Kinect Joy Ride

Το Joy Ride και ο τρόπος που εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες του Kinect μου έφεραν στον νου τις εποχές που όταν ήμουν μικρός και πήγαινα κάπου με τους γονείς μου οδικώς, μου άρεσε να χρησιμοποιώ το προσκέφαλο του οδηγού σαν τιμόνι, μιμούμενος τις κινήσεις του πατέρα μου: έβαζα τα δυο μου χέρια μπροστά και προσποιούμουν πως οδηγούσα. Όποιες και να ‘ταν οι κινήσεις μου φυσικά, είτε «έστριβα» όπως έπρεπε, είτε όχι, το αυτοκίνητο ακολουθούσε τη σωστή πορεία, ωστόσο εγώ έμενα με την ευχαρίστηση της «οδήγησης» χωρίς να με ενδιαφέρουν τα υπόλοιπα.

Ούτε χειριστήρια, ούτε τιμόνια, ούτε τίποτα. Απλά και ξεκάθαρα πράγματα: βάζω μπροστά τα χέρια μου, φαντάζομαι ότι γραπώνω με δύναμη το τιμόνι, το μοτέρι βρυχάται από κάτω, τα λάστιχα στριγγλίζουν και… το ταξίδι ξεκινά! Με λίγα λόγια… Kinect Joy Ride! Έξυπνο και πρωτότυπο στη σκέψη, «ζόρικο» όμως στην υλοποίηση…

Έστω x = τιμόνι

Για να παίξετε το Joy Ride λοιπόν, αρκεί να «πιάσετε» με τα χέρια σας το φανταστικό τιμόνι που υπάρχει μπροστά σας. Το στρίβετε και στρίβει και το αμάξι μαζί, «πετάτε και λίγο κώλο» στις στροφές για να driftάρετε, κλίνετε προς μία κατεύθυνση ενόσω ίπταστε για να κάνετε κάποιο τρικ και τραβάτε τα χέρια προς το στήθος σας αφήνοντάς τα προς τα εμπρός μόλις γεμίσει η σχετική μπάρα για να boostάρετε και… αυτό ήταν όλο! Α, και απλώνοντας το αριστερό σας χέρι στα πλάγια, χρησιμοποιείτε το αντικείμενο που πιθανώς να έχετε.

Αυτός ήταν ολόκληρος ο χειρισμός του Joy Ride σε μία παράγραφο. Γκάζι και φρένο δεν υπάρχουν αφού το παιχνίδι ρυθμίζει για λογαριασμό σας αυτές τις… ασήμαντες λεπτομέρειες και εδώ είναι η πρώτη μου ένσταση. Αντιλαμβάνομαι ότι με το εν λόγω στοιχείο, το Joy Ride γίνεται πιο φιλικό προς τους μικρούς σε ηλικία παίκτες, ωστόσο εγώ, ο «μεγάλος», θα το εκτιμούσα αν μπορούσα να ελέγχω ο ίδιος πότε θα το σανιδώνω και πότε θα κοκαλώνω το αμάξι μου. Βέβαια το γκάζι και το φρένο δεν είναι τίποτα μπροστά στα γενικότερα προβλήματα που παρουσιάζει ο χειρισμός του τίτλου.

Οι στροφές κατ’ αρχάς είναι εφιάλτης. Ξεκινούσα να στρίβω, το αυτοκίνητο συνέχιζε ευθεία. Το ‘στριβα λίγο παραπάνω κι ενώ ο τοίχος πλησίαζε επικίνδυνα, τίποτα, το σαράβαλο ντουγρού ευθεία. Ε, πριν «φιληθούμε» το ‘κοβα εντελώς το τιμόνι, φρουυυυυ, τέρμα δεξιά (ή αριστερά). Ό,τι να ‘ναι. Εν τω μεταξύ, σόρι κιόλας αλλά δεν μου έβγαινε να στρίβω έτσι όπως θέλει το παιχνίδι: περιστρέφοντας απλώς τους καρπούς μου δηλαδή. Πάντα, ανεπαίσθητα έγερνα και το κορμί μου προς τη μεριά που έστριβα με αποτέλεσμα το αυτοκίνητό μου να αρχίζει να σπινιάρει ακατάσχετα και – ω, τι έκπληξη - η επαφή με τον τοίχο να μην αργεί να έρθει. Πέραν αυτού του είδους των προβλημάτων βέβαια, ήρθα αντιμέτωπος και με το άλλο: υπήρχαν φορές που… ξεχνιόμουν! Ε ναι, λοιπόν, εξεχνιόμουνανα ο άνθρωπος, κατέβαζα λίγο τα χέρια, πήγαινα το δεξί πιο πάνω ενώ έμενε το αριστερό κάτω, ξέρετε, κινήσεις που γίνονται ασυναίσθητα και που προσωπικά τις θεωρώ λογικές εφ’ όσον δεν έχω κάτι να κρατήσω. Σε αυτές τις περιπτώσεις βέβαια, το παιχνίδι τα πήγε καλύτερα απ’ ότι φανταζόμουν, ωστόσο είναι ένα θέμα.