Θα ξεκινήσω λέγοντας πως για μένα το Medal of Honor ήταν εξ' αρχής ένα ενδιαφέρον στοίχημα και προσωπικά, δεν με ενόχλησε καθόλου που ΕΑ και Danger Close προσπάθησαν να «κλέψουν» λίγη από την τεράστια επιτυχία των δύο Modern Warfare, παρότι διατηρούσα κάποιες ενστάσεις ως προς την θεματολογία που επέλεξαν για το παιχνίδι τους. Προς Θεού, δεν έχω σκοπό να το παίξω αντι-Αμερικάνος ή έστω πολιτικά-ενοχλημένος για το θέατρο των επιχειρήσεων που επιλέχθηκε στο νέο ΜοΗ, αλλά για σκεφτείτε το λιγάκι. Αν το παιχνίδι βασίζεται έστω και ελάχιστα σε πραγματικά, τόσο πρόσφατα μάλιστα, γεγονότα και καταστάσεις, τότε αμέσως χάνεται η δυνατότητα εισαγωγής του στοιχείου της υπερβολής και των εξωπραγματικών set-pieces, πράγματα που χαρακτήριζαν το εξαιρετικό -αν και μικρό- campaign του Modern Warfare 2.

Το παιχνίδι διαδραματίζεται κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν και πιο συγκεκριμένα αντλεί την έμπνευσή του από τα κατορθώματα της ομάδας Tier 1. Η ιστορία αν και μπορεί να χαρακτηριστεί κλισεδιάρικη, η Danger Close έκανε καλή δουλειά στο να δημιουργήσει μία χολιγουντιανή ατμόσφαιρα, παρουσιάζοντας τις αποστολές που καλείται να φέρει εις πέρας η ομάδα μέσα από τα μάτια διαφορετικών μελών της. Μόνο παράπονο που έχω από την εξέλιξη της ιστορίας, είναι η κάπως μειωμένη εμβάθυνση των χαρακτήρων που ελέγχουμε, αλλά και αυτών που πολεμούν στο πλευρό μας. Πέραν από παρατσούκλια τους, δεν μαθαίνουμε τίποτα γι' αυτούς, ούτε για το τι τους ωθεί να προχωρήσουν με την αποστολή τους, έστω και μέσω κάποιας δακρύβρεχτης ομιλίας για «το καθήκον τους προς την μητέρα πατρίδα» βρε αδερφέ! Αν τα μέλη της Tier 1 είχαν πιο ζωντανές προσωπικότητες, πιστεύω πως αυτόματα η ιστορία θα αποκτούσε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον και θα ζούσαμε πιο έντονα τις άνισες μάχες στο Αφγανιστάν.

Στους δέκα στόχους, ένα αρκουδάκι δώρο

Το ρεαλιστικό υπόβαθρo του τίτλου, αν και καλοδεχούμενο, δεν αφήνει την δράση να εκτιναχθεί και να αποκτήσει φρενήρη και εξοντωτικό ρυθμό. Οι καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε φαντάζουν λογικές και πιστευτές, αν και αυτό πολλές φορές μεταφράζεται σε επίπεδα όπου απλά  προχωράμε και σκοτώνουμε ότι βρίσκουμε στο διάβα μας. Το μεγαλύτερο παράπονο που έχω όμως είναι με την Α.Ι. Οι εχθροί που αντιμετωπίζουμε έχουν συχνά «τάσεις αυτοκτονίας» ενώ οι κινήσεις τους είναι συνήθως scripted. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι Ταλιμπάν εμφανίζονται μπροστά μας, και απλά περιμένουν να τους σκοτώσουμε. Δεν αλλάζουν θέση, πολλές φορές αρνούνται να καλυφτούν ενώ άλλες απλά κινούνται προς το μέρος μας περιμένοντας καρτερικά το πότε θα τους φυτέψουμε μία σφαίρα. Σε πολλά σημεία του τίτλου, το παιχνίδι θυμίζει εξάσκηση σκοποβολής, όπου απλά πυροβολούμε όλους τους στόχους στην οθόνη μέχρι να σταματήσουν να έρχονται.

Μάλιστα επειδή το έφερε η μοίρα να έχω στα χέρια μου τόσο την έκδοση για PC όσο και αυτή για Xbox 360, έτυχε στην πρώτη πολλές φορές να παίζω μόνο με το χέρι που χειριζόταν το mouse, μιας και δεν χρειαζόταν να κινηθώ ή να καλυφτώ από τα εχθρικά πυρά. Όμως τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι, μιας και αρκετές φορές έτυχε να δω τους εχθρούς μου να κρύβονται σωστά, να προσπαθούν να με πλησιάσουν και άλλες φορές να προσπαθούν να με ξετρυπώσουν ρίχνοντας χειροβομβίδες. Δεν είμαι σίγουρος γιατί η Α.Ι. έχει αυτή την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, όμως στην τελική στερεί αρκετά από την εμπειρία και το κλίμα ρεαλισμού που προσπαθεί να περάσει το MoH στον παίκτη.

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα του παιχνιδιού είναι πως μόλις ξεκινήσουμε να μπαίνουμε στο πνεύμα του, αυτό απλά... τελειώνει! Η διάρκεια του μετά βίας ξεπερνά τις 5-6 ώρες, αναλόγως της δυσκολίας που θα επιλέξετε στην αρχή, και το φινάλε είναι τόσο απότομο που μάλλον θα σας βρει να κοιτάτε τους τίτλους τέλους με το στόμα ανοιχτό περιμένοντας μπας και συμβεί κάτι μετά!