Kinectimals

Αφήνω τις σάλτσες (γιατί με πονάει και το στομάχι μου από χθες το βράδυ) και μπαίνω κατ’ ευθείαν στο ψητό: το Kinectimals είναι μακράν το πιο «γούτσου-γούτσου» παιχνίδι που έχω παίξει ποτέ. Τελεία και παύλα.

Με τη Frontier να «δανείζεται» εντέχνως στοιχεία από τα EyePet και Nintendogs, το Kinectimals αποτελεί τον τίτλο που θα λατρέψει το πιτσιρίκι σας, ειδικά αν είναι σε τέτοια ηλικία που δεν ξέρει ακόμα την προπαίδεια του 7. Στην ουσία υιοθετείτε ένα μικρό, άκακο και ολίγον τι χαζοχαρούμενο τιγράκι που αντί να βρίσκεται σε κάποια αφρικάνικη ζούγκλα, ξεσκίζοντας ζέβρες και πετώντας έξω τα άντερα ελεφάντων, έχει καταλήξει υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες σε ένα νησί. Το ζωντανό σας δεν έχει ανάγκη ούτε ταΐσματος, ούτε βόλτας. Επίσης δεν πρόκειται να σας κρατήσει μούτρα, ακόμα κι αν δεν παίξετε μαζί του για βδομάδες. Σαν παιχνίδι, το Kinectimals στον τομέα αυτό είναι λιγότερο απαιτητικό, αφήνοντάς σας αρκετά πιο λάσκα σε σχέση με τους συγγενείς του σε PS3 και DS.

Πού ‘ναι η PETA;

Στο Kinectimals λοιπόν, κατά βάση… παίζετε με το τιγράκι σας! Του μαθαίνετε νέες κινήσεις και κόλπα, χαζολογάτε ένθεν κακείθεν, συμμετέχετε στα διάφορα mini-games του παιχνιδιού, ξεκλειδώνετε νέα παιχνιδάκια για το… κουτί σας αλλά και διακοσμητικά για το σπιτάκι του! Τα τελευταία μάλιστα θα τα προμηθευτείτε από το μαγαζί του νησιού, το στέκι του σοβαρού λεμούριου! Παίζοντας με το ζωντανό και αριστεύοντας στα διάφορα mini-games μάλιστα, θα ξεκλειδώνετε ολοένα και περισσότερες τοποθεσίες του νησιού αποκτώντας πρόσβαση σε ακόμα περισσότερα παιχνιδάκια και φυσικά μπιχλιμπίδια.

Το μικρό τιγρόπουλο θα μιμείται (ή θα προσπαθεί να το κάνει τουλάχιστον) τις κινήσεις σας, κάνοντας επιτόπια άλματα, στεκούμενο στα πίσω του πόδια και παριστάνοντας το ψόφιο –καλά, κάθε μα κάθε φορά που το έβλεπα να παριστάνει τον «ψόφιο κοριό», λυνόμουν στα γέλια μιλάμε! Από πλευράς δραστηριοτήτων, αυτό που ως επί το πλείστον αλλάζει είναι το αντικείμενο γιατί η διαδικασία παραμένει η ίδια: κρατάτε κάτι που είτε το πετάτε για να το πιάσει η τίγρης σας, είτε το πετάτε προσπαθώντας να πετύχετε διάφορους στόχους. Εννοείται ότι μπορείτε να το χαϊδεύετε μέχρι να το κατσιάσετε όπως επίσης και να παίξετε διάφορα mini-games στα οποία αναφέρομαι λέιτερ.

Η απόκριση είναι αρκετά καλή (ιδίως στις ρίψεις «κουτάλα»), αν και έχω την υποψία ότι το παιχνίδι βοηθά πολύ στον συγκεκριμένο τομέα. Να, ας πούμε, μου έτυχε να έχω σε ένα ράφι τρία κερατάκια που έπρεπε να πετύχω, το ένα δίπλα στο άλλο. Έκανα τρεις φορές την ίδια κίνηση χωρίς να κουνηθώ ο υπόλοιπος και είχα τρία στα τρία. ΟΚ, το ξέρω ότι το σημάδι μου είναι καλύτερο κι απ’ αυτό του Steve Kerr έξω απ’ τη γραμμή των 7,24, αλλά τόσο πολύ πια…; Βέβαια σκεπτόμενος το κοινό στο οποίο απευθύνεται το Kinectimals (εντάξει, ακόμα κι ο Jordan στα 8 του, πόσο καλό σημάδι να ‘χε;), βρήκα λογική αυτής της μορφής την υποβοήθηση που στο κάτω-κάτω, κακό δεν κάνει.