Knights Contract

Ας εξετάσουμε ένα φανταστικό σενάριο στο όχι ιδιαίτερα μακρινό μέλλον, όπου η Game Republic, ένα ιαπωνικό στούντιο με βάση το Τόκιο, κλείνει. Το γιατί, το αφήνω σε ‘σας. Θέλετε γιατί δεν πλήρωσε το ρεύμα; Θέλετε γιατί λόγω της ραδιενέργειας οι εργαζόμενοι εκεί έγιναν μεταλλαγμένοι και τους πήρε η Bethesda για το επόμενο Fallout; Δικό σας. Στον επικήδειό του για το στούντιο, ο Τύπος θα θυμηθεί ορισμένα από τα παιχνίδια του: το Dragon Ball: Origins, το Clash of the Titans, το Majin and the Forsaken Kingdom, το Knights Contract… Α, και φυσικά θα εκφράσει τη συμπαράστασή του στους τόσους υπαλλήλους που έμειναν άνεργοι.

Ε, αν ποτέ αυτό το σενάριο γίνει πραγματικότητα, κάμποσα χιλιόμετρα δυτικότερα του Τόκιο, στην πρωτεύουσα μιας Μπανανίας της νότιας Ευρώπης, ένας ταλαίπωρος φουκαράς θα χοροπηδάει σαν ηλίθιος πέρα-δώθε, χαρούμενος που επιτέλους απονεμήθηκε δικαιοσύνη! Αυτός ο «ταλαίπωρος φουκαράς» φυσικά είμαι εγώ και ο λόγος που δεν θα βάλω κώλο κάτω απ’ τα πανηγύρια, θα ‘ναι διότι ήμουν κι εγώ ένας απ’ αυτούς που είχαν την ατυχία, κάποια στιγμή στη ζωή τους, να παίξουν το Knights Contract. Μαζί του έχασα κάμποσες υπερπολύτιμες ώρες, ευρώ, την παιδική μου αθωότητα και έναν καφέ με μια φίλη μου που πολύ έχει ομορφύνει τώρα τελευταία. Άτιμη Game Republic, που να σε κάνουν teleport στη Φουκοσίμα!

Μα γιατί; Τόσο χάλια είναι;

«Πρέπει να το παίξεις, δεν σου λέω τίποτα άλλο». Αυτό μου είχε πει καλός φίλος και συνάδελφος που είχε την τύχη ατυχία να δει το παιχνίδι καιρό πριν. Έννοια του και αν διαβάζει το κείμενο, να μην ανησυχεί, θα ‘ρθει κι η σειρά του. Σκεπτόμενος εγώ, ο ταλαίπωρος φουκαράς που λέγαμε πιο πάνω, ότι πρόκειται για καμιά υπερπαραγωγή, έκανα τα κουμάντα μου και το ζήτησα για την πάρτη μου. Ανάθεμα την ώρα, κατάρα τη στιγμή. Δεν λέω, πολύ πιθανόν οι άνθρωποι της Game Republic να ήθελαν όντως να δημιουργήσουν ένα ολοκληρωμένο videogame αλλά μάλλον κάτι τους διέκοψε (κάνα τηλεφώνημα μήπως, ξέρετε, απ’ αυτά που σου πιάνει την πάρλα ο άλλος και όταν τελειώσεις, δεν θυμάσαι τι έκανες πριν) στην πορεία. Γιατί το Knights Contract δεν είναι ολοκληρωμένο. Βασικά, τι λέω; Ούτε καν videogame δεν είναι!

Το σενάριο του τίτλου πρέπει να ‘ναι κι απ’ τα πιο δυνατά του σημεία μη σας πω. Χειρίζεστε έναν πρώην εκτελεστή μαγισσών τον Heinrich, όχι αυτόν που έπαιζε στη Dortmund, έναν άλλονα! Μία απ’ τις μάγισσες που… συνταξιοδότησε, η Gretchen, τον καταράστηκε λίγο πριν τη σφάξει ώστε να ζήσει για πάντα, προκειμένου και καλά να τον βασανίζουν οι τύψεις και να μη μπορεί να ξεκουραστεί η ψυχή του. Εκατό χρόνια αργότερα, ο Heinrich θέλει να πεθάνει σαν άνθρωπος αλλά δεν μπορεί. Έτσι βρίσκει τη Gretchen που στο μεταξύ έχει αναστηθεί έχοντας πλέον το σώμα μιας γκομενάρας, ζητώντας της να πάρει πίσω την κατάρα. Εκείνη δέχεται, θέτοντας ωστόσο έναν όρο: να τη βοηθήσει ο Heinrich να σκοτώσει τον τύπο που τον διέταξε να την καθαρίσει, τον Faust.

Κάπου εδώ τα θετικά του παιχνιδιού τελειώνουν και δεν κάνω πλάκα –τουναντίον, μιλάω απόλυτα σοβαρά. Στην ουσία η προσοχή σας στο παιχνίδι θα χωρίζεται σε δύο πράγματα: να σφάξετε με το χοντροκομμένο «ντούκι» σας καθετί που κάνει την εμφάνισή του στην οθόνη, προσέχοντας παράλληλα τη Gretchen να μην πάθει κάτι. Η παρτενέρ σας, βλέπετε, την οποία χειρίζεται μόνο η ανεπαρκέστατη A.I. και όχι για παράδειγμα ένας δεύτερος παίκτης, παρουσιάζει σοβαρές αυτοκτονικές τάσεις και έτσι, σαν να την έχει δει… tank, ορμάει σε κάθε αντίπαλο που βρίσκει, εξαπολύοντας spells αρχικά εναντίον του, και μένοντας σταθερή εν συνεχεία μέχρι εκείνος να την αποτελειώσει, ενόσω εσείς προσπαθείτε μάταια να αποτρέψετε το μοιραίο.