James Cameron's Avatar: The Game

Πριν από αρκετά χρόνια, όταν είχε ανακοινωθεί η επιστροφή του James Cameron στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, ομολογώ ότι είχα χαρεί ιδιαιτέρως. Η δημιουργική σιωπή του σκηνοθέτη μέχρι τότε ήταν... εκκωφαντική. Άλλωστε, πώς ήταν δυνατό να χωνέψει ένας οπαδός του φανταστικού κινηματογράφου ότι ο δημιουργός του Terminator θα έκλεινε την καριέρα του με τον «Τιτανικό» και μια σειρά από τρισδιάστατα ντοκιμαντέρ; Κι όμως, αυτή φαινόταν ότι θα είναι η μοίρα του James Cameron. Έχοντας... τσεπώσει τεράστια ποσά από την πιο επιτυχημένη εμπορικά ταινία όλων των εποχών (νομίζω ότι ο «Τιτανικός» εξακολουθεί να έχει αυτήν τη διάκριση), ο Cameron είχε την ελευθερία να κάνει αυτό που ήθελε.

Όλα αυτά τα χρόνια που έμεινε άπραγος κινηματογραφικά, ο Cameron αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις στην ανάπτυξη της τεχνολογίας των κινηματογραφικών αιθουσών. Φανατικός υπέρμαχος του iMAX και μεγάλος υποστηρικτής της τρισδιάστατης τεχνολογίας, ο Καναδός σκηνοθέτης φάνηκε να στρέφεται περισσότερο προς την εντυπωσιακή τεχνολογία και λιγότερο προς την κινηματογραφική έμπνευση. Αυτός είναι και ο λόγος που το νέο κινηματογραφικό project του Cameron με αφήνει λίγο αδιάφορο προσωπικά: το όλο τρισδιάστατο, ψηφιακό εγχείρημα μοιάζει περισσότερο με ένα όχημα για την επίδειξη της τρισδιάστατης τεχνολογίας, παρά με το έπος επιστημονικής φαντασίας που θα ήθελα να δω. Ας ελπίσουμε ότι στο τέλος της εβδομάδας που αναμένεται η πρεμιέρα της ταινίας, θα δούμε κάτι πραγματικά αξιόλογο και όχι ακόμα ένα ψυχρό, ψηφιοποιημένο blockbuster που θα θυμίζει περισσότερο... videogame.

The game of the movie of the technology

Που αφήνουν όλα αυτά το αναπόφευκτο videogame που βασίζεται στην ταινία; Σε μια αρκετά δύσκολη θέση, πρέπει να ομολογήσω. Από τη μια πλευρά, η ομάδα ανάπτυξης του τίτλου πρέπει να ανταποκριθεί στις ανάγκες της τεχνολογίας, σχεδιάζοντας μια εμπειρία που να μεταφέρει πιστά την ατμόσφαιρα και την ποιότητα των εκπληκτικών σκηνικών και των ζωντανών ψηφιακών χαρακτήρων της ταινίας. Παράλληλα, ο τίτλος πρέπει να λειτουργήσει και ως επίδειξη της τρισδιάστατης τεχνολογίας, η οποία είναι το next big thing, από όλες τις απόψεις. Είναι το επόμενο μεγάλο βήμα για μια βιομηχανία που έχει κατακτήσει πλέον τα πολύγωνα και τις υφές. Είναι ο τομέας που θα μας κάνει να πάρουμε και πάλι νέα τηλεόραση, τώρα που τα 1080p είναι σε όλα τα σπίτια. Όχι ότι τα παιχνίδια στις κονσόλες μπορούν να καυχηθούν ότι έχουν κατακτήσει την ανάλυση αυτή, αλλά τέλος πάντων, αυτό δείχνει να είναι απλά θέμα χρόνου (και μνήμης).

Από την άλλη, οι δημιουργοί του συγκεκριμένου παιχνιδιού έχουν να αντιμετωπίσουν ένα πολύ ιδιαίτερο δίλημμα. Πέρα από τα θέματα τεχνολογίας, τα οποία πλέον μπορούν να θεωρούνται λίγο-πολύ δεδομένα για την Ubisoft, υπάρχει το ζήτημα του χρόνου. Όπως όλα τα παιχνίδια που βασίζονται σε μια ισχυρή license, η χρονική στιγμή της κυκλοφορίας του τίτλου είναι υψίστης σημασίας. Δεν υπάρχουν περιθώρια καθυστέρησης της κυκλοφορίας του παιχνιδιού, καθώς αν δεν συμπέσει με την ταινία, θα χάσει το hype του και μεγάλο μέρος της ελκυστικότητάς του. Επομένως, τυχόν ατέλειες θα πρέπει αντιμετωπιστούν εκ του ασφαλούς, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα πιθανά θέματα ποιότητας ή δημιουργικότητας. Λογικό, αλλά τι γίνεται όταν η περίοδος κυκλοφορίας είναι τα Χριστούγεννα, μια εποχή που συγκεντρώνει τουλάχιστον το 50% της ποιότητας (και του τζίρου) μιας ολόκληρης χρονιάς; Απλά, οι συγκρίσεις γίνονται πολύ πιο δύσκολες. Τέλος πάντων, ας περάσουμε και στην ανάλυση του ίδιου του παιχνιδιού, αν δεν σας έχει κουράσει τόσο όλη αυτή η θεωρία. Δείξτε λίγη υπομονή, όμως, όλα αυτά που έχετε διαβάσει ως τώρα, θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε καλύτερα τις απόψεις που ακολουθούν...