Lord of Arcana

Καλώς ή κακώς, στη βιομηχανία του gaming δεν υπάρχει παρθενογένεση –τώρα θα μου πείτε πού δεν έχουν έτσι τα πράγματα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Δεν είναι λίγες οι φορές που είδαμε μία έξυπνη ή πρωτότυπη ιδέα να μεταφέρεται σχεδόν αυτούσια σε πολλές μετέπειτα κυκλοφορίες με τις περισσότερες εταιρείες μάλιστα σπάνια να αναφέρονται στον τίτλο που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον δικό τους. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που στούντιο ξεπερνούν το στάδιο του «δανεισμού» και πάνε στο επόμενο, αυτό της καθαρής αντιγραφής, χρησιμοποιώντας στο δικό τους παιχνίδι τόσα πολλά στοιχεία από κάποιο άλλο, που είναι να απορεί κανείς πώς καταφέρνουν και γλιτώνουν τις μηνύσεις!

Ένας τέτοιος τίτλος είναι και το Lord of Arcana. Οι ομοιότητές του με τα Monster Hunter και Phantasy Star είναι τόσες πολλές, που σε αρκετές περιπτώσεις το μόνο στοιχείο που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι… το όνομα! Ας τα πάρουμε όμως όλα από την αρχή.

Σε ένα μικρό χωρίο στο Μιντιβαλφαντασιδιστάν…

Όπως στους τίτλους της Capcom και της SEGA, έτσι και στο Lord of Arcana, το σενάριο ελάχιστο ρόλο παίζει στην γενική εμπειρία που αποκομίζει ο παίκτης. Αυτό που πρέπει να γνωρίζετε είναι πως ξεκινάτε με έναν αδύναμο χαρακτήρα με ιδιαίτερα φτωχό εξοπλισμό και μέσω ολοένα δυσκολότερων επιπέδων αποκτάτε εμπειρία, βελτιώνετε τα στατιστικά σας και εξοπλίζεστε με τον καλύτερο δυνατό συνδυασμό αντικειμένων. Και εδώ έχετε για «βάση επιχειρήσεων» ένα χωριό στο οποίο επιστρέφετε μετά από κάθε αποστολή για να επιλέξετε την επόμενη, να πουλήσετε τα αντικείμενα που αποκτήσετε από τους ηττημένους εχθρούς σας και να εξοπλίσετε τον χαρακτήρα σας με νέα όπλα και πανοπλία.

Οι προαναφερθέντες τίτλοι και κυρίως το Phantasy Star, αποτελούν πηγή έμπνευσης για το Lord of Arcana και σε ό,τι έχει να κάνει με τον βασικό σχεδιασμό των επιπέδων. Οι αποστολές εξελίσσονται σε σχετικά μικρά επίπεδα τα οποία χωρίζονται με την σειρά τους σε ακόμη μικρότερες περιοχές ενώ υπάρχει πάντα ο χρονικός περιορισμός. Το σύστημα μάχης δεν επιφυλάσσει ιδιαίτερες εκπλήξεις, μιας και όπως και στα περισσότερα παιχνίδια του είδους, υπάρχει μία βασική επίθεση, μία δυνατότερη αλλά αρκετά πιο αργή, καθώς και ένα ξόρκι το οποίο είναι ικανό να προκαλέσει μεγάλη ζημιά στους αντιπάλους μας αλλά χρειάζεται να παρέλθει ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για να μπορέσουμε να το χρησιμοποιήσουμε ξανά.

Η μεγαλύτερη «καινοτομία» του Lord of Arcana πάντως είναι ο τρόπος με τον οποίο ξεκινάμε τις μάχες καθώς θυμίζει έντονα αυτόν που συναντάμε στα περισσότερα turn-based JRPG. Όταν δούμε κάποια εχθρική μονάδα μπροστά μας, δεν της επιθετόμαστε απλά, αλλά την πλησιάζουμε και αφού την ακουμπήσουμε, η μάχη μεταφέρεται σε μία κλειστή αρένα. Αν τον χτυπήσουμε προτού μας δει, τότε έχουμε το πλεονέκτημα αφού μειώνονται κάπως τα στατιστικά του –προφανώς αν μας χτυπήσει πρώτος ο αντίπαλος, το «penalty» αφορά εμάς. Είναι μία περίεργη επιλογή από πλευράς Square Enix, γιατί πρόκειται για μία τεχνική που βλέπουμε κυρίως σε JRPG που ο χειρισμός κατά τη μετακίνησή μας μας από περιοχή σε περιοχή, πολλές φορές διαφέρει από αυτόν που συναντάμε στις μάχες, κάτι που εδώ όμως δεν ισχύει, μιας και έχουμε πρόσβαση στο πλήρες ρεπερτόριο κινήσεών μας ακόμη και όταν δεν πολεμάμε κανέναν! Σε τελική ανάλυση λοιπόν, η κίνηση αυτή είναι εντελώς αχρείαστη και θα έλεγα πως στερεί μάλιστα από το παιχνίδι την αμεσότητα και τους γρήγορους ρυθμούς που συναντάμε στα MH και PSO.