Mortal Kombat

Παίζοντας το νέο Mortal Kombat δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις ένα πράγμα: την αφοσίωση της NetherRealm Studios στην εμπειρία που προσφέρει στο μοναχικό παίκτη. Σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους μεγάλους τίτλους του είδους, οι οποίοι εστιάζουν στο multiplayer, το Mortal Kombat φροντίζει να προσφέρει άφθονη διάρκεια και στον παίκτη που δεν σκοπεύει να ασχοληθεί ανταγωνιστικά με τον τίτλο. Εδώ μπορεί να ισχυριστεί κάποιος, βέβαια, ότι αν δεν σκοπεύει κανείς να παίξει ανταγωνιστικά ένα fighting game... δεν έχει νόημα να ασχοληθεί καν με ένα fighting game. Κι όμως, το Mortal Kombat διαφέρει σε αυτόν τον τομέα, όπως διαφέρει και σε άλλους, σαφώς πιο σημαντικούς τομείς... με καλά και όχι τόσο καλά αποτελέσματα.

Το Mortal Kombat επιστρέφει, λοιπόν, αλλά τα πράγματα αυτήν τη φορά είναι διαφορετικά. Έχοντας εμπνευστεί από την ποιοτική και εμπορική επιτυχία του Street Fighter IV, η NetherRealm Studios του Tobias Boon επέλεξε να σπάσει το φαύλο κύκλο των αναβαθμίσεων στον οποίο είχε παγιδευτεί η σειρά στην προσπάθειά της να ακολουθήσει τη μόδα των τρισδιάστατων fighting games. Ακολουθώντας κατά γράμμα τη φιλοσοφία της Capcom, το νέο Mortal Kombat επενδύει μεν στα τρισδιάστατα γραφικά, αλλά δεν ακολουθεί το σχεδιασμό ενός 3D fighter στα πρότυπα του Virtua Fighter ή του Tekken. Αυτή τη φορά γίνεται μια προσπάθεια να επιστρέψει η σειρά στις ρίζες της ή ακόμα καλύτερα στη χρυσή δεκαετία του '90, όταν το Mortal Kombat είχε καταφέρει να συμπεριληφθεί στην ελίτ του είδους και να γίνει ο πρώτος, ίσως και ο μοναδικός τίτλος που κατάφερε να προκαλέσει την παντοδυναμία των Ιαπώνων (λυπάμαι, Killer Instinct αλλά τα παράτησες νωρίς).

Όπως αναφέραμε και στην αρχή του κειμένου, παρά τη σημαντική δημιουργική στροφή, η έμφαση του Mortal Kombat στο περιεχόμενο εξακολουθεί να υφίσταται. Πραγματικά, δεν λείπει τίποτα από το μενού. Υπάρχει το κλασικό (αν και... απονενοημένο πλέον) arcade mode, υπάρχει ένα story mode, δύο ή τρία διαφορετικά training modes, ένα challenge mode, επιλογές για multiplayer, online ή offline, το κλασικό μενού με το πρόσθετο περιεχόμενο... και πολύ πιθανό να ξεχνάω ένα ή δύο στοιχεία ακόμα. Το μόνο πράγμα για το οποίο δεν μπορείς να κατηγορήσεις το Mortal Kombat είναι ότι δεν σου δίνει αρκετό περιεχόμενο για τα χρήματά σου.

Επιπλέον, όλες οι παραπάνω επιλογές είναι πλούσιες και ολοκληρωμένες, χωρίς καμία εξαίρεση. Τα training modes καλύπτουν τα πάντα, από το βασικό χειρισμό μέχρι τα fatalities. Τα multiplayer modes είναι γεμάτα ενδιαφέρουσες και διασκεδαστικές παραλλαγές. Το story mode είναι απίστευτα μεγάλο σε διάρκεια και περιλαμβάνει το σενάριο (αν μπορεί να το πει κανείς έτσι) όλων των βασικών τίτλων της σειράς μέχρι σήμερα, με cut-scenes, διαλόγους και τις αξίες παραγωγής ενός action game μικρομεσαίου budget. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όλα τα modes συνδέονται μεταξύ τους με ένα σύστημα ανταμοιβών που επιτρέπει το ξεκλείδωμα ακόμα περισσότερου περιεχομένου, διακοσμητικού ή μη.

Υπό αυτό το πρίσμα, η σύγκριση του Mortal Kombat με τα καταξιωμένα fighting games εξ Ιαπωνίας μοιάζει με τη σύγκριση του... Applebee's με ένα sushi bar. Τα πολύχρωμα κομμάτια ψαριού και θαλασσινών, όσο νόστιμα και γοητευτικά κι αν είναι μέσα στη λιτότητά τους, δεν μπορούν να συγκριθούν από πλευράς ποσότητας και ικανοποίησης με μια ζουμερή μπριζόλα και έναν ορυμαγδό από τηγανιτές νοστιμιές. Αυτή ακριβώς είναι κι η αίσθηση που σου αφήνει το Mortal Kombat. Ξέρεις ότι θα χορτάσεις, έστω κι αν το «μαγαζί» δεν προσφέρεται για σικάτες παρέες που αρέσκονται να συζητούν για την ανατολική φιλοσοφία και τα μυστικά της σωστής διατροφής.