Jambo! Safari

Πώς και του ξέφυγε αυτό του Κηπουρόπετρου; Είχα καθησυχαστεί μετά τα World of Zoo και SimAnimals Africa ότι τα είχε πάρει εργολαβία τα ζωοπαίχνιδα και την είχαμε γλιτώσει οι υπόλοιποι. Εκτός αν μετά από τόσα σαφάρια του έγινε πλύση εγκεφάλου και άρχισε να κοιτάζει στις βιτρίνες για τιγρέ και λεοπάρ στρινγκάκια με αποτέλεσμα να τρομάξει. Όπως και να’χει πάντως, ο κλήρος έπεσε σε εμένα αυτή τη φορά, αφού κάποιος πρέπει να βγάλει το… λιοντάρι από την τρύπα.

Το περίεργο της υπόθεσης όμως, είναι πως ο τίτλος του παιχνιδιού κάτι μου έλεγε εξαρχής. “Αποκλείεται, εγώ δεν έχω αγοράσει ποτέ μου τέτοιο παιχνίδι!”. Και πράγματι, δεν είχα… “Ρε συ, μήπως είχα γράψει το review του;” Μπα, τα θυμάμαι όλα τα παιχνίδια των οποίων το review έχω γράψει, έστω και αν κοντεύουν να φτάσουν τετραψήφιο αριθμό. Και μετά, σαν την πεινασμένη τσίτα που ορμά σε μια ζαλισμένη αντιλόπη, μου ήρθε ξαφνικά η αναλαμπή: Το ίδιο όνομα είχε και ένα arcade της SEGA, το οποίο είχα πετύχει πριν από 5-6 χρόνια σε κάποιο αεροδρόμιο (ούτε καν θυμάμαι, πλέον) και για να περάσω τις ώρες της αναμονής πιο ευχάριστα, το τάισα με 1-2 κέρματα, αφού ήταν το μόνο που υπήρχε. Θυμάμαι μάλιστα πως το μηχάνημα είχε ένα μικρό τιμονάκι και μοχλό ταχυτήτων, αφού ο βασικός σου σκοπός ήταν να τριγυρίζεις στην Αφρική με ένα τζιπάκι, πιάνοντας ζώα με το λάσο σου.

Τώρα τι τους έπιασε να το ξαναβγάλουν μια δεκαετία αργότερα στο DS (και στο Wii, οπού εκεί –όπως μαντέψατε- για να χειριστείτε το λάσο, μιμείστε την κίνηση του Aφρικάνου καουμπόυ με το Wiimote), είναι κάτι που δεν μπορώ να το καταλάβω. Βλέπετε, μπορεί για ένα coin-op, με το οποίο δεν θα ασχοληθείς για πάνω από 10-20 λεπτά να έχει την πλάκα του, αλλά σε full game σε κονσόλα δεν ξέρω πόσο ενδιαφέρον μπορεί να αποδειχθεί. Και μεταξύ μας, είχα δίκιο…

Καλώς ή κακώς, η έκδοση του DS όχι απλώς φαντάζει βαρετή και επαναλαμβανόμενη, αλλά λόγω ορισμένων στοιχείων της, μοιάζει ικανή να σας κρατήσει το ενδιαφέρον λιγότερο χρόνο ακόμα και από τον arcade παππού της (και να φανταστείτε πως όταν έπαιξα το coin-op, προτίμησα να κόβω βόλτες άσκοπα στο αεροδρόμιο από το να βάλω τρίτο κέρμα, αφού ήδη το είχα βαρεθεί μετά από 10’!). Βλέπετε, ήταν που ήταν -κάπως- μονότονο το gameplay του, ακόμα και για coin-op, προσπάθησαν να το κάνουν και -υπερβολικά- προσιτό σε μικρές ηλικίες κατά τη μεταφορά του στο DS και απόγινε!

Πρώτα από όλα, η οδήγηση του τζιπ, το σήμα-κατατεθέν δηλαδή του παιχνιδιού, δεν γίνεται προφανώς με τιμονάκι, αλλά με το D-pad και πιστέψτε με, όσο και αν νομίζετε ότι μπορείτε να το φανταστείτε, η απόκριση είναι πολύ χειρότερη από όσο μπορείτε να μαντέψετε. Ειδικά στο σημείο που πρέπει όταν εντοπίσετε κάποιο ζώο να πετάξετε το λάσο και μετά το δίχτυ για να το πιάσετε, αν υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να αποτύχετε αυτή είναι από κάποια άρνηση του τζιπ να ακολουθήσει τις οδηγίες σας. Πάλι καλά βέβαια που υπάρχουν και αυτά τα bugs, αφού έστω και έμμεσα αυξάνουν τουλάχιστον κάπως το επίπεδο δυσκολίας.