Mario Kart 7

Δεν έχουν περάσει και πολλοί μήνες από τότε που σχολιάζαμε τη Nintendo για την προσπάθειά της κρατήσει το καινούριο φορητό της από το να βουλιάξει στην αφάνεια, με μοναδικά όπλα το remake ενός κλασικού παιχνιδιού και το λανσάρισμα ενός άδειου και ακριβού e-shop, πενιχρά μέσα αντίδρασης για ένα σύστημα που ξεφούσκωσε αμέσως μετά την κυκλοφορία του. Από το καλοκαίρι περάσαμε στο χειμώνα και οι συνθήκες είναι πλέον, αισθητά διαφορετικές. Η τιμή του 3DS μειώθηκε σημαντικά. Οι πωλήσεις αυξήθηκαν και η ροή νέου software ομαλοποιήθηκε. Το πρώτο μεγάλο update έφερε σημαντικές προσθήκες στο λειτουργικό περιβάλλον του συστήματος και φυσικά, τα δύο παραδοσιακά «όπλα» της Nintendo με πρωταγωνιστή την κλασική μασκότ της έφθασαν, καθόλου συμπτωματικά, πάνω στην ώρα για τις γιορτές. Το Mario Land 3D ήρθε δοκιμάζοντας καινούρια πράγματα και ταυτόχρονα λοξοκοιτάζοντας στο παρελθόν της σειράς του. Από το νέο Mario Kart ωστόσο, με το franchise να διαγράφει εδώ και καιρό ασφαλή πορεία, με αραιές κυκλοφορίες και ροπή προς την επανάληψη, περιμέναμε απλά, μία από τα ίδια. Αυτό που δεν περιμέναμε είναι να πέσουμε πάνω στον καλύτερο τίτλο της σειράς.

Σε επίπεδο σχεδιασμού το Mario Kart 7 (για κάποιο λόγο η Nintendo άρχισε να μετράει ) δεν επιχειρεί τομές στην κλασική συνταγή του. Ο τίτλος έρχεται διαφημίζοντας ως βασική προσθήκη του τα υδάτινα και εναέρια τμήματα που πλαισιώνουν τους δρόμους των πιστών. Σε κάποια σημεία οι αγώνες εξελίσσονται, για λίγη ώρα, είτε κάτω από το νερό όπου τα καρτ εμφανίζουν προπέλες και κινούνται λίγο πιο αργά από το κανονικό, είτε στον αέρα όπου εμφανίζουν αντίστοιχα αιωρόπτερα και διασχίζουν την πίστα πετώντας. Θεωρητικά, έχουμε έτσι τη βασική αλλαγή που ταρακουνάει κάπως τα δεδομένα του παιχνιδιού – κάτι σαν την προσθήκη των μοτοσυκλετών στο Mario Kart Wii. Στην πραγματικότητα, τα νέα τμήματα έρχονται να ενσωματωθούν εντελώς αρμονικά με το υπόλοιπο κομμάτι των πιστών, αλλά καταλήγουν να φέρνουν ελάχιστα πράγματα στη δράση των αγώνων. 

Αν ωστόσο λείπουν από το νέο Mario Kart οι πειραματισμοί και οι νεωτερισμοί, σε βαθμό που το παιχνίδι να αρχίζει να θυμίζει ετήσιο ρετουσάρισμα αθλητικού παιχνιδιού, η σχεδιαστική ομάδα της Nintendo τα αντισταθμίζει με ισορροπία σε όλους τους τομείς. Οι δεκαέξι «ρετρό» πίστες, ένα ποτ πουρί με μερικές από τις καλύτερες όλων των προηγούμενων παιχνιδιών, συνδυάζονται με άλλες δεκαέξι καινούριες που στο μεγαλύτερο βαθμό προβάλουν υψηλή ποιότητα και ευρηματικό σχεδιασμό. Το ρόστερ πλαισιώνεται από τους συνήθεις χαρακτήρες της σειράς και μερικές περίεργες επιλογές (γιατί να θέλει κάποιος να τρέξει με τη μέλισσα-αρχηγό του Super Mario Galaxy;). Βεβαίως δεν υπάρχουν μηχανισμοί δημιουργίας πιστών, το παιχνίδι ωστόσο προσφέρει κάποιες βασικές δυνατότητες παραμετροποίησης των αυτοκινήτων δίνοντας περισσότερη σημασία στον συνδυασμό οδηγού και οχήματος παρά στις κατηγορίες οδηγών  που διέθεταν τα προηγούμενα παιχνίδια.