King of Fighters XII, The

Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια έχω χάσει το τρένο όσον αφορά τα brawling games. Θυμάμαι τις μαζώξεις που κάναμε σε σπίτια φίλων για να παίξουμε ως επί το πλείστον Mortal Kombat και Street Fighter τη χρυσή εποχή των 16-bit –ήταν βλέπετε τα μόνα παιχνίδια μαζί με FIFA και NBA Jam που μπορούσαν να βολέψουν 4-5 άτομα σχεδόν παράλληλα. Έκτοτε κάνα Tekken που και που, κάνα Street Fighter για να σπάει ο πάγος, άντε και κανένα αγνώστου ταυτότητος Japanese oriented arcade μέχρι να τα κλείσει όλα ο –κακό χρόνο να ‘χει- 3037…

Πέτρος ο ρέτρος

Παίρνοντας στα χέρια μου το King of Fighters XII, οι προσδοκίες μου ήταν ανάμεικτες: από τη μία περίμενα να δω πραγματικές βελτιώσεις σε σχέση με το King of Fighters XI (στο οποίο με μύησε ο Χαλκίδης, μεγάλη η χάρη Του), από την άλλη όμως ήλπιζα ο τίτλος να διατηρήσει το retro-like στυλ του. Η αγωνία μου έλαβε τέλος λίγα λεπτά (κάνα δίωρο) αφότου έβαλα το δισκάκι του τίτλου στο Xbox360 μου, έχοντας παίξει τα πρώτα αναγνωριστικά παιχνίδια.

Ο φρέσκος αέρας στα γραφικά είναι εμφανής αφού έχουν ουσιαστικά επανασχεδιαστεί (και αλλάξει για πρώτη φορά στα χρονικά της σειράς) όντας πιο λεπτομερή και γενικώς επιμελημένα σε σχέση με το παρελθόν, έχοντας όμως διατηρήσει το παραδοσιακό, 2D στυλ τους. Τα χρώματα εξακολουθούν να παραμένουν ζωντανά και ζωηρά ενώ το όλο artistic style παραπέμπει προς ανατολή μεριά –αγωνία… Ο εκσυγχρονισμός αυτός βέβαια είχε το τίμημά του το οποίο γίνεται αντιληπτό στο ρόστερ που αποτελείται από 20 μόνο χαρακτήρες (οι μισοί σε σχέση με το King of Fighters XI), συνιστώντας έτσι τον μικρότερο αριθμό διαθέσιμων πολεμιστών που έχουμε δει ποτέ σε παιχνίδι της σειράς –οι προγραμματιστές απλά δεν προλάβαιναν να σχεδιάσουν περισσότερους χαρακτήρες και τις κινήσεις τους.

Οι ήδη υπάρχοντες βέβαια έχουν μια ικανοποιητικότατη γκάμα κινήσεων και combos. Υπάρχουν δύο πλήκτρα (soft και hard) για γροθιές και άλλα τόσα για κλωτσιές με το animation να είναι σε γενικές γραμμές συμπαθητικό αν και σε ορισμένες περιπτώσεις οι χαρακτήρες μοιάζουν να γλιστρούν στο έδαφος. Τα δε combos είναι εντυπωσιακότατα και φυσικά όσο πιο πολύπλοκα, τόσο πιο massive το αποτέλεσμα.

Για κάθε χαρακτήρα υπάρχει λίστα με τις διαθέσιμες κινήσεις και εδώ θα ήθελα να επισημάνω ότι όσο δύσκολες κι αν φαντάζουν ορισμένες, στην πράξη είναι πολύ πιο εύκολες. Η επίτευξή τους μου φάνηκε ευκολότερη σε σχέση με τα δεδομένα του Street Fighter IV και μετά από λίγη προπόνηση ήμουν σε θέση να εφαρμόσω με άνεση τα hougeki, τα choucaroh και τα zabantetsu μου –πώς το μιλάω έτσι το γιαπωνέζικο, μα ποιος είμαι, ο Nakata;

Δώστε μετρητές στον λαό

Τα combos είναι άμεσα συνδεδεμένα με τους δύο μετρητές του παιχνιδιού, την κατάσταση των οποίων θα πρέπει να έχετε διαρκώς υπό παρακολούθηση. Ο πρώτος είναι ο combo counter και καθορίζει τη ζημιά που μπορούν να κάνουν οι ειδικές επιθέσεις που εξαπολύετε στους αντιπάλους σας –σε ιδανικές περιπτώσεις μπορούν να τους «φάνε» μέχρι και τη μισή ενέργεια! Ο δεύτερος, ονόματι critical counter έχει να κάνει με την αντίδρασή σας ενόσω ο αντίπαλός σας εκτελεί κάποιο combo: αν καταφέρετε να του «σπάσετε» την κίνηση, τότε μπορείτε να ξεκινήσετε μια σειρά συνεχόμενων, ταχύτατων κινήσεων (κάργα damage) που υπό φυσιολογικές συνθήκες δε θα ήταν εφικτή.