reviewsvideogames

Matterfall

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PS4
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, shooter, PEGI: 12+

Προειδοποίηση: αυτό το κείμενο μπορεί να περιέχει άγνωστες λέξεις για όσους δεν ήξεραν τι θα πει βιντεοπαιχνίδι πριν από το 1995.

Λοιπόν, αν έχετε διαβάσει άλλα review για το Matterfall στον ξένο Τύπο, ξεχάστε τα. Για κάποιο λόγο, η συνείδηση του μοντέρνου gamer έχει αλλοιωθεί σε τέτοιον βαθμό που απειλεί με εξαφάνιση την ένδοξη ιστορία του ευρωπαϊκού development. Διαβάζοντας δεξιά και αριστερά, ακόμη και σε αμιγώς -υποτίθεται- ευρωπαϊκά μέσα, έχω δει το Matterfall να συγκρίνεται με το Contra/Probotector (ορθώς), το Super Metroid (έλεος) και με όλα σχεδόν τα κλασικά ιαπωνικά sidescrollers, από το Xain’d Sleena της Technos μέχρι το Gunstar Heroes της Treasure, αλλά κανείς δεν αναφέρει την πιο προφανή και καταλυτική επιρροή: το Turrican της Rainbow Arts.

Καταλαβαίνω γιατί συμβαίνει αυτό, βέβαια. Έχουμε φτάσει στο σημείο που η νέα γενιά των κριτικών απλώς δεν πρόλαβε ποτέ της την ιδιαίτερη εποχή των οικιακών υπολογιστών, οι οποίοι πήραν τη θέση των πρώτων παιχνιδομηχανών για τα παιδιά που μεγάλωναν τη δεκαετία του ‘80. Πρόκειται για μια από τις πιο αχαλίνωτα δημιουργικές περιόδους της ιστορίας των βιντεοπαιχνιδιών και είναι πραγματικά κρίμα να τη βλέπεις να ξεθωριάζει με αυτόν τον τρόπο στη μνήμη ακόμη και των επαγγελματιών που, αν μη τι άλλο, θα έπρεπε να κάνουν μια κάποια έρευνα.

 
 Λίγο Turrican, λίγο Vanquish, λίγο bullet hell, το Matterfall είναι ένα πολύ περίεργο υβρίδιο, παρόλο που οπτικά είναι από τα πιο σαφή παιχνίδια της Housemarque.

Η Housemarque, η ομάδα ανάπτυξης του Matterfall, αλλά και κύρια εκπρόσωπος του σύγχρονου arcade ρεύματος, μαζί με το άλλο... ακούραστο απομεινάρι, τον Τζεφ Μίντερ, είναι ένα από τα πιο «γνήσια» παιδιά της εποχής των ευρωπαϊκών 8μπιτων και 16μπιτων υπολογιστών που έχει απομείνει στο σύγχρονο στερέωμα. Είναι μια εταιρεία που έχει τις ρίζες της βαθιά στην εποχή της Amiga, από τη σκηνή των demo μέχρι τη δημιουργία του απίστευτου για την εποχή του Stardust (επιλέγω να ξεχάσω το φρικτό Elfmania του 1994, γιατί έτσι). Άλλωστε, βλέποντας τη δράση του Matterfall να ξεδιπλώνεται στην οθόνη, όποιος έχει παίξει έστω και ένα από τα κλασικά side-scrollers της Rainbow Arts δεν μπορεί παρά να φέρει αμέσως στο μυαλό του τον χαρακτηριστικό βηματισμό, τις μεταλλικές λάμψεις και το επικό ηλεκτρονικό soundtrack του Chris Huelsbeck που έντυνε την όλη εμπειρία. 

Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στο 2017 και η Housemarque έχει αποδείξει ξανά και ξανά ότι η έμπνευση τής περισσεύει. Πιστό στην παράδοση της φινλανδικής εταιρείας, το Matterfall βασίζεται σε κλασικές συνταγές, αλλά δεν ταυτίζεται απόλυτα με καμία. H βασική ιστορία όντως θυμίζει κάτι από Metroid, με την κυνική μισθοφόρο Avalon Darrow να προσεδαφίζεται σε μια φουτουριστική πόλη που έχει καταληφθεί από μια ουσία που δείχνει να έχει τη δική της θέληση. Αποστολή της; Εμ, να την καθαρίσει και να σώσει όσους επιζήσαντες μπορεί; Κάτι τέτοιο. Ωραία, περπατάς λοιπόν προς τα δεξιά, φτάνεις στο πρώτο εμπόδιο που πρέπει να περάσεις και κάπου εκεί παθαίνεις το πρώτο σοκ: αντί να εμφανιστεί το Χ που έχεις μάθει να περιμένεις τόσο καιρό, το tutorial σου λέει να πατήσεις R1 για να πηδήξεις. Εννοείται ότι πατάς Χ ούτως ή άλλως, είναι σχεδόν αδύνατον να αντισταθείς αρχικά στα αντανακλαστικά σου, η Avalon Darrow κάνει κάτι άλλο και αισθάνεσαι τεράστιος κόπανος που κατάφερες να αποτύχεις στην πιο βασική πρόκληση που μπορεί να σου θέσει ένα παιχνίδι.

 
 Ναι, έχει bosses. Που γεμίζουν την οθόνη.

Όποιος, βέβαια, έχει παίξει τα παιχνίδια της Housemarque, δεν πτοείται από κάτι τέτοια. Για έναν έμπειρο παίκτη, λοιπόν, η δυσκολία μετατρέπεται σε απορία. Γιατί έκαναν μια τόσο άβολη επιλογή στον χειρισμό; Σίγουρα θα υπάρχει κάποια εξήγηση. Η οποία εξήγηση έρχεται μερικά δευτερόλεπτα αργότερα: Παρά την εμφάνιση ενός side scroller, το Matterfall είναι κι αυτό στην ουσία ένα twin stick shooter, καθώς έχει μεγάλη σημασία για το σκορ να πετύχεις τον κατάλληλο εχθρό την κατάλληλη στιγμή. Άρα, για να έχεις τον αντίχειρά σου ελεύθερο για να σημαδεύεις, δεν μπορείς να χρησιμοποιείς εύκολα κάποιο από τα κουμπιά της πρόσοψης για να πηδάς. Το βασικό όπλο πρέπει να σημαδεύει διαρκώς, ώστε να είσαι σε θέση να εξοντώνεις τα κύματα των εχθρών με τη σειρά, γιατί με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται smart bombs (αν δεν ξέρετε τον όρο, λάθος site διαβάζετε) που μπορείς να ανατινάξεις με το δευτερεύον όπλο σου και να σκοτώσεις στη στιγμή ολόκληρες ορδές εχθρών. Αυτό αφενός έχει καλύτερες πιθανότητες να αναπληρώσει τη ζωή της ηρωίδας, ενώ παράλληλα αυξάνει τον πολλαπλασιαστή του σκορ. Αφού για αυτό γίνονται όλα, για το leaderboard, παρά την απόπειρα για κανονικό campaign με ιστορία. Όταν φτάσεις στο σημείο που το σύστημα χειρισμού γίνεται δεύτερη φύση, ο συνδυασμός ακροβατικής κίνησης και ακατάπαυστων εκρήξεων είναι κάτι που δεν ξεχνάς εύκολα. Ωστόσο, καλό είναι να γνωρίζουν όσοι σκέφτονται να αποκτήσουν το Matterfall, ότι αυτή η στιγμή θα αργήσει να έρθει σε σύγκριση με άλλους τίτλους της εταιρείας.

Το δεύτερο καθοριστικό χαρακτηριστικό του gameplay είναι το λεγόμενο dash, το οποίο επιτρέπει στην ηρωίδα να εφορμά ταχύτατα σε μικρές σχετικά αποστάσεις, ενώ παράλληλα εξουδετερώνει εχθρούς (εκτός από μερικές εξαιρέσεις), και τα περισσότερα είδη πυρών. Η εξουδετέρωση είναι πολύ χρήσιμος μηχανισμός, γιατί αφενός απενεργοποιεί τυχόν ασπίδες που ίσως έχουν οι εχθροί, ενώ παράλληλα αυξάνει τους πόντους που δίνουν όταν ανατινάζονται με θεαματικό τρόπο σκορπώντας παντού αμέτρητα εφέ σωματιδίων. Το dash είναι πολύ χρήσιμο και στις αρκετά μεγάλες ενότητες του παιχνιδιού όπου ο παίκτης καλείται να κινηθεί σε περιβάλλον μηδενικής βαρύτητας, καθώς σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ο μοναδικός τρόπος για να κινηθεί γρήγορα. Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν ορισμένα δευτερεύοντα όπλα και κάποιες αναβαθμίσεις που μπορεί να επιλέξει ο παίκτης, αν σώσει αρκετούς ομήρους της εξωγήινης απειλής. Κάθε ένα από αυτά τα στοιχεία έχει τη θέση του και δημιουργεί διαφορετικές στρατηγικές επιβίωσης, αλλά και μεγιστοποίησης του σκορ.

 
 Παρά την ύπαρξη campaign και ιστορίας, η ουσία της όλης εμπειρίας είναι η μεγιστοποίηση του σκορ. Το κλειδί είναι η εξουδετέρωση των εχθρών και η εκτέλεσή τους κατά κύματα, ώστε να δημιουργηθούν οι βόμβες που θα τους εξοντώσουν μαζικά, ραίνοντάς σας με πόντους. Και particles, φυσικά.

Δεν χρειάζεται να πολυλογούμε, λοιπόν: το Matterfall είναι άλλο ένα επιτυχημένο υβρίδιο της Housemarque, όπου μια σειρά από βασικά, σχεδόν ρετρό, συστήματα στοιβάζονται το ένα επάνω στο άλλο και δημιουργούν ένα φρέσκο, αλλά και αρκετά βαθύ arcade πείραμα. Βέβαια, πρέπει να ομολογήσω ότι το Matterfall δεν έχει την αυτοπεποίθηση ενός Resogun ή ενός Nex Machina, καθώς οι μηχανισμοί δεν δένουν -ακριβώς- τόσο φυσικά όσο έχουμε συνηθίσει από τη Housemarque. Χρεάζεται μια κάποια σκέψη, ένας κάποιος δισταγμός και ίσως και κάποιος σχεδιασμός, δημιουργώντας ένα κενό μεταξύ του παίκτη και του παιχνιδιού, κάτι που πάει ενάντια στη φύση μιας καθαρά arcade εμπειρίας Επίσης, όποιος σκέφτεται να αγοράσει το παιχνίδι για το ρετρό campaign του, ίσως απογοητευτεί από τη διάρκεια του συγκεκριμένου βασικού mode. Κοινώς, αν δεν σκοπεύετε να ασχοληθείτε με τα διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας και το κυνήγι του σκορ, καλύτερα να επιλέξετε κάτι άλλο, καθώς, παρά την πιο πλούσια εμφάνισή του, το Matterfall είναι ένας κλασικός συνεχιστής της φιλοσοφίας του Super Stardust και του Outland. Κάτι που, φυσικά, είναι καλά νέα για όσους εκτιμούν την προσφορά της Housemarque στον χώρο.

 

Άλλο ένα ενδιαφέρον arcade πείραμα, έξυπνοι μηχανισμοί, βαθύ gameplay, φρενήρης δράση.
Χειρισμός που ξενίζει μέχρι να συλλάβεις τη λογική του, μηχανισμοί που δεν δένουν μεταξύ τους τόσο οργανικά όσο σε πρόσφατες επιτυχίες της εταιρείας.

 

7 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
paokman
13:39 29.08.17 paokman !!!
Φαίνεται ενδιαφέρον!

TxCForever
18:19 29.08.17 TxCForever χωρίς τίτλο
Το πιο σημαντικό: από μουσική τι λέει; Γιατί ο λόγος που επιστρέφω στο Turrican είναι η μουσική του Chris Huelsbeck.

Στα πιο σημαντικά, μόλις ανακάλυψα πως το Hard Corps είναι compatible με το Xbox One... άρα βρήκα τον λόγο που θα ξεσκονίσω το δικό μου.

Dismiss
19:08 29.08.17 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Δεν είναι του Huelsbeck το soundtrack, βέβαια, αλλά το θυμίζει, ιδιαίτερα στην αρχή. Φυσικά στο πιο μοντέρνο/techno του, όπως θέλουν τα cool kids.

Silender
21:24 29.08.17 Silender RE: χωρίς τίτλο
α γεια σου


Stage 3-3 (https://www.youtube.com/watch?v=MMqbsPlXZ9Q)

Epic Vibezzz

Silender
21:53 29.08.17 Silender RE: RE: χωρίς τίτλο
Ε δε μπορούσα, έπρεπε να ποστάρω και αυτό:
https://www.youtube.com/watch?v=4F7G3h3QiEA

ΥΓ: Πάει με έκαψες TxCForever. Θα κάθομαι τώρα όλο το βράδυ να ακούω διασκευές...

TxCForever
00:32 30.08.17 TxCForever RE: RE: RE: χωρίς τίτλο
Της Amiga σπανίως ακούω διασκευές. Η μουσική στην ορίτζιναλ, αγνή μορφή της συνήθως μου είναι αρκετή.

pirederas
20:12 29.08.17 pirederas χωρίς τίτλο
Housemarque, οι σύγχρονοι άρχοντες του arcade gaming. Το Super Stardust HD το έπαιξα στο Vita και ήταν φοβερό, όπως και το Resogun στο PS4. Για να πω την αλήθεια η Housemarque τελευταία έχει βγάλει μαζί Alienation, Matterfall και Nex Machina και κλίνω προς το τελευταίο.