Kingdoms of Amalur: Reckoning

Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, σε ένα ελληνικό site που πολλοί αγαπήσαμε και τώρα δεν υπάρχει πια, είχαμε ξεκινήσει ένα θέμα σχετικά με την αφήγηση στα videogames. Ως ερασιτέχνης συγγραφέας και επαγγελματίας μεταφραστής (δεν είχα ασχοληθεί ακόμα επαγγελματικά με τον χώρο των videogames) προσωπικά υποστήριζα τη θέση ότι όλα ξεκινούσαν από την ποιότητα της γραφής. Από τότε, έχω αλλάξει άποψη, αλλά μερικοί από τους προβληματισμούς που είχα εκφράσει τότε σχετίζονται άμεσα με το Amalur ως Προϊόν. Φανταζόμουν, λοιπόν, ένα μέλλον όπου τα videogames θα είχαν πλέον την απαραίτητη οικονομική επιφάνεια, αλλά και το απαραίτητο δημιουργικό status που θα επέτρεπε στους εκδότες να προσλαμβάνουν «πραγματικούς», φτασμένους συγγραφείς για τα σενάρια των παιχνιδιών τους. Σύμφωνα με τη λογική που υπερασπιζόμουν τότε, αν οι συγγραφείς τίτλων όπως τα Final Fantasy (με τη φτηνή μετάφραση στα Αγγλικά), ή τα RPG της Infinity Engine κατάφερναν να μας ταξιδέψουν τόσο επιτυχημένα σε άλλους κόσμους, τότε συγγραφείς όπως ένας Στίβεν Κινγκ, ένας Γκάι Γκέβριελ Κέι, ένας Νταν Σίμονς ή, γιατί όχι, ακόμα κι ένας Γουίλιαμ Γκίμπσον θα μπορούσαν να μεγαλουργήσουν πραγματικά.

Σίγουρα, μεταξύ των συγγραφέων που φαντασιωνόμουν ότι θα μπορούσαν να γράψουν ένα παιχνίδι, δεν συμπεριλαμβανόταν ο Ρ.Α. Σαλβατόρε. Όχι ότι δεν έχω απολαύσει κι εγώ σαν παιδί το Icewind Dale ή τα… γουέστερν του με τον Drizzt Do’Urden (ΟΛΟΙ μας θέλαμε να παίζουμε τότε drow στο D&D – παραδεχτείτε το), αλλά δεν τον θεωρούσα ποτέ ταλέντο πρώτου βεληνεκούς. Έχει μεν το χάρισμα να δημιουργεί γοητευτικούς ήρωες και να περιγράφει ωραία τη δράση, αλλά ποτέ δεν είχε αυτό που θα έλεγε κανείς «μαγική πένα». Για αυτό και έφτασε στο απόγειο της καριέρας του πατώντας πάνω στους κόσμους του Dungeons & Dragons. Ωστόσο, δεν παύει να εντυπωσιάζει το γεγονός ότι έχουμε φτάσει πλέον σε μια εποχή που το όνομα ενός επιτυχημένου εμπορικά συγγραφέα fantasy, όπως αυτό του Σαλβατόρε, φιγουράρει στο οπισθόφυλλο ενός νέου, φιλόδοξου blockbuster από την Electronic Arts. Και όχι μόνο αυτό: ως συνδημιουργός του κόσμου χρεώνεται και ο Τοντ Μακ Φάρλαν, δημιουργός του Spawn, σχεδιαστής παιχνιδιών και… ο μοναδικός σκιτσογράφος που κατάφερε να κάνει τον Peter Parker να μοιάζει με τον Ryu… αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα που θα συζητήσουμε κάποια στιγμή σε μια παρέα γεμάτη nerds σαν κι εμένα. Την τριπλέτα της επιτυχίας συμπληρώνει ο Κεν Ρόλστον, συγγραφέας περιεχομένου για pen and paper RPG και δημιουργός του Morrowind και του Oblivion.

Εν ολίγοις, μιλάμε για μια dream team, από όλες τις απόψεις, έστω και αν δεν γίνεται σαφής ο βαθμός στον οποίο έχουν εμπλακεί όλοι αυτοί οι μεγάλοι δημιουργοί στο παιχνίδι. Άλλος θεωρείται creative lead, άλλος παραγωγός, άλλος… οραματιστής. Πολύ έξυπνα, το οπισθόφυλλο γράφει «From the minds of…» αφήνοντας όλους εμάς να φανταστούμε το υπέρτατο RPG που θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει αυτή η πραγματικά υπέροχη ομάδα. Κάπου εδώ όμως, το όνειρο τελειώνει. Όχι γιατί το Amalur δεν είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι (που είναι), αλλά επειδή αποδεικνύεται για ακόμα μια φορά ότι το ταλέντο δεν μπορεί να αναπληρώσει σε καμιά περίπτωση το πατροπαράδοτο μεράκι και την προσοχή στη λεπτομέρεια. Επίσης, αποδεικνύεται ότι όταν συγκρούεται η δημιουργικότητα με την ταυτότητα ενός προϊόντος, σχεδόν πάντα υπερισχύει το δεύτερο.