Τι ωραία, τι καλά. Ακόμα ένα movie tie-in στα χέρια μου και δεν θα μπορούσα φυσικά να είμαι πιο χαρούμενος. Αυτή τη φορά ο τίτλος που είχα την τιμή, τη χαρά και την ευχαρίστηση να δοκιμάσω ήταν το Kung Fu Panda 2, το παιχνίδι που βασίζεται και έρχεται παρέα με την ομώνυμη ταινία της DreamWorks. Η λογική λέει πως όταν ένα movie tie-in «πατάει» πάνω σε ένα φιλμ κινουμένων σχεδίων, τουλάχιστον έχει έτοιμα τα cinematics και τα animations στο στυλ και το ύφος που τα θέλει και άρα η δουλειά των δημιουργών του είναι ευκολότερη. Επίσης στη θεωρία ισχύει και η λογική «Έλα μωρέ, πήραν το τάδε παιχνίδι (σ.σ. όπου τάδε βάλτε ένα παρόμοιο movie tie-in του όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος), του άλλαξαν ‘κει πέρα πέντε-δέκα πράγματα και το βγάλανε για καινούργιο».

Ε, στο Kung Fu Panda 2 δεν επαληθεύεται τίποτα απ’ τα δύο!

Μη μου πεις ότι δεν σ’ άρεσε…

Το Kung Fu Panda 2 μας μεταφέρει σε εποχές μακρινές, πολύ μακρινές, τόσο μακρινές που η έννοια του quality assurance, QA εν συντομία ή διασφάλιση ποιότητας ελληνιστί ήταν ακόμα άγνωστη. Κι αυτό διότι το παιχνίδι κάνει «κρα» από μακριά πως είναι ημιτελές. Το tearing είναι δεδομένο σε όλη του τη διάρκεια ενώ άξιο απορίας είναι το πώς οι δημιουργοί του κατόρθωσαν να τα θαλασσώσουν όσον αφορά το framerate, όχι στις μάχες που εμπλέκονται πολλοί χαρακτήρες (καλά, εκεί ήταν αναμενόμενο) αλλά μέχρι και στα cut-scenes! Παρ’ ότι τα γραφικά είναι συμπαθητικά, η απόδοση του παιχνιδιού είναι τόσο κακή που ακόμα και στο επτάχρονο αδελφάκι σας να το βάλετε για να παίξει, θα σας ρωτήσει γεμάτο απορία «Γιατί το παιχνίδι είναι χαλασμένο»; Ειλικρινά, αντικρίζοντας το αποτρόπαιο αυτό θέαμα στην τηλεόρασή μου, αρχικά σκέφτηκα μην είναι κάποιο πρόβλημα του δισκακίου. Βλέποντας ότι με τα καθαρίσματα δεν γίνεται δουλειά και ψάχνοντας λίγο στο internet βέβαια, ανακάλυψα την πικρή αλήθεια…

Το gameplay του Kung Fu Panda 2, τώρα, δεν λέει κάτι το ιδιαίτερο. Ένα platformer της σειράς είναι με τον παίκτη να ελέγχει τον Po, το συμπαθές πάντα με το περίεργο ταλέντο στο kung fu. Το σενάριο του παιχνιδιού διαφέρει απ’ αυτό της ταινίας: το χωριό του Po κινδυνεύει από λύκους, κροκοδείλους, γορίλες και λοιπά κτήνη και έτσι το βάρος πέφτει στον Po ο οποίος θα πρέπει να τριγυρίσει εδώ κι εκεί, να πλακώσει στις μάπες αντιπάλους που στερούνται A.I., να βρει τα διάφορα unlockables ρίχνοντας μια βόλτα στα πέριξ και να αλληλεπιδράσει με κάτι (πόρτα, καταπακτή, παράθυρο, πυροτεχνήματα κ.α.) πατώντας το R1 ώστε να μεταφερθεί στην επόμενη τοποθεσία. Όταν οι τοποθεσίες σωθούν, τότε θα ‘χει φτάσει στο boss του «κόσμου» στον οποίο βρίσκεται και κάπου εκεί είναι που η δυσκολία του παιχνιδιού εκτοξεύεται (ε, όταν κανονικά δεν είναι καν στο μηδέν αλλά στα… μείον, ε, ναι, εκτοξεύεται) αφού καθώς το εκάστοτε αφεντικό έχει το «κουμπί» του. Αν δεν το βρείτε, δεν πρόκειται να δείτε προκοπή. Δύσκολο δεν είναι, απλά λόγω του λήθαργου στον οποίο είχα βυθιστεί παίζοντας αρχικά το Kung Fu Panda 2, στο πρώτο boss παίζει και να προσπαθούσα δίχως νόημα για κάνα εικοσάλεπτο. Αξίζει να σημειωθεί, τέλος, πως η έκδοση για το Xbox 360 υποστηρίζει και Kinect.

Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα

Αναφορικά με τον βαθμό δυσκολίας του Kung Fu Panda 2, αντιλαμβάνομαι πως προφανώς είναι αυτός που είναι λόγω του κοινού στο οποίο στοχεύει το παιχνίδι. Στη θεωρία μάλιστα, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα συμπαθέστατο platformer για παιδιά προσχολικής ηλικίας (και σίγουρα κάτω του ορίου των 7 ετών που δίνει το PEGI rating του…) που είδαν τα Kung Fu Panda και τους άρεσαν (το Kung Fu Panda 2 κυκλοφορεί αύριο στα σινεμά, btw), μόνο που τα σοβαρότατα προβλήματα του στον τεχνικό τομέα με αποτρέπουν από το να το προτείνω. Περισσότερο εκνευρίστηκα με το ότι μιλάμε για ένα παιχνίδι που είναι ημιτελές, πασάλειμμα, πώς το λένε; Αντιλαμβάνομαι τα στενά χρονικά περιθώρια των στούντιο που αναλαμβάνουν τέτοιες «αποστολές αυτοκτονίας» αλλά σε τελική ανάλυση ο καταναλωτής θα είναι εκείνος που θα ακουμπήσει το πενηντάρικο (ή όσο κοστίζει εν τέλει το παιχνίδι) για να πάρει αυτό που εν γνώσει τους άφησαν να κυκλοφόρησει σε μια απαράδεκτη κατάσταση και όχι κάτι καλύτερο.

Σόρι αλλά δεν…