reviewsvideogames

Little Nightmares

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PS4 • επίσης διαθέσιμο για: Xbox One, PC
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: platform, PEGI: 16+

Λοιπόν, έχω σοβαρό θέμα με την κριτική του Little Nightmares. Γιατί; Γιατί πιστεύω ότι είναι ένα παιχνίδι που γίνεται πιο απολαυστικό όσο λιγότερα γνωρίζεις για αυτό, προτού ξεκινήσεις να παίζεις. Όχι επειδή κρύβει τεράστιες εκπλήξεις ή μια ιστορία με συγκλονιστικές ανατροπές (αν και αυτό είναι συζητήσιμο). Περισσότερο επειδή είναι μια εμπειρία δουλεμένη στο σύνολό της, η οποία σου δίνει την εντύπωση ότι είναι σχεδιασμένη με τεράστια προσοχή στη λεπτομέρεια για το μεγαλύτερο μέρος της περίπου πεντάωρης διάρκειάς της. Το Little Nightmare είναι κατά βάση ένα εικαστικό έργο, αλλά και μια σειρά από στιγμές με ξεχωριστό αντίκτυπο η κάθε μία – αρνητικό ή θετικό.

 Μπορεί να έχει κάποια χαριτωμένα στοιχεία, αλλά υπάρχουν στιγμές που το Little Nightmares φλερτάρει αρτκετά με το Silent Hill.

Για αυτό, θα προσπαθήσω να το περιγράψω όσο πιο γενικά μπορώ. Πρώτα από όλα, ας προσδιορίσουμε λίγο πιο ξεκάθαρα, αν και κάπως πεζά, το είδος της εμπειρίας που προσφέρει, για να είμαστε όλοι στην ίδια σελίδα. Σε πολύ αχνές και γενικές γραμμές, το Little Nightmares ανήκει στη συνομοταξία του Limbo, του εμβληματικού πλέον puzzle platformer της Playdead που τόσο πολύ έχει συνεισφέρει στην άνοδο των indie ως πεδίο καλλιτεχνικής δράσης, δύσκολου gameplay και ευαίσθητης αφήγησης. Αν δεν είχε κυκλοφορήσει ήδη το Inside, το Little Nightmares (άλλοτε γνωστό ως Hunger) θα μπορούσε να είναι ο πνευματικός διάδοχος του Limbo. Όπως και οι δύο προαναφερθέντες τίτλοι της Playdead, το Little Nightmares έχει μια μικρή σε ηλικία και σε γενικές γραμμές ανυπεράσπιστη πρωταγωνίστρια, η οποία αναγκάζει τον παίκτη να βλέπει τον κόσμο από μειονεκτική θέση.

Σε αντίθεση όμως με το Limbo, όπου το παιδί ερχόταν αντιμέτωπο από την αρχή με «ενήλικους» κινδύνους, η μικρή Six του Little Nightmares καλείται να  δράσει σε έναν κόσμο που είναι ειδικά διαμορφωμένος, ώστε να μεταφέρει στον παίκτη την υπόσταση του παιδιού. Η σουηδική Tarsier Studios, δημιουργός του LittleBigPlanet για το PS Vita, φέρνει όλη της την εμπειρία από τον ζαχαρένιο κόσμο της Media Molecule, αλλά και από τα σκοτεινά παραμύθια της Σκανδιναβίας και ανακατεύει όλες αυτές τις επιρροές με τη χαρακτηριστική οπτική του Τιμ Μπάρτον (του αυθεντικού Τιμ, όχι του πρόσφατου) και δημιουργεί μια εμπειρία που στοιχειώνει, αλλά και συγκινεί παράλληλα.

 Ο κόσμος είναι σχεδιασμένος με ιδιαίτερο τρόπο, ώστε να τονίζεται η αίσθηση της κλίμακας.

Το Little Nightmares παρουσιάζεται στις τρεις διαστάσεις, αλλά περιορίζει την κίνηση της κάμερας σε πλάγιες θέσεις, κάπως σαν μια πιο ελεύθερη εκδοχή των πολλαπλών επιπέδων δράσης του LittleBigPlanet. Αυτό επιτρέπει στους σχεδιαστές να στήσουν τα σκηνικά με τον ίδιο τρόπο που θα φάνταζαν και σε ένα παιδί: τα χερούλια στις πόρτες είναι ψηλά και δυσπρόσιτα, πίσω από κρεβάτια, ντουλάπια και άλλα καθημερινά έπιπλα κρύβονται ολόκληρες αίθουσες για εξερεύνηση και ορισμένες αλληλεπιδράσεις που θα ήταν απλούστατες για έναν ενήλικο απαιτούν εξυπνάδα και συντονισμό από ένα πιτσιρίκι. Έτσι, μια συρταριέρα μπορεί να γίνει ολόκληρη ανεμόσκαλα, ένα ψηλό ράφι να προκαλέσει ίλιγγο, ενώ ένα απλό κουμπί μπορεί να χρειαστεί μια εύστοχη βολή με κάποιο αντικείμενο για να ενεργοποιηθεί. Οι ενέργειες που έχει στη διάθεσή της η μικρή Six είναι αντίστοιχα περιορισμένες. Μπορεί να αρπάξει, να τοποθετήσει και να πετάξει αντικείμενα, να σκαρφαλώσει, να πηδήξει και να χρησιμοποιήσει τον αναπτήρα της, ίσως τον πιο πολύτιμο φίλο που έχει στη διάθεσή της στα έγκατα του σκοτεινού κόσμου που βρίσκεται. 

Ο ίδιος ο κόσμος αποτελεί ένα μυστήριο από μόνος του. Πρώτα από όλα, έχει αρκετό χώρο για εξερεύνηση, παρά τη σχετικά επίπεδη παρουσίασή του. Δεύτερον, σε κάνει συνεχώς να αναρωτιέσαι: «α, εδώ κουνιέται πέρα-δώθε, μήπως είμαι σε πλοίο;». «Αν είμαι σε πλοίο, τότε γιατί υπάρχουν τόσα ασανσέρ και τόσα μεγάλα δωμάτια;». «Τι είναι αυτές οι κούκλες που σπάνε μόλις τις πλησιάσεις;». Τα ερωτήματα αυτά πολλαπλασιάζονται στην εξέλιξη του παιχνιδιού, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η ηρωίδα νιώθει για πρώτη φορά μια ανεξέλεγκτη πείνα που δεν την αφήνει να κινηθεί,  μια πείνα που στη συνέχεια εξελίσσεται σε κυρίαρχο θέμα.

 Κρύβεσαι, εκμεταλλεύεσαι το μέγεθός σου και ελπίζεις να μη σε βρουν.

Βέβαια, η Six δεν είναι μόνη της σε αυτόν τον τεράστιο χώρο, παρόλο που έτσι φαίνεται αρχικά. Το μέρος κατοικείται, τόσο από μικροσκοπικά πλάσματα και ζωάκια (απειλητικά ή μη), όσο και από πελώριες, εφιαλτικές φιγούρες που η μικρούλα δυσκολεύεται να αντιληφθεί στο σύνολό τους. Είναι όντως πελώριοι, παραμορφωμένοι γίγαντες με τεράστια, μακριά μέλη; Ή μήπως έτσι της φαίνονται; Η απειλητική τους φύση, όμως, είναι πέρα για πέρα αληθινή και η μικρή θα πρέπει να τους αποφύγει. Εδώ έρχεται στο προσκήνιο η τρίτη όψη του gameplay, πέρα από το platforming και τους γρίφους. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το παιχνίδι περιλαμβάνει μηχανισμούς stealth, αλλά δεν είναι -ακριβώς- όπως τους έχουμε συνηθίσει. Ο στόχος δεν είναι συνήθως να περάσουμε απαρατήρητοι για να φτάσουμε σε ένα σημείο, αλλά να ξεφύγουμε από τους διώκτες μας ή... να βρούμε πού είναι κρυμμένοι οι διώκτες μας, εφόσον μπορούμε να τους αντιληφθούμε με την ακοή ή με κάποιον άλλον τρόπο.

Με άλλα λόγια, μιλάμε για ένα ιδιότυπο «κρυφτό» και όχι για μια τεχνοκρατική εμπειρία με συγκεκριμένους κανόνες. Βέβαια, υπάρχουν κανόνες, αλλά αυτοί υπαγορεύονται περισσότερο από την υλική υπόσταση του κόσμου και όχι από κάποιους αυθαίρετους μηχανισμούς. Τα αντικείμενα έχουν βάρος, οι σκιές λειτουργούν ακριβώς όπως θα περίμενε κανείς και ένας αναπτήρας προσφέρει πολύ πενιχρή προστασία από το πηχτό σκοτάδι που μπορεί να κρύβει οτιδήποτε. Όλα αυτά μπορεί να συνθέτουν μια ζοφερή, καταπιεστική, αλλά και ονειρική ατμόσφαιρα, αλλά δημιουργούν και σημεία τριβής. Πρέπει να είσαι ΠΟΛΥ αισιόδοξος και δεκτικός άνθρωπος για να περιγράψεις ένα δωμάτιο με φονικά σκουλήκια που δεν φαίνονται παρά μόνο την τελευταία στιγμή ως «διασκεδαστικό». Πρέπει να έχεις μέσα σου ψήγματα αγιοσύνης για να μην δυσανασχετήσεις όταν δεν εκτιμάς σωστά την περίεργη προοπτική του κόσμου και κάνεις ένα λάθος βήμα που οδηγεί σε ακαριαίο θάνατο και στο προηγούμενο save point.

 Όλα δείχνουν στην αρχή ότι βρισκόμαστε σε κάποιο πλοίο, αλλά στα μάτια της μικρής πρωταγωνίστριας όλα μοιάζουν τεράστια. Ή μήπως είναι;

Όσο ενοχλητικές και αν είναι αυτές οι στιγμές, όμως, το Little Nightmares είναι ένας πραγματικός νικητής: ένας τίτλος με τις ευαισθησίες, την πρωτοτυπία και τη φαντασία μιας ανεξάρτητης κυκλοφορίας, ο οποίος όμως επωφελείται και από ένα μεγαλύτερο του συνηθισμένου budget. Αν θέλετε μια μικρή, καλοσχηματισμένη, ατμοσφαιρική ή ίσως και λίγο τρομακτική περιπέτεια με ιδιαίτερο «αέρα» και αισθητική, το Little Nightmares είναι μια ιδανική επιλογή.

 

Καταπληκτική ατμόσφαιρα, καλοσχεδιασμένη και σωστά δομημένη εμπειρία, φαντασία στο gameplay και στο στήσιμο.
Αρκετά σημεία τριβής ή/και άδικης δυσκολίας, σχετικά μικρή διάρκεια (η οποία όμως συμβαδίζει με το κόστος του παιχνιδιού, σε γενικές γραμμές)

 

2 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
ektelion
07:40 05.05.17 ektelion Didn't read, lol
Δεν το διάβασα γιατί από τον πρόλογό σου κατάλαβα απόλυτα τι εννοείς έχοντας παίξει και αναλάβει το review του Botanicula (http://www.byteme.gr/game-review/botanicula). Μάλιστα οι εισαγωγές μας για τα δύο παιχνίδια είναι uncannily παρόμοιες ;-) Αναγκαστικά θα απολαύσω την παρουσίασή σου αφού παίξω το παιχνίδι.

Dismiss
10:01 05.05.17 Dismiss RE: Didn't read, lol
Και καλά θα κάνεις!