LittleBigPlanet 2

Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο το ότι το επάγγελμα που θέλω να ακολουθήσω είναι αυτό του game developer, αλλά αν με ρώταγε κάποιος ποιο είναι το παιχνίδι για το οποίο στεναχωριέμαι που δεν είμαι –μόνιμος, έστω- κάτοχος PS3, θα απαντούσα δίχως να το σκεφτώ, το LittleBigPlanet. Εντάξει, έχω ξοδέψει αρκετές ώρες πάνω του σε φιλικά σπίτια ή όταν τύχαινε να μου δανείσουν ένα PS3 οι υπόλοιποι συντελεστές του byteme για τις ανάγκες του site (όπως τώρα καλή ώρα), αλλά τέτοια ημίμετρα δεν μου αρκούν σε καμία περίπτωση. Το LBP είναι (ή μάλλον «ήταν», πλέον, αφού «ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς») ένα παιχνίδι το δισκάκι του οποίου πρέπει να το έχεις μονίμως δίπλα από το PS3 σου –αν όχι μέσα- και να το φορτώνεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να τσεκάρεις τις νέες δημιουργίες που έφτιαξε ο τάδε καμένος στην άλλη άκρη του κόσμου. Πόσες φορές πια να το κάνεις αυτό; Εχμ, τι θα λέγατε για… κάτι παραπάνω από 4.000.000 φορές, αφού τόσα είναι τα διαθέσιμα user-generated levels σύμφωνα με τα στοιχεία της Media Molecule; Ακόμα και μέχρι πριν λίγο καιρό, μια διετία μετά την κυκλοφορία του παιχνιδιού, τα νέα επίπεδα ξεφύτρωναν καθημερινά χωρίς να έχουν πέσει καθόλου οι ρυθμοί παραγωγής, αφού η κοινότητα των φανατικών του παιχνιδιού όχι μόνο μεγάλωνε, αλλά γινόταν και ακόμα πιο ενεργή.

Ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος που είχα πιστέψει τον Paul Holden της Media Molecule, όταν σε επίσκεψή του πέρσι στο πανεπιστήμιο που φοιτώ, ισχυριζόταν ότι δεν έχουν σχέδια για sequel προς το παρόν, παρά μόνο για συνεχή υποστήριξη μέσω patches, updates και DLC (ίσως βέβαια να έφταιγε και το γεγονός ότι ο καθηγητής μας του είχε επισημάνει ότι είμαι δημοσιογράφος, οπότε ήταν πιο σφιγμένος). Πραγματικά όμως, η λογική έλεγε ότι όσο ακόμα η κοινότητα διατηρούσε αμείωτο το ενδιαφέρον γύρω από το LBP, το οποίο φρόντιζαν να το αναμοχλεύει καταλλήλως και η ΜΜ με τις κατά καιρούς αναβαθμίσεις, η κυκλοφορία ενός sequel φάνταζε περιττή. Τι παραπάνω δηλαδή θα μπορούσε να επιδείξει ένα νέο παιχνίδι που δεν θα μπορούσε να μας το προσφέρει είτε άμεσα είτε έμμεσα το LBP; Αυτή ακριβώς η απορία μου –αν και είχα τις πρώτες ενδείξεις από τα previews- μου λύθηκε μια και καλή παίζοντας ο ίδιος το LBP2…

Όταν αρχίζετε το Story Mode –γιατί μέχρι να ολοκληρώσετε την πρώτη σειρά επιπέδων μόνο αυτό μπορείτε να κάνετε- εκ πρώτης όψεως, μοιάζει ως ένα παιχνίδι που δεν έχει εξελιχθεί ιδιαίτερα από τον προκάτοχό του. Το ίδιο γραμμικό 2D platform gameplay (ή τέλος πάντων 2,5D, αφού υπάρχουν τρία διαφορετικά «βάθη»), όπου προσπαθείτε να φτάσετε από το Α σημείο στο Β, συλλέγοντας «score bubbles», αλλά και μια πλειάδα από αντικείμενα, στάμπες κ.α. τα περισσότερα εκ των οποίων εξυπηρετούν απλώς αισθητικούς σκοπούς. Αυτή όμως, είναι μόνο η αρχή…

Καταρχάς, ακόμα και στο καθαρά platforming κομμάτι έχουν προστεθεί ορισμένοι καινούριοι μηχανισμοί, όπως τα Bounce Pads που σας εκτοξεύουν σε υψηλότερα άλματα, εκσφενδονίζοντάς σας κατά μήκος της πίστας. Ή το Grapple, με το οποίο ως άλλος Bionic Commando (ή Batman… ή Spider-Man) γαντζώνεστε στις μαλακές επιφάνειες. Και να μην ξεχάσω φυσικά τον παντοδύναμο Creatinator, ένα κράνος με το οποίο μπορείτε να εκτοξεύετε από το κεφάλι σας κάθε λογής αντικείμενα, είτε από τα έτοιμα ή ακόμα και… δικής σας επινόησης ή τα Sackbots, που θυμίζουν κάτι από… ρομποτικά Lemmings.

Όπως προσέξατε, αναφέρθηκα πιο πάνω στο «καθαρά platforming κομμάτι». Γιατί πολύ απλά, αυτό πλέον είναι μόνο ένα μέρος των επιπέδων που θα κληθείτε να ολοκληρώσετε. Βλέπετε σε μια προσπάθεια να διευρυνθεί λιγάκι το gameplay του LBP2, οι δημιουργοί του στράφηκαν και σε μηχανισμούς που κάνουν κάποια τμήματα του παιχνιδιού να φέρνουν πλέον σε άλλα genres, όπως 2D side-scrolling shoot’em ups ή top-down racing games.