reviewsvideogames

Malicious Fallen

του Σπύρου "Shinobi" Ασημάκη
η παρουσίαση έγινε σε: PS4
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: beat 'em up , PEGI: 12+

Μία από τις πλέον “αρχαίες” κατηγορίες βιντεοπαιχνιδιών, είναι αυτή των beat ‘em up. Ξέρετε, περπατώ-περπατώ εις τους δρόμους και ξυλοφορτώνω όποιον άτυχο κακό βρεθεί μπροστά μου. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα πάνω στην οποία βασίζεται ολόκληρη η κατηγορία. Παρά την απλότητα του θέματος, χρειάζεται ταλέντο και μεράκι (από τη μεριά των δημιουργών), ώστε ένα beat ‘em up να παραμείνει φρέσκο και διασκεδαστικό, παρά τη διαρκή επανάληψη του βασικού μοτίβου “προχωρώ και δέρνω τους πάντες μέχρι τον τελικό αρχηγό”. Ο χειρισμός θα πρέπει να είναι αξιόπιστος, το σύστημα μάχης να προσφέρει επιλογές στον παίκτη για να μην βαρεθεί, και, φυσικά, η τεχνητή νοημοσύνη των αντιπάλων να εγγυάται την ποιότητα των αναμετρήσεων. Όπως και να το κάνουμε, κανείς δεν θέλει να παλεύει με κινούμενους σάκους του μποξ, ούτε με άτρωτους κακούς που μάχονται λες και έχουν αποφοιτήσει από τη Μεγάλη του Κουνγκ Φου Σχολή και μπορούν να μαντεύουν τις κινήσεις πριν καν τις σκεφτούμε. Ποικιλία και ισορροπία είναι οι λέξεις-κλειδιά της κατηγορίας. 

Το θέμα μας, όμως, δεν είναι τα beat ‘em up, γενικώς και αορίστως, αλλά το Malicious Fallen, καθώς και το πόσα από τα παραπάνω στοιχεία περιλαμβάνει στη λίστα του η νέα πρόταση της Alvion.   

 
Στο Malicious Fallen δεν παλεύουμε με τις γροθιές μας, αλλά αφήνουμε το μαγικό μανδύα που φοράμε να κάνει όλη τη βρώμικη δουλειά. Η μπέρτα μας, είναι ζωντανή και παίρνει διάφορες μορφές και σχήματα. Θυμίζει τα μαλλιά της Bayonetta. 

Η ιδέα πίσω από το Malicious Fallen είναι τόσο απλή, όσο και η υλοποίησή της. Το παιχνίδι τοποθετεί τον χαρακτήρα μας μέσα σε μία ανοιχτή και απλωμένη αρένα, εκεί όπου βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον μεγάλο κακό του επιπέδου. Όσον αφορά τον σχεδιασμό τους, οι αρένες έρχονται σε διάφορες μορφές και σχήματα: υπάρχουν οι παραδοσιακές κυκλικές αρένες, οι ορθογώνιες, οι πολυεπίπεδες, οι πυργοειδείς και οι κυλινδρικές. Κάπου εκεί μέσα, ζουν αναρίθμητοι χαμηλόβαθμοι  κακοί, οι οποίοι ζουν και πεθαίνουν με το όνειρο να προλάβουν να μας χτυπήσουν - έστω μια φορά – προτού τους περιλάβουμε. Οι συμπαθέστατοι αυτοί κακούληδες δεν αποτελούν σοβαρή απειλή για τον χαρακτήρα μας απειλή και ο μοναδικός λόγος ύπαρξής τους, έχει να κάνει με τον δείκτη Aura, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του Malicious. Ξυλοφορτώνοντας τους καημένους τους κακούς, συσσωρεύεται η ενέργεια Aura, την οποία μπορούμε να διοχετεύσουμε προς δύο κατευθύνσεις. Η μία έχει να κάνει με την επίθεση, καθώς καταναλώνοντας ένα μέρος από την Aura που έχουμε συγκεντρώσει, ο χαρακτήρας μας δυναμώνει και οι κινήσεις του προκαλούν μεγαλύτερη ζημιά στους εχθρούς. Η άλλη, έχει να κάνει με την επιδιόρθωση του μαχητή μας. Κάθε φορά που τις “μαζεύουμε” από τους αντιπάλους μας, ο χαρακτήρας μας, διαλύεται σταδιακά. Στην αρχή, σκίζεται η στολή του, στη συνέχεια φεύγουν πόδια και χέρια δεξιά και αριστερά, μέχρι την ολική καταστροφή του. Στο ενδιάμεσο στάδιο, όταν χάνουμε κάποιο από τα μέλη μας, η μαχητική του ικανότητα και απόδοση, πέφτει κατακόρυφα. Σε περίπτωση που συμβεί κάτι τέτοιο, οι ιαματικές ιδιότητες της Aura  βοηθούν στην αποκατάσταση των ζημιών, έτσι ώστε να επιστρέψουμε άμεσα στο πεδίο της μάχης και να αποφύγουμε την οθόνη με το μισητό «game over».    

 
Κάθε φορά που νικάμε έναν αρχηγό, αυτός μας χαρίζει τις δυνάμεις του. Ο μηχανισμός ανάπτυξης και η πρόοδος του χαρακτήρα μας, παραπέμπει στο Mega Man, τη θρυλική σιερά παιχνιδιών της Capcom,.  

Η τακτική που θα ακολουθήσουμε εξαρτάται άμεσα από τη συλλογή και διαχείριση της Aura εν ώρα μάχης, καθώς η ενέργεια αυτή επηρεάζει την αποτελεσματικότητα των χτυπημάτων μας, αλλά και την φυσική κατάσταση του μαχητή μας. Από εκεί και πέρα, το σύστημα μάχης του Malicious Fallen, θυμίζει έντονα το αντίστοιχο του Bayonetta. Αυτό που λείπει από το παιχνίδι της Alvion, είναι η φινέτσα, η λάμψη, η εκρηκτικότητα και η άγρια ομορφιά που έχει ο τίτλος της Platinum Games. Παρά το πλήθος των κινήσεων που έχουμε στη διάθεσή μας, οι μάχες γίνονται γρήγορα κουραστικές, καθώς η τεχνητή νοημοσύνη των απλών κακών βρίσκεται σε διακοπές σε κάποια εξωτική παραλία, ενώ το μοναδικό εντυπωσιακό στοιχείο που έχουν να επιδείξουν οι αρχηγοί, η κύρια ατραξιόν του παιχνιδιού, είναι ο μεγάλος αριθμός πόντων υγείας. Η επικράτηση στο πεδίο της μάχης, είναι περισσότερο ζήτημα υπομονής, παρά τεχνικής και δεξιοτεχνίας. Απλά εκτελούμε τις ίδιες κινήσεις ξανά και ξανά, μέχρι τελικώς πτώσεως του μπος, και, παράλληλα, φροντίζουμε να μαζεύουμε Aura, για ώρα ανάγκης. Σε μεγάλο ποσοστό, ο βαθμός δυσκολίας του Malicious Fallen προκύπτει από τη… μακροζωία των αρχηγών και όχι από τον τρόπο με τον οποίο κινούνται και παλεύουν.    

Παράπονα έχω και από τον χειρισμό του Fallen. Παρά το γεγονός ότι ο χαρακτήρας που ελέγχουμε δεν πατάει καθόλου τα πόδια του στο έδαφος, η αίσθηση που σου αφήνει είναι ότι απλά γλιστρά πάνω στον πάγο, γεγονός που δημιουργεί ορισμένα θεματάκια. Ας πούμε, για να κάνει μεταβολή, είναι αναγκασμένος να κάνει στροφή 180ο. Αυτή σχεδιαστική επιλογή δυσκολεύει τους ελιγμούς, γεγονός που μπορεί να μας κοστίσει κατά τη διάρκεια της μάχης, μια και δεν περιμένουν πότε εμείς θα αποφασίσουμε να στρίψουμε. Επίσης, παρατήρησα ότι αποφυγή των χτυπημάτων (κινούμενοι σε οποιαδήποτε κατεύθυνση, όσο κρατούμε πατημένο το κουμπί της άμυνας), εκτελείται με μία μικρή καθυστέρηση και όχι άμεσα, όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στο Bayonetta. Τέλος, θα έλεγα ότι η κάμερα του παιχνιδιού, δεν συγκαταλέγεται στη λίστα των φίλων μας :P Η χρήση της, με ταξίδεψε πίσω στο χρόνο, τότε που οι Ιάπωνες σχεδιαστές έψαχναν να βρουν τρόπο για να κάνουν την κάμερα να δουλέψει σωστά. Πέρα από το γεγονός ότι χάνουμε εύκολα την επαφή μας με τον στόχο, όταν λοκάρουμε πάνω του, η κάμερα δεν δημιουργεί σοβαρά θέματα, στις ανοιχτές πίστες. Αντίθετα, όταν παλεύουμε σε πίστες που διαθέτουν περισσότερα από ένα επίπεδα, δημιουργούνται διάφορα προβλήματα. Η κάμερα αδυνατεί να ακολουθήσει την δράση, με αποτέλεσμα να μένουμε εκτεθειμένοι, στις περισσότερες των περιπτώσεων, ενώ δυσκολεύει και η κίνηση πάνω σε κάθετες επιφάνειες.

 
Το Malicious Fallen, περιλαμβάνει τα Malicious και Malicious Rebirth που κυκλοφόρησαν πριν χρόνια, για PS3 και PS Vita, και τα εμπλουτίζει με πρόσθετο υλικό και νέα επεισόδια. 

Για να μην τα πολυλογώ, παρά το γεγονός ότι το Malicious Fallen δανείζεται στοιχεία από αγαπημένες και καταξιωμένες σειρές, όπως τα Bayonetta και Mega Man, δεν καταφέρνει να τα κάνει κτήμα του. Το πάντρεμα αυτών των στοιχείων και οι όποιες καλές ιδέες φέρνει στο τραπέζι ο τίτλος της Alvion, "σκοντάφτουν" πάνω στην προβληματική κάμερα και το αναπόφευκτο button mashing στο οποίο καταλήγουμε, εξαιτίας της μακροζωίας των αρχηγών του παιχνιδιού. Με λίγη παραπάνω δουλίτσα, θα μπορούσε να γίνει ένα πρώτης τάξεως υποκατάστατο του Bayonetta. Για την ώρα, όμως, έχει αρκετό δρόμο μπροστά του.  

 

Δράση στα 60 καρέ το δευτερόλεπτο. Κάθε αρχηγός μας χαρίζει νέες δυνάμεις και combos. 
Γραφικά δεκαετίας και προβληματική κάμερα. Ο χειρισμός δεν χαρακτηρίζεται για την ακρίβειά του. Ανύπαρκτη η τεχνητή νοημοσύνη των απλών κακών. Οι μάχες κουράζουν, καθώς οι αρχηγοί αντέχουν πάααρα πολλά χτυπήματα.  

κανένα σχόλιο συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις