσουνάμι του Motorstorm, αυτήν την αγαπημένη μηχανική και κιθαριστική κακοφωνία που θα με έκανε να θέλω να πατήσω start… ΤΩΡΑ. Έλα όμως που αντί για την κλασική καφρίλα με περίμενε μια διακριτική, ατμοσφαιρική εισαγωγή. «Α», σκέφτηκα, «απλά ζεσταίνεται. Τώρα όπου να’ναι θα αρχίσει το τζέρτζελο». Κι όμως, μάταια περίμενα. Τη θέση των αγαπημένων (στο συγκεκριμένο context) grunge γρατζουνισμάτων είχε πάρει ένα ορχηστρικό soundtrack από τον Klaus Badelt. Οι Wolfmother είχαν δώσει τη θέση τους στον DJ Shadow. Η ντοκιμαντερίστικη, νευρική αισθητική είχε αντικατασταθεί από cut-scenes με τη μορφή motion comics.

Επειδή μερικοί από εσάς ενδεχομένως να αναρωτιέστε, ο λόγος που ασχολούμαι τόσο πολύ με το αισθητικό styling του τίτλου είναι διότι το Motorstorm είναι μια εμπειρία που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ατμόσφαιρά του. Σίγουρα, η ατμόσφαιρα δεν είναι παράγοντας που επηρεάζει το gameplay, πόσο μάλλον σε έναν τίτλο racing, αλλά επηρεάζει την εμπειρία που αποκομίζει ο παίκτης. Σκεφτείτε το εξής: θα ήταν το πρώτο Wipeout εξίσου εντυπωσιακό το 1995 αν δεν υπήρχε το soundtrack με τους Prodigy και τους Future Sound of London; Θα ήταν το Outrun τόσο αξιομνημόνευτο αν δεν υπήρχε η Ferrari και η ξανθιά; Κάπως έτσι ένιωσα κατά την πρώτη επαφή μου με το Motorstorm: Apocalypse. Είναι σαν να περιμένεις να δεις το Mad Max και να προβάλλεται στην οθόνη το The Rock. Δεν λέω, καλά και τα δύο, αλλά δεν έχουν την ίδια αίσθηση.