Iron Man 2

Δεν θα πω ψέματα: δεν θα μπορούσα να είμαι πιο αρνητικά προκατειλημμένος απέναντι στο Iron Man 2 για το PSP. Έχοντας διαβάσει το review του Χάρη για τη «μεγάλη» έκδοση του παιχνιδιού και φυσικά όντας ο… τυχερός που είχε παίξει το πρώτο παιχνίδι, βασισμένο στην ομώνυμη ταινία, ε, όπως και να το κάνουμε οι εμπειρίες μου από το franchise δεν ήταν μέχρι στιγμής και οι καλύτερες –μάλλον προς τις χειρότερες έφερναν. Το Iron Man 2 στο PSP δεν βοήθησε καθόλου προς τη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στο franchise και «εμού και του ιδίου» ® αφού σε καμία περίπτωση δεν με έπεισε ότι αξίζει τα χρήματά του.

Κλασσικά πράγματα, αναλαμβάνετε τον έλεγχο του πυραυλοκίνητου Tony Stark, κατά κόσμο Iron Man ο οποίος τα βάζει με ένα κάρο κακούς αντιπάλους στην προσπάθειά του –τι άλλο- να σώσει τον κόσμο. Η πλοκή του παιχνιδιού μου φάνηκε εντελώς αδιάφορη όπως επίσης και ο τρόπος που εξελίσσεται αυτή, προχειροφτιαγμένα still screens με τις φιγούρες των διάφορων χαρακτήρων δηλαδή. Τα γραφικά δεν μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασαν –το PSP μπορεί να μην είναι PS3 αλλά έχω δει και πολύ καλύτερα παιχνίδια συγκριτικά με αυτό που φέρνει περισσότερο προς τα αθώα χρόνια του PS2. Τα pixelιασμένα περιβάλλοντα δεν με εντυπωσίασαν σε καμία περίπτωση αλλά τουλάχιστον διακρίνονταν από μια άλφα ποικιλία ενώ και ορισμένα από τα animations «τρώγονταν» -αλλά μέχρι εκεί.

Οι δε μάχες με άφησαν παντελώς αδιάφορο –για την ακρίβεια μου προκάλεσαν υπνηλία. Οι εχθροί σας δεν έχουν την παραμικρή ικμάδα ενέργειας πάνω τους ενώ από νοημοσύνη είναι κλαφ’ τα Χαράλαμπε: απλά σας πυροβολούν ή τρέχουν χαρωποί και αλέγροι προς το μέρος σας μέχρι να αδειάσετε πάνω τους τα πυρομαχικά σας και να εξαφανιστούν –το μόνο καλό είναι ότι από όπλα πάτε καλά. Μοναδική διαφορά τα bosses που απλά θα χρειαστείτε λίγο παραπάνω χρόνο προκειμένου να τα «φάτε». Το να πεθάνετε στο παιχνίδι θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια αφού ακόμα και να ξεμείνετε από ενέργεια, καλείστε να παίξετε ένα γελοιωδέστατο mini-game το οποίο εφ’ όσον κερδίσετε, συνεχίζετε κανονικά (γενικά στο παιχνίδι θα κληθείτε σε ορισμένες περιπτώσεις να πατήσετε κάποιο πλήκτρο με μένος προκειμένου να καταφέρετε κάτι) –διαφορετικά χάνετε απλά ένα backup power cell. Κατά τη διάρκεια των περιπετειών σας στο παιχνίδι, θα έχετε τη δυνατότητα εκτός από τους βασικούς σας στόχους να φέρνετε εις πέρας και ορισμένους δευτερεύοντες με την εξέλιξη του σεναρίου και τη δράση εν γένει να παραμένει γραμμικότατη. Όσο περισσότερα κάνετε, τόσα πιο πολλά Tech Points θα κερδίζετε με τα οποία θα βελτιώνετε τη στολή του Iron Man ή του War Machine.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, κάποια στιγμή οι αποστολές του Iron Man 2 κάποια στιγμή θα τελειώσουν και το μαρτύριο του παιχνιδιού θα φτάσει στο τέλος του –αν καταφέρετε να είστε εν ζωή τότε, συγχαρητήρια. Το παιχνίδι δεν είναι καν μια μετριότητα αφού κατά την ταπεινή μου άποψη δεν πιάνει ούτε τη βάση: κενό, «άοσμο» εντελώς, χωρίς το παραμικρό βάθος στο gameplay του και με ποιότητα που δεν αρκεί για να το χαρακτηρίσει έστω ως υποφερτό. Η SEGA το έχει ξανακάνει στο παρελθόν με το πρώτο Iron Man και δεν διστάζει να το κάνει και με το δεύτερο.

Πάλι καλά που όπως είπαν και οι άνθρωποι της, το παιχνίδι έχει βελτιωθεί σε σχέση με τον προκάτοχό του. Όντως, για 2/10 δεν είναι…