Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από πρώτο χέρι το Metro 2033 και τον κόσμο στον οποίο αυτό εξελίσσεται μερικές εβδομάδες πριν, στο event που διοργάνωσε η THQ για το παιχνίδι στο Λονδίνο. Παίζοντας λοιπόν λίγο από το παιχνίδι και «ρουφώντας» το ομώνυμο βιβλίο του Dmitry Glukhovsky, πάνω στο οποίο άλλωστε βασίστηκε ο τίτλος της 4A Games, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν ήθελα να ήμουν εγώ αυτός που θα έκανε το review. Όχι γιατί δεν θα έπαιζα το Metro 2033 ή επειδή το παιχνίδι δεν μου άρεσε –τουναντίον. Απλά έχω ένα θέμα με τις ταινίες ή τα videogames που «βασίζονται» σε βιβλία: αν η πλοκή δεν συνάδει πλήρως με αυτή του αρχικού έργου, τσαντίζομαι, ξενερώνω ρε παιδί μου.

Όταν λοιπόν είδα στο Metro 2033 να πέφτουν πυροβολισμοί στο πρώτο πεντάλεπτο τη στιγμή που στο βιβλίο ο πρωταγωνιστής της υπόθεσης, ανάθεμα κι αν είχε πιάσει για πάνω από τρεις-τέσσερεις φορές όπλο στη ζωή του, κάπου «τα πήρα». Είπαμε, για τις ανάγκες του σεναρίου να προσαρμόσουμε κάποια πράγματα, λεπτομερειούλες, αλλά όχι κι έτσι, με ρέγουλα! Εν τέλει ενέδωσα στις πιέσεις του Κλάδη και όντας ο μόνος στη συντακτική ομάδα που ήξερε τόσο καλά τις σήραγγες του ρωσικού μετρό, ανέλαβα την ιερή υποχρέωση να οδηγήσω τον Artyom στον προορισμό του, την Polis.

Βρισκόμαστε στο 2033. Μια πυρηνική καταστροφή έχει διαλύσει τον πλανήτη και σχεδόν αφανίσει την ανθρωπότητα. Οι Μοσχοβίτες, όσοι πρόλαβαν τουλάχιστον, χώθηκαν και εν τέλει σώθηκαν στο μετρό της πόλης τους, το μεγαλύτερο πυρηνικό καταφύγιο παγκοσμίως. Η ζωή στην επιφάνεια είναι αδύνατη τόσο λόγω των θανατηφόρων αερίων και του δολοφονικού ηλιόφωτος όσο και εξ’ αιτίας των μεταλλαγμένων πλασμάτων που ζουν εκεί, απόρροια της εικοσαετούς και πλέον παρουσίας της ραδιενέργειας. Ο Artyom ζει στον σταθμό VDNKh με τον θετό του πατέρα, έναν στρατιώτη που τον έσωσε από του Χάρου τα δόντια όταν ήταν πιτσιρίκι και κατόπιν τον υιοθέτησε. Τα πάντα δείχνουν να κυλούν ομαλά (όσο ομαλά μπορούν να κυλούν τα πράγματα σε μια τέτοια κατάσταση) όταν ο σταθμός αρχίζει και δέχεται επίθεση από κάποια μυστηριώδη πλάσματα που οι κάτοικοι έχουν ονομάσει Dark Ones. Οι σφαίρες των όπλων, τα εκρηκτικά και οι φωτιές δεν δείχνουν ικανά να τους σταματήσουν, οι επιθέσεις τους όσο περνά ο καιρός πληθύνονται και η απειλή πλέον αφορά ολόκληρο το δίκτυο του μετρό. Κάποιος πρέπει να ενημερώσει τους ανθρώπους στην Polis ώστε να στείλουν βοήθεια και να προετοιμαστούν για τον κίνδυνο που πλησιάζει και αυτός θα ‘ναι ο Artyom. Όχι γιατί τον διάλεξε η μοίρα, αλλά ο Hunter.

Τσαφ-τσουφ το τρένο περνά…

Το σενάριο του παιχνιδιού θυμίζει και δεν βασίζεται σε αυτό του βιβλίου. Το πιστολίδι που πέφτει στο παιχνίδι είναι απείρως περισσότερο και πολλές σκηνές έχουν αντικατασταθεί με άλλες όπου υπάρχει δράση, κάτι κατανοητό μεν, ξενερουά όσο δεν πάει δε για όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο. Οι τελευταίοι πάντως, παίζοντας το παιχνίδι θα πάθουν ένα ψυχικό τραλαλά με τα όσα θα δουν να συμβαίνουν γύρω τους. Νομίζω ότι για πρώτη μου φορά είδα κάτι που είχα φανταστεί βάσει των περιγραφών που είχα διαβάσει σε βιβλίο να μεταφέρεται ακριβώς έτσι σε οθόνη (κινηματογράφου, υπολογιστή ή τηλεόρασης, δεν παίζει σημασία). Πραγματικά, παίζοντας το Metro 2033 από την αρχή μέχρι το τέλος του, σε αυτές τις 10-15 ώρες ένιωθα να «ξαναπερνάω» το ομώνυμο βιβλίο σε ένα ευχάριστο déjà vu που περισσότερο επιβεβαίωνε τα όσα είχα ζωγραφίσει με το μυαλό μου παρά μείωνε το ενδιαφέρον μου για τη συνέχεια.