Κάποιος εχθές μίλησε για αγγαρεία. Ε ναι λοιπόν. Κάθε τόσο χρειάζεται να κατεβάζουμε το κεφάλι, να παίρνουμε βαθειέεες ανάσες και να στεκόμαστε απέναντι σε games στα οποία το πιο συναρπαστικό γνώρισμα που σου μένει στο τέλος είναι… ο ενοχλητικός θόρυβος που κάνει το X360 όταν λειτουργεί και η ανακούφιση όταν το σβήνεις. Σε ένα παιχνίδι για άντρες με πανοπλίες που είναι προσβολή για τους άντρες και για τις πανοπλίες γενικότερα, χρειάστηκα κάτι λιγότερο από δεκαπέντε λεπτά για να αποφασίσω ότι ήταν ώρα να πατήσω το μεγάλο στρογγυλό «Χ» στο κέντρο του χειριστηρίου. Και όμως, ας όψεται το καθήκον…

Βάζει ο Τόνυ τη στολή του…

Δεν έχω δει την ομώνυμη ταινία, οπότε δεν ξέρω κατά πόσο το παιχνίδι βαδίζει στα βήματά της, αλλά σε γενικές γραμμές το Iron Man 2 είναι ένα τυπικό shooter τρίτου προσώπου στο οποίο πρωταγωνιστούν οι δύο σιδερόφρακτοι, Iron Man και War Machine. Ρώσοι, μάλλον παραστρατιωτικοί, εισβάλουν και κλέβουν τεχνολογία από τον ενεργό ανθρωπιστή, εφευρέτη και μεγιστάνα Τόνυ Σταρκ (τον Iron Man, ντε!). Προσθέστε δύο-τρεις μεγαλομανείς τύπους, μία εξελιγμένη αντι-τρομοκρατική παν-αμερικανική οργάνωση, την S.H.I.E.L.D., και μερικά υποτιθέμενα high-tech οπλικά συστήματα για να έχετε μία ιστορία που στην καλύτερη περίπτωση θα καταλάμβανε τέσσερις σελίδες σε κόμικ της Marvel.

Αυτά.
Μπορώ να σταματήσω τώρα;
Όχι;

Οι δύο κύριοι πρωταγωνιστές φορούν πανοπλίες οι οποίες είναι φορτωμένες (υπερφορτωμένη, στην περίπτωση του War Machine) με επιθετικά όπλα και μηχανισμούς άμυνας. Η ομολογουμένως αξιόλογη γκάμα των δυνατοτήτων μετουσιώνεται και σε ένα περίπλοκο αλλά όχι παράλογο σύστημα χειρισμού. Υπάρχουν διάφορα όπλα για βολές εξ αποστάσεως, ενώ από κοντά οι δύο αρματωμένοι μπορούν να επιστρατεύσουν γροθιές και κλωτσιές ειδικά ενισχυμένες ώστε να είναι αποτελεσματικές εναντίον κτηρίων και τεθωρακισμένων. Επιπλέον οι πανοπλίες είναι εξοπλισμένες με προωθητήρες ώστε να μπορούν να πετούν, ενώ συνδυάζοντας όλα τα παραπάνω είναι δυνατό να γίνουν διάφορα combo. Γενικότερα, όσο προχωράτε στο παιχνίδι μαθαίνετε νέες κινήσεις και αποκτάτε καλύτερο εξοπλισμό, ενώ υπάρχουν ορισμένες τυπικές δυνατότητες για να εξελίξετε την πανοπλία, να κάνετε ρυθμίσεις που επηρεάζουν την ισχύ, την αντοχή και την ταχύτητα, καθώς και να επιλέξετε τα όπλα που θα χρησιμοποιήσετε σε κάθε αποστολή. Θα παίξετε ορισμένα κομμάτια του παιχνιδιού με τον Iron Man και κάποια άλλα με τον War Machine, αλλά χωρίς να μπορείτε να επιλέξετε εσείς με ποιον από τους δύο. Το σενάριο είναι που καθορίζει ποιος είναι «διαθέσιμος» για δράση. Όσο για τις διαφορές, παρότι οι δύο τους μοιάζουν αρκετά (αλλά όχι στο χρώμα), ο Iron Man είναι γενικότερα πιο ευκίνητος και κατάλληλος για ξύλο, ενώ ο φιλαράκος του καθότι βαρύτερα οπλισμένος συνίσταται για μάχη εξ αποστάσεως.

QTE και τρελές σφαίρες δυόμισι

Ο τρόπος που παίζεται το παιχνίδι είναι ενός τυπικού arcade shooter. Κάθε περιοχή είναι γεμάτη με συγκεκριμένο αριθμό εχθρών και φιλοξενεί συγκεκριμένα objectives. Το mainframe του Iron Man, μία ΑΙ οντότητα με το όνομα «Jarvis» (ήταν ο υπηρέτης των Εκδικητών, δεν ξέρω τι ρόλο βαράει στις ταινίες) δίνει οδηγίες για το τί πρέπει να γίνει, αν και τα πάντα είναι ευδιάκριτα με στίγματα επάνω στον χάρτη. Οι εχθροί ξεκινούν από κοινά οπλικά συστήματα (τανκ, ελικόπτερα κ.λπ.) και φτάνουν μέχρι αυτόνομες πολεμικές μηχανές και τεράστια bosses. Το ζήτημα είναι ότι άπαξ και συνηθίσετε τον χειρισμό, ακόμη και τα πιο επικίνδυνα ρομπότ δεν θα αποτελέσουν κίνδυνο, αρκεί να μάθετε να εκμεταλλεύεστε τον περιβάλλοντα χώρο και τις δικές τους αδυναμίες. Το σύστημα μάχης ενσωματώνει και ένα απλοϊκό μοντέλο με quick time events αλλά μην νομίζετε ότι θα συναντήσετε «παζλ» αντάξια του God of War – απλώς θα σας ζητείται να πατήσετε ένα πλήκτρο ή να κουνήσετε τον μοχλό χωρίς σπουδαίους χρονικούς περιορισμούς, μία διαδικασία που αρκετές φορές (όπως στην ενεργοποίηση hotspots στο παιχνίδι) γίνεται τόσο μα τόσο αδιάφορη και περιττή.