Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds

Δεν είναι ωραίο να το λες αυτό στην αρχή ενός review, αλλά δεν υπάρχουν πολλά που μπορεί να γράψει κανείς για το Marvel vs. Capcom 3. Πρώτα από όλα, υπάρχει αυτό το τεράστιο «3» στον τίτλο, το οποίο υποδηλώνει ότι πρόκειται για κάτι οικείο… αλλά και κάτι αγαπημένο. Για την ακρίβεια, αυτό το «3» είναι αρκετά παραπλανητικό, καθώς το φλερτ της Capcom με τη Marvel και γενικά με τη μόδα των cross-overs ξεκίνησε το 1996 με την κυκλοφορία του X-Men vs. Street Fighter (ενώ είχε ασχοληθεί για πρώτη φορά με τους ήρωες της Marvel ήδη από το 1994 με το X-Men Children of the Atom). Ήδη από τότε, ήταν ξεκάθαρο ότι η Capcom ήθελε να απομακρυνθεί από την κλασική συνταγή των Street Fighter. Στόχος της εταιρείας ήταν η δημιουργία μιας εμπειρίας διαφορετικού τύπου, η οποία θα έδινε την έμφαση στην ταχύτητα και τον εντυπωσιασμό και όχι στο βάθος ή στην τεχνική. Επίσης, ήταν ένας τρόπος για να ασχοληθεί και η Capcom με το σύστημα του tag team (των ομαδικών μαχών με εναλλαγή πολλαπλών χαρακτήρων, δηλαδή), χωρίς να «χαλάσει» όλα αυτά τα χρόνια που πέρασε τελειοποιώντας το σύστημα της βασικής σειράς του Street Fighter.

Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, η σειρά Marvel vs. Capcom απέκτησε το δικό της κοινό ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, απέκτησε τη δική της θέση στην αγορά. Από τη μία πλευρά, προσέλκυσε τους φαν της Marvel, οι οποίοι δεν είχαν δει ποτέ τους αγαπημένους ήρωές τους να ζωντανεύουν με αυτόν τον τρόπο. Από την άλλη, δεν άφησε αδιάφορους και τους σκληροπυρηνικούς παίκτες του Street Fighter οι οποίοι βρήκαν έναν διαφορετικό, πιο χαλαρό, αλλά και πιο θεαματικό τίτλο για να χαλαρώσουν και να βρουν νέους αντιπάλους. Αυτή η παράδοση αναμένεται να συνεχιστεί και με το Marvel vs. Capcom 3, καθώς ο τίτλος έχει όλα όσα χρειάζεται για να προσελκύσει και τους φίλους της Marvel, παρόλο που πλέον υπάρχουν δεκάδες παιχνιδιών με τους ήρωες της εταιρείας, αλλά και τους πιο «σοβαρούς» φίλους των fighting games, οι οποίοι ανυπομονούν να δουν τις αλλαγές που θα φέρει στην αγαπημένη σειρά η χρήση της τρισδιάστατης μηχανής γραφικών που χρησιμοποίησε η Capcom και στο πολύ επιτυχημένο Street Fighter IV.

Gonna take you for a ride

Όντως, η μεγαλύτερη αλλαγή που έχει να προσφέρει το Marvel vs. Capcom 3 σε σχέση με τους προηγούμενους τίτλους της σειράς είναι η τεράστια αλλαγή στα γραφικά. Όπως συνέβη και με το Street Fighter IV, η μετάβαση στα πολυγωνικά γραφικά δεν είναι απλά κοσμητική, αλλά αλλάζει και την όλη αίσθηση που προσφέρει το παιχνίδι. Οι χαρακτήρες δεν είναι απλά σκίτσα που πετάγονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της οθόνης με στιγμιαίες αλλαγές στο animation τους, αλλά έχουν πλέον μια αίσθηση βάρους, η οποία μεταφέρεται και στις κινήσεις και τα χτυπήματα. Το αποτέλεσμα, αν και φυσικά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σε καμία περίπτωση ως… ρεαλιστικό, κάνει τις μάχες να μοιάζουν πιο πειστικές, πιο βίαιες και όχι τόσο αυθαίρετες όσον αφορά την ταχύτητά τους.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι ο χαρακτήρας της σειράς έχει αλλάξει – κάθε άλλο. Το Marvel vs. Capcom 3 εξακολουθεί να προσφέρει ακραίες, χαοτικές μάχες, γεμάτες με φαντασία, λαμπερά εφέ και την αισθητική των κόμικς. Για την ακρίβεια, ένας παίκτης που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με το παιχνίδι, είναι πολύ πιθανό ότι θα νιώσει «χαμένος». Η οθόνη γεμίζει με λάμψεις και εφέ, οι χαρακτήρες εναλλάσσονται ταχύτατα, τα combos φτάνουν τα δεκάδες χτυπήματα, η όλη δράση μπορεί να φανεί υπερβολική και καταπιεστική στην έντασή της. Όσο για την εκμάθηση του παιχνιδιού κατά τη διάρκεια της μάχης… απλά ξεχάστε το. Όλα γίνονται τόσο γρήγορα που ο αρχάριος παίκτης δεν μπορεί να μάθει να αμύνεται και να αντεπιτίθεται αν δεν ασχοληθεί έστω και λίγο με το αρκετά πλήρες training mode. Για την ακρίβεια, το mission mode του εκπαιδευτικού μενού του παιχνιδιού λειτουργεί ως εργαλείο που μπορεί να διδάξει στον παίκτη πώς να παίζει έναν από τους 35 χαρακτήρες που διαθέτει το ρόστερ του Marvel vs. Capcom 3.