Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole

Έχοντας αποδεχτεί πλέον τη μοίρα μου, πριν βάλω το δισκάκι του Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole στο drive του Xbox 360 μου, είπα να το πάρω χαλαρά. Έβαλα δυο κομμάτια σπανακόπιτα που μου είχε στείλει η γιαγιά μου (κι ας ήταν περασμένη η ώρα –διότι ως γνωστόν, η σπανακόπιτα το βράδυ πέφτει βαριά), πήρα και το Milko μου απ’ το ψυγείο και άραξα με την ησυχία μου στην διευθυντοκαρέκλα μου. Βασικά ξανασηκώθηκα μετά από λίγο και πήγα πάλι στην κουζίνα. Το Milko τελικά επανατοποθετήθηκε στο ψυγείο, για το πρωί, και τη θέση του πήρε νεράκι του Θεούλη –τη γεύση απ’ τη σπανακόπιτα ανέλαβε να αλλάξει το σακουλάκι απ’ τα Malteesers που με ακολούθησε από μόνο του.

Πλήρως εξοπλισμένος λοιπόν, άρχισα να τσιμπολογάω τη σπανακόπιτα ενώ έριχνα μια ματιά στα αθλητικά sites –με τόσο πήξιμο που είχα φάει μέσα στη μέρα, ούτε «απ’ έξω» δεν είχα περάσει. Ευτυχώς δεν είχε γίνει τίποτα το τρομερό. Η σπανακόπιτα εν τω μεταξύ λιγόστευε επικίνδυνα. Μετά ήρθε η ώρα του φόρουμ. Εκεί υπήρχαν αρκετά νέα μηνύματα, οπότε δωσ’ του χάζεμα, απαντήσεις και κόντρα απαντήσεις. Όταν η ενασχόλησή μου με το φόρουμ του αγαπημένου μου site είχε ολοκληρωθεί, η σπανακόπιτα πλέον αναπαυόταν στο στομάχι μου, το σακουλάκι των Malteesers είχε ήδη ανοίξει και το μπουκάλι με το νερό είχε αδειάσει κατά το ήμισυ.

Κάπου εκεί λοιπόν αντελήφθην ότι δεν με παίρνει να καθυστερώ περαιτέρω το αναπόφευκτο, οπότε με το σκεπτικό ότι μια ψυχή που ήταν να βγει, θα έβγαινε, έπιασα το χειριστήριο στα χέρια μου και κάπως έτσι ξεκίνησε η περιπέτειά μου στον κόσμο των κουκουβαγιών του Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole, του παιχνιδιού που είναι βασισμένο στην ομώνυμη ταινία που είναι βασισμένη στη σειρά βιβλίων της Kathryn Lasky. Το φιλμ (ο τίτλος του αποδόθηκε ως «Ο θρύλος των ιπτάμενων φρουρών») βγήκε στις αίθουσες των κινηματογράφων την προηγούμενη βδομάδα οπότε το συνοδευτικό παιχνίδι δεν θα μπορούσε να κυκλοφορεί σε καλύτερη χρονική στιγμή.

Ga’Hoola-Hoop

Από πλευράς σεναρίου, ευτυχώς το παιχνίδι δεν ακολουθεί τα γεγονότα της ταινίας –υπάρχουν χαρακτήρες που κάνουν cameo εμφανίσεις και φυσικά ο κόσμος είναι ο ίδιος αλλά τουλάχιστον η ιστορία είναι πρωτότυπη. Βασικά ακολουθείτε τον Shard, μια νεαρή κουκουβάγια (ή μάλλον έναν νεαρό κουκουβάγιο αφού είναι «αγοράκι») στην προσπάθειά του να σταματήσει τους διαβολικούς Pure Ones και να σώσει όποια κουκουβάγια βρεθεί στο διάβα του. Αυτές οι περιπέτειες χωρίζονται σε πέντε κεφάλαια με ορισμένες αποστολές (κανονικές και bonus) το καθένα, οι επιδόσεις σας στις οποίες αξιολογούνται και έτσι σας απονέμονται τα αντίστοιχα μετάλλια.

Βασικά όχι ότι θα κάνετε και πολλά: θα πετάτε εδώ κι εκεί, θα χτυπάτε νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου, πού και πού θα «παίζετε φάπες» με κάνα boss και σε αρκετές περιπτώσεις θα εκτοξεύετε πύρινες μπάλες εναντίον καταπελτών και λοιπών ιπτάμενων αντικειμένων. Αυτάααα… Ε, ναι, από ποικιλία το Legend of the Guardians δεν τα πάει και τόσο καλά. Αυτό βέβαια δεν είναι και απαραίτητα κακό. Βλέπετε, υπό διαφορετικές συνθήκες, η διάρκεια του παιχνιδιού δεν θα ξεπερνούσε τις τέσσερις ώρες. Με το επαναλαμβανόμενο gameplay όμως, δύσκολα θα αντέξετε να παίξετε πάνω από μία, βία μιάμιση ώρα συνεχόμενα και έτσι το Ga’Hoole θα φτουρήσει καμιά βδομάδα. Προφανώς απευθύνεται σε πιτσιρίκια (παρ’ ότι έχει PEGI 12+), ωστόσο είμαι βέβαιος ότι ακόμα κι αυτά έπειτα από λίγο θα μπουχτίσουν και θα σας ζητήσουν να τους βάλετε τίποτα άλλο.