reviewsvideogames

Middle-earth: Shadow of War

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: Xbox One • επίσης διαθέσιμο για: PS4, PC
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, PEGI: 18+

Μερικές φορές, το πέρασμα του χρόνου μπορεί να αλλάξει εντελώς την οπτική σου. Μετά από μια μικρή ασυνεννοησία μεταξύ εμού προσωπικά και του τοπικού διανομέα, λάβαμε τελικά το Middle-earth: Shadow of War για review πολύ αργότερα από την κυκλοφορία του (και δεν ήταν ο μόνος φετινός τίτλος που άργησε τόσο, έχουμε και κάνα-δυο ακόμα). Τέλος πάντων, όλο αυτό ίσως έγινε για καλό, γιατί νομίζω ότι θα είχα αρκετά διαφορετική άποψη για το Shadow of War αν το έπαιζα ακριβώς στην ώρα του. Τώρα όμως που είχα στη διάθεσή μου τον απαραίτητο χρόνο για να παρακολουθήσω την εξέλιξή του και την πορεία του στην αγορά, έχω να πω ότι το Shadow of War είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη στη σύγχρονη κατάσταση του (third party) AAA gaming.

 Αν δεν ήταν συνδεδεμένη με τη μυθολογία του Τόλκιν, η ιστορία του Shadow of War θα ήταν αρκετά συναρπαστική, αν και προβλέψιμη. Γενικά, το όλο στήσιμο θα ταίριαζε περισσότερο σε ένα νέο Demon Stone, για όσους το θυμούνται, παρά σε ένα παιχνίδι στη Μέση Γη. Τουλάχιστον έχει γίνει εξαιρετική δουλειά στην απόδοση των πολιτισμικών στοιχείων, με πολύ όμορφες λεπτομέρειες.

Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά: το Middle Earth: Shadow of War είναι η συνέχεια μιας από τις πιο απρόσμενες επιτυχίες του 2014, του Shadow of Mordor, η οποία ήταν ταυτόχρονα και μια από τις πιο κυνικές κυκλοφορίες όλων των εποχών. Και εξηγούμαι: η Warner Brothers είχε στα χέρια της ένα εξαιρετικό license που καθόταν, αυτό του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Είχε ποντάρει ήδη στο πρώτο της μεγάλο blockbuster για τις κονσόλες νέας (τότε) γενιάς με το Arkham Knight της Rocksteady, το οποίο κυκλοφόρησε τελικά το καλοκαίρι του 2015. Το Shadow of Mordor θα ήταν το cross-gen Batman της, ένας τίτλος ανοικτού κόσμου που θα κυκλοφορούσε σε όλα τα οικιακά συστήματα, θα είχε εμφανώς μικρότερο budget από το Arkham Knight και, σε περίπτωση που η Monolith Productions δεν τα κατάφερνε από ποιοτικής άποψης, θα είχε το license για να καλύψει τη διαφορά. Όμως η Monolith είναι μια πραγματικά μεγάλη -με κάθε έννοια της λέξης- ομάδα ανάπτυξης με μεγάλη ιστορία και, όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά ξεπέρασε και κάθε προσδοκία, τουλάχιστον όσον αφορά την εκτέλεση, γιατί η σχέση του παιχνιδιού με τη μυθολογία του Τόλκιν ήταν λίγο-πολύ επιφανειακή.

Ο λόγος που κάθομαι και τα γράφω τώρα όλα αυτά είναι διότι: α) θα ήταν άδικο να τα αναφέρω στο review του Shadow of Mordor, γιατί το παιχνίδι άξιζε να έρθει στο προσκήνιο και όχι η εταιρεία, β) αυτό το υπόβαθρο, τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ προσωπικά, εξηγεί αρκετά πράγματα σχετικά με την κατεύθυνση (ή τις κατευθύνσεις) που ακολούθησε το Shadow of War.

Αλλά ας έρθουμε επιτέλους και στο Shadow of War, το οποίο είναι η συνέχεια του Shadow of Mordor σε όλα του. Πρώτα από όλα στην ιστορία, η οποία, αφού έχει τελειώσει με την τραγωδία του Talion, απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από τη μυθολογία του Τόλκιν και παρουσιάζει ένα σχεδόν αυτόνομο αφήγημα, το οποίο απλώς μοιράζεται ορισμένους χαρακτήρες, όπως τη... σέξι Shelob (αχά), τον Γκόλουμ και μερικούς υπέροχους κακούς από το σύμπαν της Μέσης Γης. Ωστόσο, παρόλο που η αφήγηση δεν έχει πλέον σχεδόν τίποτα κοινό με τα βιβλία και τις ταινίες, γίνεται μια σοβαρή προσπάθεια να απεικονιστούν με πιο εκτεταμένο τρόπο ο κόσμος και ο πολιτισμός της Μέσης Γης. Θα ανακαλύψετε πολλά αντικείμενα με υπέροχες λεπτομέρειες και ενδιαφέροντα συνοδευτικό σχολιασμό, θα ακούσετε τις γλώσσες που δημιούργησε ο συγγραφέας/γλωσσολόγος, γενικά, θα τη ζήσετε την ατμόσφαιρα, παρόλο που είναι σταθερά μουντή και ζοφερή. Πράγμα καθόλου παράξενο, βέβαια, μιας και η ιστορία εξελίσσεται στη Mordor και στις παρυφές της πολιορκημένης Gondor.

 Το σύστημα Nemesis περιλαμβάνει μια μεγάλη γκάμα βασικών προτύπων Ορκ (όπως ο συγκεκριμένος Ορκ βάρδος που εμφανίζεται σε κάθε παιχνίδι) τα οποία εξελίσσονται στη συνέχεια με δεκάδες παραλλαγές και μεταβλητές, ώστε κάθε παίκτης να έχει μια πρόκληση αντίστοιχη με τον τρόπο παιχνιδιού του. Επιπλέον, ο ίδιος ο παίκτης μπορεί πλέον να παρέμβει περισσότερο στη λειτουργία του συστήματος.

Φυσικά, όλα αυτά δεν γίνονται κατά τύχη. Η Monolith γνωρίζει πολύ καλά ότι οι βασικοί πρωταγωνιστές των παιχνιδιών της δεν είναι το δίδυμο του Talion και του φαντάσματος του Ξωτικοβασιλιά Celebrimbor, αλλά το σύστημα μάχης και τα υπέροχα Ορκ του Nemesis System. Αν δεν ξέρετε τι είναι το Nemesis System, καλύτερα να ανατρέξετε στο review του προηγούμενου τίτλου. Σε γενικές γραμμές, είναι ένας προσομοιωτής που τρέχει στα παρασκήνια του παιχνιδιού και παρακολουθεί τα χαρακτηριστικά και την εξέλιξη κάθε Ορκ που αντιμετωπίζετε. Όπως θα περίμενε κανείς, το Nemesis στον νέο τίτλο είναι πολύ πιο διευρυμένο και δεν αναβαθμίζει απλώς τα Ορκ, αλλά επιτρέπει και νέους μηχανισμούς παιχνιδιού, όπως είναι ο έλεγχος και η... ανατροφή τους, ενώ αργότερα αποτελεί τη βάση για ένα εντελώς διαφορετικό endgame, όπου ο παίκτης καλείται να διοργανώσει και να υλοποιήσει πολιορκίες οχυρών με τα δικά του Ορκ. Όπως και στον προηγούμενο τίτλο, το Nemesis δημιουργεί πιο «προσωπικές» συγκρούσεις μεταξύ του παίκτη και των στρατιών του Σάουρον, καθώς αυτός που σκοτώνει τον παίκτη δεν είναι πλέον ένας απρόσωπος «κακός», αλλά ένας κανονικός χαρακτήρας με τη δική του προσωπικότητα... έστω και αν αυτή η προσωπικότητα αποτελεί στην ουσία ένα remix διαφόρων προγραμματισμένων χαρακτηριστικών και διαλόγων.

Όσο για το σύστημα μάχης, είναι ο τομέας που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο τη μηχανιστική ευφυΐα της Monolith. Μπορεί να ακουστεί λίγο υπερβολικό, αλλά είναι ο τομέας στον οποίο το Shadow of War θυμίζει λίγο... Nintendo. Παρόλο που σε γενικές γραμμές είναι ένα σύστημα μάχης που βασίζεται στις αποκρούσεις και στον ρυθμό, όπως αυτό των Batman και των πιο πρόσφατων Assassin’s Creed, έχει τόσες πολλές πτυχές τεχνικής και τακτικής που μετατρέπεται σε ένα φονικό μπαλέτο. Ωστόσο, για να φτάσει κανείς σε αυτό το σημείο, ιδιαίτερα στο επίπεδο δυσκολίας Nemesis που έπαιξα το παιχνίδι, θα χρειαστεί αρκετό αίμα και ιδρώτα, καλή αίσθηση συγχρονισμού, διαχείριση πόρων και θα πρέπει να αλλάζει συχνά την προσέγγισή του. Ο λόγος που ανέφερα τη Nintendo σε αυτή την παράγραφο είναι διότι στο σύστημα μάχης του Shadow of War, κάθε δράση έχει έναν απόλυτα ικανοποιητικό αντίκτυπο: κάθε χτύπημα με το σπαθί πείθει ότι πονάει, κάθε απόκρουση αποτελεί τον συνδετικό κρίκο για έναν χορευτικό ελιγμό ή μια σαρωτική αντεπίθεση, κάθε εύστοχο βέλος καταμεσής της μάχης μπορεί να κόψει τη φόρα ακόμη και του πιο λυσσαλέου εχθρού. Είναι πραγματικά ένα υπέροχο, αν και παλιομοδίτικο πλέον σύστημα και κατανοώ απολύτως τη Monolith που πολλές φορές παρασύρεται δημιουργώντας χαοτικές, ατελείωτες συμπλοκές που δεν πείθουν για τον ισορροπημένο σχεδιασμό τους. Έτσι είναι όταν ξέρεις ότι ο ικανός παίκτης θα διασκεδάσει ούτως ή άλλως. Άλλωστε, ο θάνατος δεν έχει κάποια ουσιαστική συνέπεια, παρά μόνο συναισθηματική.

 Ορισμένοι χαρακτήρες είναι εκπληκτικά υλοποιημένοι. Κρίμα που πρέπει υποχρεωτικά να συνδεθούν με τη μυθολογία του Τόλκιν, γιατί αυτό δεν πείθει πάντα.

Ο συνεκτικός ιστός που δένει αυτούς τους δύο πυλώνες της εμπειρίας μεταξύ τους είναι μια καλοφτιαγμένη, αλλά όχι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα από μόνη της, παραλλαγή των Batman (ή Assassin’s Creed, αν προτιμάτε). Ναι μεν προσφέρει μια ικανοποιητική stealth εμπειρία, αλλά είναι προφανές ότι όλα έχουν σχεδιαστεί ώστε να νιώσει ο παίκτης υπερήρωας. Λογικό, βέβαια, όταν μπορεί να εξολοθρεύει ολόκληρες στρατιές στο σύστημα μάχης. Σε όλα αυτά, έρχεται να προστεθεί και το loot, το οποίο προσθέτει ένα ακόμα στρώμα στρατηγικής. Υπάρχουν όπλα και αντικείμενα διαφορετικής σπανιότητας που προσφέρουν διαφορετικά πλεονεκτήματα, ενώ απαιτούν από τον παίκτη να εκπληρώσει διαφορετικές προϋποθέσεις για να ξεκλειδώσει όλες τις δυνατότητές τους. Αυτή τη φορά, το σύστημα των λαφύρων επεκτείνεται και στα Ορκ, καθώς υπάρχουν κοινά, σπάνια και πολύ σπάνια Ορκ που μπορεί να προσθέσει ο παίκτης στον στρατό του στα τελευταία κεφάλαια του παιχνιδιού. Ξέρετε τι άλλο σημαίνει αυτό το εκτεταμένο σύστημα λαφύρων; Ναι, πολύ σωστά, loot boxes! Για να είμαι δίκαιος, η αγορά τους δεν είναι καθόλου απαραίτητη, αλλά αν θέλει κανείς να δει το «καλό» τέλος της ιστορίας θα πρέπει να ασχοληθεί με το endgame των πολιορκιών, το οποίο αρχίζει να ξεδιπλώνεται από το τέταρτο κεφάλαιο. Εδώ, οι συμπλοκές είναι τόσο μεγάλες και το grinding που απαιτείται είναι τόσο ισοπεδωτικό που σίγουρα θα μπει κανείς στον πειρασμό να αγοράσει μερικά loot crates, αν και η χρήση πραγματικών χρημάτων εξακολουθεί να παραμένει κάπως ακραία για όσους έχουν λίγο χρόνο να αφιερώσουν στο παιχνίδι. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τον λόγο που έχει προστεθεί αυτό το κομμάτι στο παιχνίδι.

Με άλλα λόγια, το Shadow of War είναι άλλο ένα επικό και ατμοσφαιρικό blockbuster από τη Monolith, αλλά η εμπειρία είναι κάπως παραφουσκωμένη, με δευτερεύον περιεχόμενο και συστήματα ειδικά σχεδιασμένα για να κάνουν τον παίκτη να συνεχίσει να παίζει και να επενδύει στο grinding, αλλά και στο DLC. Κάποιοι, ιδιαίτερα όσοι δεν έχουν το διαθέσιμο εισόδημα για να αγοράζουν συχνά παιχνίδια θα αισθανθούν ότι το παιχνίδι «τιμά» τα χρήματα που έχουν δώσει, άλλοι πάλι ίσως αισθανθούν παγιδευμένοι στους μηχανισμούς, οι οποίοι εμπλουτίζονται διαρκώς με νέες προσθήκες, όπως είναι η online αρένα που προστέθηκε πρόσφατα, η οποία επιτρέπει στον παίκτη να «στοιχηματίζει» στα Ορκ του και να τα βάζει να συμμετέχουν σε μονομαχίες, με την ελπίδα να τα αναβαθμίσει σε μεγάλο βαθμό, χωρίς grinding. Το τίμημα είναι, βέβαια, ότι μπορεί να τα χάσει. 

 Πέρα από το βασικό τρίγωνο "μάχη-Nemesis-stealth", το Shadow of War περιλαμβάνει και αρκετές δευτερεύουσες δραστηριότητες τύπου "κυνήγι θησαυρού". Μερικές, όπως οι πύλες Ithildin είναι πολύ έξυπνες και διαφορετικές από αυτά που βλέπουμε συνήθως στα open world action, ενώ η ύπαρξη loot δίνει ένα πολύ σημαντικό κίνητρο στον παίκτη να ασχοληθεί μαζί τους.

Κλείνοντας, Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Shadow of War είναι ένα καλοφτιαγμένο, επικό παιχνίδι με απίστευτα ικανοποιητικές στιγμές. Το θέμα είναι ότι καλείται να κουβαλήσει και ένα βαρύ εμπορικό φορτίο, το οποίο δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να στηρίξει. Θα φανεί και από το DLC, υποθέτω. Πάντως, αν θέλετε να απολαύσετε ένα fantasy blockbuster αυτόν τον χειμώνα, δεν θα βρείτε κάτι καλύτερο.

 

Καταπληκτικό σύστημα μάχης, εξατομικευμένη εμπειρία για κάθε παίκτη, βαθιά συστήματα στρατηγικής και τακτικής, το Nemesis System, εντυπωσιακά γραφικά, ιδιαίτερα σε Pro και ακόμη περισσότερο σε One X.
Παραφορτωμένη εμπειρία, τεχνητή επιμήκυνση της διάρκειας χωρίς αντίστοιχη ανταμοιβή, ενοχλητικές μικροσυναλλαγές, παρόλο που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να ερμηνευθούν ως υποχρεωτικές.

 

4 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
kexas1
10:46 21.12.17 kexas1 Έκδοση
Ευχαριστούμε για το ωραιότατο και νηφάλιο review. Ποια έκδοση αξίζει να αγοράσει κανείς τελικά (απλή, silver, gold); Τι παραπάνω προσφέρουν; Αξίζει μάλλον περιμένω το dlc ή υπάρχει έκδοση που θα το περιέχει;

Dismiss
10:53 21.12.17 Dismiss RE: Έκδοση
Λοιπόν, πρώτα από όλα υπάρχει περιεχόμενο δωρεάν και επί πληρωμή. Το δωρεάν, όπως η online αρένα που αναφέρω στο review και μερικές νέες φυλές Ορκ μπαίνει σταδιακά μήνα με το μήνα. Το επί πληρωμή, το οποίο περιλαμβάνει pre-order bonus, story expansions (δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα, αλλά αναμένονται) και επιπλέον επεκτάσεις του Nemesis είναι μοιρασμένο στις διάφορες εκδόσεις.

Αν θέλεις να τα έχεις όλα, πας για τη Gold edition. Αν θέλεις να έχεις όλα τα εξτραδάκια της βασικής έκδοσης, χωρίς expansions, πας για τη Silver. Προσωπικά, θα σου έλεγα ή να πας για τη Gold, αν ξετρελάθηκες με τον προηγούμενο τίτλο ή για τη Standard αν δεν είσαι σίγουρος ότι τα θέλεις όλα αυτά. Αν σου αρέσει πολύ, μπορείς μετά να αποκτήσεις το Season Pass που τα έχει όλα μέσα. Άλλωστε, η τιμή της Gold = Standard + Season Pass, δεν έχει κάποιο όφελος στην τιμή, αν τα πάρεις μαζί από τώρα.

kexas1
12:24 22.12.17 kexas1 RE: RE: Έκδοση
Μου άρεσε πάρα πολύ το προηγούμενο. Απλά τώρα κεφαλαιοποιούν την επιτυχία και το παιχνίδι διατηρεί υψηλή τιμή. Η καλύτερη προσέγγιση είναι να πάρω την απλή και μετά να πάω για το season pass το οποίο αν καταλαβαίνω καλά θα τα έχει όλα μέσα, αλλά μου αρέσουν και οι ωραίες εκδόσεις με τα steelbook και τα συναφή... Πολύ φοβάμαι ότι θα σκάσουν και θα πάρουν τα λεφτά μου. Ίδομεν.

Ευχαριστώ πολύ!

paokman
10:49 21.12.17 paokman !!!
To παίζω λίγο-λίγο και είναι διασκεδαστικό. Δίδει την αίσθηση ενός παραφουσκωμένου Shadow of Mordor. Όποιος πέρασε καλά με το πρώτο, θα ευχαριστηθεί και αυτό. Να αναφερθεί ότι έχει γίνει και καλή δουλειά στην έκδοση για υπολογιστές, καθώς παίζει άψογα σε FX8320 με την R9 285 (με τα 4Κ textures απενεργοποιημένα, προφανώς).