Το επίτομο λεξικό του byteme στο λήμμα «σκυλίσιες μέρες» αναφέρει τα εξής: όταν ένας ψυχάκιας με το όνομα Lynch πρέπει να φέρει σε πέρας μία σημαντική, για την χωρίς νόημα ζωή του, αποστολή, καλεί σε βοήθεια τον βαθιά αντικοινωνικό cop-killer φίλο του, Κane. Κατά τη διάρκεια μίας καταδίωξης ρουτίνας, πίνοντας λίγο παραπάνω και έχοντας πάρει τη συνηθισμένη δόση χαπιών, εκτελούν σχεδόν τυχαία και μία γυναίκα. Ένα γεγονός που θα πέρναγε απαρατήρητο στα ανήλιαγα σοκάκια της Σαγκάης αν το συγκεκριμένο γύναιο δεν ήταν κόρη του αρχηγού της κινεζικής μαφίας… Κάπου εδώ αρχίζει το ατελείωτο κυνηγητό, το πιστολίδι και το δικαίωμα να επιβιώσεις σκοτώνοντας τους πάντες, τα Panda όλα - και τα κοάλα ενίοτε, όπως λέει και ο κοντός στο προφίλ του…

28 (χιλιάδες) χάπια μετά

Από το πρώτο Kane & Lynch οι ζωές των πρωταγωνιστών χειροτέρεψαν: ο ένας έχει κόρη και ο άλλος κοπέλα! Μιλάμε για κατάπτωση! Ευτυχώς όμως το ίδιο το παιχνίδι είναι σίγουρα ανώτερο από το πρώτο μέρος, με κύριο χαρακτηριστικό τη βία σε κάθε περίσταση. Ο παίκτης ελέγχει τον Lynch ενώ ο Kane που τον συνοδεύει είναι σχεδόν άτρωτος όταν ελέγχεται από τον υπολογιστή και δεν κινδυνεύετε να σκοτωθεί και να χάσετε το παιχνίδι εξαιτίας του. 

Οποιοδήποτε κινηματογραφικό σενάριο υπάρχει στο game, χρησιμεύει απλά ως μέσο για ακόμα περισσότερη δράση. Μιλάμε για πολλά όπλα, αρκετά αποτελεσματικά όταν χρησιμοποιηθούν στη σωστή απόσταση. Οι δικές μου επιλογές ήταν - όπως και στην real life - ένα πολύ καλό ημιαυτόματο και μία καραμπίνα. Το ημιαυτόματο επειδή είναι ιδανικό στις μεσαίες αποστάσεις (δεν κλωτσάει στις μονές βολές επιτρέποντας σχετική ακρίβεια), ενώ παραμένει ικανοποιητικό σε στιγμές πανικού όταν αδειάζετε από κοντά ολόκληρο το γεμιστήρα πάνω στους κακούς. Και η καραμπίνα είναι το καλύτερο όπλο για κοντινές αποστάσεις αφού δεν χρειάζεται να σημαδέψεις ιδιαίτερα. Βέβαια, σε κάποια από τα προχωρημένα επίπεδα του παιχνιδιού η χρήση ενός sniper riffle είναι συχνά απαραίτητη. 

Ο Lynch μπορεί να μην είναι ο καλύτερος σκοπευτής – και αυτό θα σας εκνευρίσει μερικές φορές στα υψηλότερα level δυσκολίας - όμως το σύστημα στόχευσης είναι ικανοποιητικό. Και παρά το ξέφρενο κυνηγητό σε δρομάκια, κλειστούς χώρους, διαμερίσματα, γκαράζ, ταράτσες, αλάνες και εργοτάξια, το παιχνίδι δίνει στον παίκτη το χρόνο να πάρει μία ανάσα και να συλλέξει πυρομαχικά και όπλα από τα πτώματα που βρίσκονται γύρω του.

Το σύστημα κάλυψης είναι απλό και σχετικά αποτελεσματικό: με ένα πλήκτρο ο Lynch θα καλυφθεί πίσω από το πρώτο αντικείμενο που βρίσκεται κοντά του. Δεν σημαίνει ότι γλιτώνετε αυτόματα από όλες τις σφαίρες αλλά σίγουρα σας δίνει αρκετό χρόνο να σχεδιάσετε τις επόμενες κινήσεις σας και να αναρρώσετε. Ο τρόπος ανάρρωσης και το σύστημα ζωής είναι ενδιαφέροντα στο βαθμό που επιτρέπουν αδιάλειπτη arcade δράση. Δεν υπάρχει κάποια μπάρα ζωής αλλά όταν σας χτυπάνε η οθόνη κοκκινίζει από το αίμα, οπότε δεν είναι δύσκολο να καταλάβετε πως όταν η οθόνη γίνεται κατακόκκινη σας απομένουν λίγα δευτερόλεπτα ζωής. Πάντως, στο κατώτερο επίπεδο δυσκολίας ο Lynch έχει μεγαλύτερο regeneration από τον Wolverine και χρειάζεται μερικά μόνο δευτερόλεπτα σε ένα ήσυχο σημείο για να αναζωογονηθεί πλήρως.

Εκτός από τον παθητικό τρόπο κάλυψης πίσω από τα αντικείμενα, υπάρχει και ένας ενεργητικός που μας άρεσε πιο πολύ, αλλά το game δεν μας άφησε να τον χρησιμοποιήσουμε παρά ελάχιστες φορές: η ανθρώπινη ασπίδα! Αρπάζουμε κάποιον πισώπλατα, τον κρατάμε με κεφαλοκλείδωμα και τρώει τις σφαίρες αντί για εμάς! Δίκαιο; Δεν νομίζω, αλλά καλύτερα αυτός παρά εμείς.