reviewsvideogames

Mass Effect: Andromeda

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PC • επίσης διαθέσιμο για: Xbox One, PS4
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, RPG, PEGI: 18+

Μην παίρνετε τον υπότιτλο στα σοβαρά, δεν με έπιασε ξαφνικά κάποια μεγαλομανία. Όταν λέω ότι το συγκεκριμένο review έχει ενδιαφέρον, δεν αναφέρομαι φυσικά στο δικό μου κείμενο, αλλά στη διαδικασία της κριτικής. Όπως έχω αναφέρει αρκετές φορές τον τελευταίο καιρό, θεωρώ ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που τα περισσότερα παιχνίδια είναι κατά βάση «καλά». Εκτός και αν υπάρξει κάποια καταστροφικά βαρετή εξέλιξη, ελάχιστα είναι τα παιχνίδια που δεν αξίζει καν να παίξεις, αν σου αρέσει το είδος. Στη χειρότερη περίπτωση, μιλάμε για μέτριες και ανέμπνευστες κυκλοφορίες, παρά για «κακά» παιχνίδια.

 
 "Λοιπόν, μπαίνει ένας Κρόγκαν σε ένα μπαρ... ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ, όχι μη γελάτε ρε". Κάπως έτσι μοιάζει στην αρχή το facial animation. Μετά φτιάχνει. Βοήθησε και το πρόσφατο patch.

Για αυτόν το λόγο, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το review του νέου Mass Effect, παρόλο που ούτε αυτό ξεφεύγει από τον κανόνα του γενικά «καλού» επιπέδου. Η διαφορά στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι, για να εξηγήσουμε σωστά τι γίνεται με το Mass Effect: Andromeda, πρέπει να αποδομήσουμε λίγο τη φόρμουλα μιας επιτυχημένης σειράς και αυτό είναι πάντα πιο ενδιαφέρον από την ακατάπαυστα θετική κριτική.

Σε γενικές γραμμές, το Mass Effect: Andromeda είναι μια νέα αρχή για την επική σειρά action RPG που ξεκίνησε η Bioware στο Xbox 360 και στα PC την προηγούμενη γενιά. Το Mass Effect ήταν ένα έπος επιστημονικής φαντασίας σε μια εποχή που η συγκεκριμένη θεματολογία είχε πάψει πλέον να συσχετίζεται με το είδος των RPG. Ήταν μια διαστημική όπερα με πλούσιο σενάριο σε μια εποχή που κοντεύαμε να ξεχάσουμε τον διάλογο σαν αναπόσπαστο μέρος μιας εμπειρίας. Με άλλα λόγια, ήταν η συνέχεια των KOTOR και Jade Empire, μόνο που αυτή τη φορά η συνταγή πέτυχε ακόμη περισσότερο. Τόσο πολύ, που η Bioware έφυγε από την κλειστή λέσχη των boutique developers και προσγειώθηκε ξαφνικά στα μεγάλα σαλόνια της EA.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Βλέπετε, η Bioware ποτέ δεν ήταν (και ακόμα δεν είναι, πιστεύω) το κλασικό στούντιο που αναλώνεται σε ένα επιτυχημένο IP και το ξεζουμίζει μέχρι θανάτου. Έχει εγκαταλείψει πολλές φορές μεγάλες επιτυχίες για να εργαστεί σε κάτι άλλο και αυτό συνέβη και σε αυτήν την περίπτωση, με τη βασική ομάδα του Έντμοντον να εργάζεται σε ένα νέο IP, ενώ την ανάπτυξη του τέταρτου Mass Effect ανέλαβε μια νέα ομάδα στο Μοντρεάλ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα έναν νέο τίτλο που ακολουθεί μεν στα επιτυχημένα βήματα των προκατόχων του και διορθώνει ορισμένα από τα προβλήματα που αδιαμφισβήτητα υπήρχαν, αλλά πολλές φορές ξεχνάει τι ήταν αυτό που έκανε τη σειρά πραγματικά να ξεχωρίζει.

 
 Και κάποια στιγμή τελειώνουν οι εισαγωγικές υποχρεώσεις και προσεδαφίζεσαι στον πρώτο πλανήτη. Εδώ αρχίζεις και νιώθεις λίγο Mass Effect.

Όπως θα περίμενε κανείς, το Mass Effect: Andromeda διατηρεί την τεράστια μυθολογία της προηγούμενης τριλογίας, αλλά ξεκινά την ιστορία του σε σημείο που μπορεί εύκολα να την παρακολουθήσει κάποιος που δεν έχει ασχοληθεί με τους προηγούμενους τίτλους. Λίγο πριν από τα γεγονότα του Mass Effect 3 και την τελική αναμέτρηση με τους Reapers, ενώ όλα τα ενδεχόμενα είναι ακόμη ανοικτά για τις φυλές του Γαλαξία, το Διαγαλαξιακό Συμβούλιο εγκρίνει μια μυστική αποστολή στον μακρινό γαλαξία της Ανδρομέδας για την αναζήτηση νέων πατρίδων. Η αποστολή αυτή περιλαμβάνει ένα τεράστιο σκάφος-βάση ονόματι Nexus και από μία κιβωτό για κάθε φυλή που μπορεί να μεταφέρει δεκάδες χιλιάδες εθελοντές σε κρυογονική στάση. Το ταξίδι τους θα διαρκέσει έξι αιώνες και, όταν θα φτάσουν στον προορισμό τους, οι άποικοι θα πρέπει να ξεκινήσουν μια νέα ζωή, χωρίς να ξέρουν τι θα έχει συμβεί στον Γαλαξία που άφησαν πίσω.

Το γενικό πλαίσιο της ιστορίας υπόσχεται πολλά, αλλά πολύ γρήγορα επανέρχεται στους γνωστούς ρυθμούς που έχουμε συνηθίσει: παρ' όλο που είναι δεκάδες χιλιάδες, οι άποικοι χρειάζονται μια ηρωική φιγούρα για να τους ξελασπώσει. Η φιγούρα αυτή λέγεται Pathfinder και, σωστά το μαντέψατε, το φορτίο αυτό πέφτει στους ώμους του πρωταγωνιστή, μετά από μια αρκούντως δραματική εισαγωγή. Φυσικά, οι συγγραφείς της Bioware δεν είναι πρωτάρηδες και η ανάδειξη του εν λόγω ήρωα γίνεται με αρκετά πειστικό τρόπο, ενώ και η αιτιολόγηση των «υπερδυνάμεών» του έχει κάποια επιστημονική εξήγηση, όπως και τα περισσότερα φαντασιακά στοιχεία του κόσμου.

Όλα κυλάνε ομαλά, λοιπόν, στις πρώτες ώρες του νέου Mass Effect. Υπάρχει κάτι, όμως, που δεν πάει καλά και εδώ έγκειται το «ενδιαφέρον» της συγκεκριμένης κριτικής, όπως έγραψα παραπάνω. Δεν είναι ένα πρόβλημα που γίνεται αντιληπτό αμέσως, παρ' όλο που πολλοί ίσως ισχυριστούν κάτι τέτοιο κατόπιν εορτής ή διαβάζοντας κάποια από τις κριτικές που έχουν δημοσιευθεί ήδη. Το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με τον τεχνικό τομέα, με την κίνηση ή τις εκφράσεις των χαρακτήρων. Σίγουρα, όλα αυτά τα στοιχεία παραμένουν ριζωμένα στο παρελθόν με πολύ ισχνές βελτιώσεις και όλοι μας περιμέναμε περισσότερα από τη συνέχεια μιας ακριβής σειράς με υψηλές αξίες παραγωγής στα συστήματα νέας γενιάς. Αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημα, δεν είναι αυτή η αιτία που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δεν παίζεις κάτι πραγματικά premium σε ποιότητα ή, τέλος πάντων, κάτι εξίσου καλοφτιαγμένο με την προηγούμενη τριλογία στην εποχή της.

 
 "Λοιπόν, μπαίνει ένας Κρόγκαν σε ένα μπαρ..." - "Το ξέρω, το ξέρω, άλλο".

Μετά από λίγο, συνειδητοποιείς τι τρέχει: τα περιφερειακά στοιχεία της εμπειρίας δεν συμβαδίζουν σε ποιότητα με την κεντρική ιστορία. Σε αντίθεση με την πρώτη τριλογία, o κόσμος δεν έχει τη στιβαρότητα και τη συνέπεια που απαιτεί η ιστορία για να λειτουργήσει σωστά. Ναι, υπάρχουν μπόλικοι (και ορισμένοι πολύ ενδιαφέροντες) χαρακτήρες, ναι, η κεντρική ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, πλούσια και ξεδιπλώνεται με καλούς ρυθμούς, αλλά αν πας να χαθείς για λίγο στις λεπτομέρειες, όλα μοιάζουν λίγο ρομποτικά, σαν να είναι σκηνικό που έγινε από υποχρέωση και όχι ένα στοιχείο που καλείται να εμπλουτίσει ουσιαστικά την εμπειρία.

Εν ολίγοις, η Bioware Montreal διαχειρίζεται το νέο Mass Effect σαν κληρονομιά και όχι σαν παιδί της: είναι πολύ σπάνιο να χαμογελάσεις με έναν περιφερειακό διάλογο, το γενικό στήσιμο είναι ανέμπνευστο, με ελάχιστες εκπλήξεις, πέρα από τη βασική ιστορία και δυο-τρεις μεγάλες δευτερεύουσες αποστολές, οι νέοι χαρακτήρες αντιστοιχούν σχεδόν επακριβώς σε πρότυπα της προηγούμενης τριλογίας, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Στις χειρότερες στιγμές του, είναι σαν παντομίμα της προηγούμενης τριλογίας. Στις καλύτερες, προσφέρει απολαυστικές ματιές του τι θα μπορούσε να είναι. Η ίδια εικόνα υπάρχει στις δευτερεύουσες αποστολές, οι οποίες σπάνια έχουν να προσφέρουν κάτι πέρα από πόντους εμπειρίας (αν και υπάρχουν αξιοσημείωτες εξαιρέσεις). Υπάρχει πάρα πολύ ανούσιο περιεχόμενο που αντιμετωπίζεται περισσότερο ως υποχρέωση, παρά ως δημιουργία. Και το χειρότερο από όλα; Υπάρχει πάρα πολύ κακογραμμένο κείμενο, κάτι που ποτέ δεν ήταν πρόβλημα στο παρελθόν. Όχι ότι ήταν πάντα τέλειο, αλλά τουλάχιστον υπήρχε ένα σταθερό επίπεδο. Συναντούσες συχνά αδιάφορους διαλόγους, αλλά ποτέ τόσο μεγάλα σκαμπανεβάσματα όσο στο Mass Effect: Andromeda. Επιπλέον, η Bioware Montreal αποφάσισε, άγνωστο γιατί, να κάνει πιο περίπλοκο το σύστημα συμπεριφοράς. Αυτό σημαίνει ότι πλέον υπάρχουν 4-5 διαφορετικές προσεγγίσεις σε κάθε διάλογο και όχι μόνο το Paragon και το Renegade που υπήρχε στο παρελθόν. Και καλή σας τύχη, αν θέλετε να θυμηθείτε ποια είναι η προσωπικότητα που θέλετε να υποδυθείτε από την αρχή του playthrough.

 
 Όπως και στην προηγούμενη τριλογία, υπάρχει μπόλικο εγκυκλοπαιδικό υλικό για τον κόσμο, ενώ το νέο scanner συμβάλλει αρκετά στην ατμόσφαιρα, παρόλο που δεν προσφέρει κάτι στο gameplay,

Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτά τα προβλήματα δεν επηρεάζουν στον ίδιο βαθμό την εμπειρία για όλους τους παίκτες. Σε βασικό επίπεδο, δεν μπορώ να πω ότι το Andromeda δεν είναι ένα διασκεδαστικό παιχνίδι. Όχι μόνο αυτό, αλλά περιέχει στιγμές που πραγματικά θυμίζουν τη δόξα του παρελθόντος. Επιπλέον, το gameplay έχει αποκτήσει πλέον πραγματική ταυτότητα. Το Mass Effect: Andromeda είναι ένας τίτλος που πατάει σαφώς πιο γερά στα πόδια του όσον αφορά τους μηχανισμούς. Δεν υπάρχει πια εκείνος ο βασανιστικός διχασμός στο gameplay που δεν μπορούσε να αποφασίσει αν ήθελε να γίνει παραδοσιακό RPG με στοιχεία δράσης ή παιχνίδι δράσης με στοιχεία RPG. Το νέο Mass Effect αγκαλιάζει τον υβριδικό του χαρακτήρα πολύ πιο άνετα και συνεχίζει τα μεγάλα βήματα προόδου που είχαν γίνει στο Mass Effect 3. Οι μηχανισμοί απόκρυψης, στόχευσης και εναλλαγής όπλων και τακτικών είναι πιο εύχρηστοι και διαισθητικοί από ποτέ, η αίσθηση κάθε όπλου σαφώς βελτιωμένη, ακόμα και η ανάδραση από τα χτυπήματα σε εχθρούς και χαρακτήρες είναι πιο πειστική και ενημερώνει τον παίκτη για ό,τι συμβαίνει στη στιγμή, αντί να πρέπει να παρακολουθεί μπάρες να ανεβοκατεβαίνουν. Με λίγα λόγια, μπορεί πλέον να σταθεί μόνο του και ως παιχνίδι δράσης, τόσο σε επίπεδο campaign, όσο και multiplayer.

Αλλά και η εξερεύνηση είναι βελτιωμένη. Πέρα από τα σαφώς πιο πλούσια σκηνικά και τον σημαντικά αυξημένο βαθμό λεπτομέρειας, ο παίκτης έχει πλέον στη διάθεσή του νέους ελιγμούς που διευκολύνουν την πλοήγηση, αλλά και τις μάχες (ΝΑΙ, υπάρχει πλέον άλμα και μάλιστα... ρουκετοκίνητο), ενώ επιστρέφει και η εποχούμενη εξερεύνηση στις επιφάνειες ορισμένων πλανητών. Εμπλουτισμένο είναι και το σύστημα crafting, το οποίο πλέον επηρεάζει πολύ περισσότερο την εξέλιξη του παιχνιδιού, αλλά πολλές φορές μετατρέπεται σε μια ανούσια χρονορουφήχτρα που δίνει την εντύπωση ότι αυξάνει τεχνητά τη διάρκεια του παιχνιδιού.

 
 "Λοιπόν, μπαίνει ένας Κρόγκαν σε ένα μπαρ".

Είδατε, λοιπόν, γιατί θεωρώ αρκετά ενδιαφέρουσα την κριτική ενός τόσο αντιφατικού τίτλου, όπως το Mass Effect: Andromeda; Είναι μια στιβαρή παραγωγή που προσφέρει εξίσου το τερπνόν και το ωφέλιμο, ένα παιχνίδι που σε κάνει να αμφιταλαντεύεσαι μεταξύ επιβράβευσης και καταδίκης. Θεωρώ ότι ο λάτρης της σειράς που περιμένει πώς και πώς μια νέα δόση Μass Effect, δεν πρέπει να αποθαρρυνθεί από την αγορά του. Είναι ένα κανονικό, κανονικότατο Mass Effect. Βελτιώνει το gameplay, αφηγείται μια ικανοποιητική ιστορία και οδηγεί τον παίκτη σε ένα πλούσιο ταξίδι. Από την άλλη πλευρά, ο παίκτης που θέλει να ξαναζήσει την αρχική μαγεία, ίσως απογοητευτεί. Το Andromeda έχει πολλά κακογραμμένα σημεία, πολλούς αδιάφορους χαρακτήρες και επαναλαμβάνει αρκετά αφηγηματικά τεχνάσματα που έχουμε μάθει πλέον να περιμένουμε και να προβλέπουμε. Σε μια εποχή που η αφήγηση στα videogames κάνει πολύ σημαντικά βήματα προς την ενηλικίωση, είναι κρίμα να βλέπουμε έναν από τους πρωτοπόρους να μένει πίσω. Από την άλλη, δεν μπορώ να πω ότι δεν χάρηκα που το έπαιξα και έχω την εντύπωση ότι πολλοί θα πουν το ίδιο, αν το δοκιμάσουν.

 

Πλούσια σκηνικά, καλή κεντρική ιστορία, σαφώς βελτιωμένο gameplay. Είναι πραγματικό Mass Effect...
...που όμως έχει χάσει μέρος της ψυχής του. Κακογραμμένο σε σημεία, μέτριος τεχνικός τομέας, αντικαθιστά τη δημιουργικότητα με μηχανικές προσθήκες.

 

2 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
stormtrooper
21:36 07.04.17 stormtrooper χωρίς τίτλο
Mε το Witcher 3 εκεί έξω έχουν ανέβει πάρα πολύ τα στάνταρ τώρα πια, βάλε και τον τεχνικό τομέα που είναι για τα πανηγύρια δεν θέλει και πολύ για να κυλίσει στην μετριότητα η σειρά, το μόνο που βλέπω να βελτιώθηκε είναι το σύστημα μάχης που έτσι και αλλιώς ήταν άριστο από το 3. Αγορά μετά από γερή πτώση τιμής μόνο.

pirederas
11:45 08.04.17 pirederas χωρίς τίτλο
Πολύς ντόρος έχει γίνει για τα κακό facial animation (χώρια τα glitches/bugs) στο ME: Andromeda, λες και η λατρεμένη original τριλογία ήταν καλύτερη σ' αυτό το κομμάτι, και επισκιάζει όσα θετικά μπορεί να υπάρχουν στο παιχνίδι όπως την εξερεύνηση με το όχημα και το ανανεωμένο σύστημα μάχης.

Βέβαια τί να τα κάνεις αυτά αν η ιστορία και οι χαρακτήρες δεν τραβάνε όπως στην original τριλογία. Μ' αυτά που διαβάζω όμως καταλαβαίνω ότι το ΜΕ:Α είναι γεμάτο filler content μιας και έγινε open world game. Πιστεύω ότι αυτό το παιχνίδι έπρεπε να πάρει αναβολή για να εμπλουτιστεί και να λιώσουν τα bugs.