Joe Danger

Κοιτώντας το Joe Danger για πρώτη φορά, δύο παιχνίδια μου ήρθαν αμέσως στο μυαλό. Το πρώτο και το πιο χαρακτηριστικό είναι το ExciteBike, ένας τίτλος που κυκλοφόρησε για NES το 1984 (πω ρε πως πέρασαν έτσι τα χρόνια) και το Motocross Maniacs για το Game Boy, (ένας μακρινός συγγενής του σύγχρονου Trials HD της Redlynx). Από την μία μοιράζεται την οπτική γωνία και τον διαχωρισμό σε λωρίδες της πίστας του πρώτου, ενώ από την άλλη διαθέτει αρκετά πιο «ζόρικες» πίστες, ειδικά στα τελευταία στάδια, χωρίς όμως να φτάνει την δυσκολία του Motocross Maniacs ή του Trials HD. Μπορώ να πω με σιγουριά, πως ο τίτλος της Hello Games, πέτυχε την ιδανική ισορροπία μεταξύ των προαναφερθέντων παιχνιδιών, προσφέροντας αρκετή πρόκληση για να κρατήσει τους πιο «σκληροπυρηνικούς» παίκτες χωρίς όμως να τρομάξει και να δυσκολέψει αφάνταστα όσους ψάχνουν μία διασκεδαστική casual εμπειρία.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας... κασκαντέρ

Σε αντίθεση πάντως με άλλες παρόμοιες κυκλοφορίες που δεν μπαίνουν καν στον κόπο (δεν τους αδικούμε και ιδιαίτερα), η Hello Games, σκαρφίστηκε και μία ιστοριούλα για να συνοδεύει το single player κομμάτι του τίτλου της. Αναλαμβάνουμε τον ρόλο του Joe Danger, ενός «τεράστιου» κασκαντέρ ο οποίος ντροπιάζει ακόμα και τον Evel Knievel με τα επικίνδυνα κόλπα που επιχειρεί, μέχρι που ένα ατύχημα όμως τον θέτει εκτός δράσης για πολύ καιρό. Τώρα ο Joe επιστρέφει για να αποδείξει πως ακόμα «το 'χει» βάζοντας πλώρη για τον τίτλο του Master of Disaster. Για να το καταφέρουμε αυτό θα πρέπει να περάσουμε μέσα από αρκετές δοκιμασίες οι οποίες με την σειρά τους χωρίζονται σε κεφάλαια, ή «tours» όπως ονομάζονται, αυξανόμενης δυσκολίας.

Καμικάζι αγάπη μου

Τέτοιου είδους παιχνίδια που βασίζονται καθαρά στην εκτέλεση αλμάτων και κόλπων με μεγάλη ακρίβεια, πρέπει να διαθέτουν και τον ανάλογο χειρισμό, και ευτυχώς στην περίπτωση του Joe Danger είναι περίφημος. Η μηχανή μας ανταποκρίνεται σε κάθε μας εντολή, άμεσα και απροβλημάτιστα όσο παράλογα και αν είναι αυτά που θέλουμε να δοκιμάσουμε. Σε αντίθεση με το Trials HD, όπου οι δημιουργοί του ήθελαν να δώσουν περισσότερη έμφαση στα physics και στις πιο ρεαλιστικές αντιδράσεις της μηχανής κάνοντας το παιχνίδι αρκετά δύσκολο ειδικά στα τελευταία στάδια, εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Για παράδειγμα, μπορούμε να πάρουμε την μοτοσυκλέτα μας «σούζα» μέχρι το τέλος, χωρίς να κινδυνεύουμε ποτέ να φάμε τα μούτρα μας. Το ίδιο ισχύει και στα άλματα, όπου εκτός και αν προσγειωθούμε με το κεφάλι (ακόμα και τότε υπάρχουν περιπτώσεις που την σκαπουλάρουμε) δεν υπάρχει κίνδυνος να γίνουμε «ένα με την άσφαλτο». Σε μερικούς ίσως δεν αρέσει η τόση απλότητα του χειρισμού (μπορείτε να εκτελέσετε μέχρι και endo με την όπισθεν!), όμως προσωπικά τον θεωρώ ιδανικό ώστε οι παίκτες να μπορούν να επικεντρωθούν στα διάφορα objectives που τους ανατίθενται σε κάθε πίστα.

Πέραν του απλά να φτάσεις στον τερματισμό - κάτι που σχεδόν ποτέ δεν σου εγγυάται την νίκη - σε κάθε περιοχή μας ζητείται να εκπληρώσουμε διάφορους στόχους αν θέλουμε να προχωρήσουμε στο επόμενο κεφάλαιο ή να ολοκληρώσουμε το παιχνίδι 100%. Οι στόχοι αυτοί κυμαίνονται από απλά να συγκεντρώσεις αρκετούς πόντους κάνοντας κόλπα μέχρι να μαζέψεις όλα τα αστέρια που βρίσκονται διάσπαρτα σε κάθε πίστα. Το θετικό είναι πως το παιχνίδι δεν σε αναγκάζει να εκπληρώσεις τα πάντα από την πρώτη προσπάθεια, κάτι που μας επιτρέπει να επικεντρωθούμε σε μόνο ένα objective κάθε φορά. Ολοκληρώνοντας τους εκάστοτε στόχους του επιπέδου, ανταμειβόμαστε με αστέρια (τι, νομίσατε ότι τα έχει μονοπώλιο ο Mario;), τα οποία χρησιμοποιούμε για να ξεκλειδώσουμε το επόμενο κεφάλαιο. Το μόνο πρόβλημα σε αυτή την συνταγή είναι πως το Joe Danger, δεν είναι τόσο απαιτητικό όσον αφορά την συλλογή τους . Έτσι ακόμα και απλά τερματίζοντας την κάθε πίστα, είναι δυνατόν να τελειώσουμε το παιχνίδι χωρίς να ζοριστούμε ιδιαίτερα.