Iron Man

Υπάρχουν παιχνίδια που χαίρεσαι να παίζεις: καλοφτιαγμένα, προσεγμένα, φροντισμένα, με τους προγραμματιστές να έχουν ρίξει τόνους δουλειάς, με λίγα λόγια η χαρά του gamer και παράλληλα ο εφιάλτης του reviewer. Μην το γελάτε καθόλου, ξέρετε τι είναι να έχεις μπροστά σου ένα διαμάντι και να προσπαθείς απεγνωσμένα να βρεις ένα τόσο δα ψεγάδι για να βρεις πάτημα να αρχίσεις τη γκρίνια (γιατί τέλειος είναι μόνο ο Θεός, άντε κι εμείς); Τις τελευταίες ημέρες, το εγχειρίδιο του καλού reviewer και συγκεκριμένα το κεφάλαιο με τα παιχνίδια – πατάτες ξαναγράφτηκε. Η αιτία; Μα φυσικά το Ironman, ένας τίτλος που αν υπήρχαν «Χρυσά Βατόμουρα» για το gaming θα σάρωνε κατακτώντας όλα τα βραβεία, ακόμα και στις κατηγορίες που δε θα ήταν υποψήφιο. Γιατί το δικαιούται…

Υπερβολικός; Εγώ;

Το PC μου έχει κατά καιρούς γνωρίσει μεγαλεία και μεγαλεία: Bioshock, Crysis, Assassin’s Creed, GRID, Pro Evolution Soccer 2008 και άλλα τέτοια είναι μερικά από τα «αστέρια» που έχουν κοσμήσει κατά περιόδους τον «ουρανό» του σκληρού μου δίσκου. Δίπλα σε αυτά λοιπόν ήρθε να προστεθεί το Ironman, ένα παιχνίδι των Artificial Mind και Sega βασισμένο στην ομώνυμη ταινία –αυτό από μόνο του κόβει 2-3 πόντους από το παιχνίδι, μη ρωτάτε γιατί, γιατί έτσι!

Λοιπόοον, στο Ironman ελέγχετε… τον Ironman, έναν μεταλλικό υπερήρωα που μπροστά του ο Εξολοθρευτής μοιάζει με την οθόνη του κινητού μου δίπλα σε μια 42άρα LCD. Ο τύπος λοιπόν είναι εφοδιασμένος με ρουκέτες σε χέρια και πόδια που του επιτρέπουν έτσι να βαράει στο ψαχνό σκοτώνοντας ό,τι πετάει κι ό,τι κολυμπάει, από αντιπάλους μέχρι τεθωρακισμένα. Το καλύτερο βέβαια είναι ότι ο «Σιδεράς» (ελεύθερη μετάφραση του «Ironman») μπορεί και πετάει πηγαίνοντας ένθεν κακείθεν σκοτώνοντας κακούς και σώζοντας επανειλημμένα τον κόσμο –μπορεί να ζυγίζει όσο ένα Boeing 747 αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία.

Το πρόβλημα με τον Ironman δεν είναι η τραγική από κάθε άποψη εμφάνισή του (αυτό το γνωρίζατε πριν πάρετε το παιχνίδι, σωστά;) αλλά ο απαράδεκτος χειρισμός του. Αν νομίζατε ότι το πέταγμα είναι εύκολη υπόθεση τότε κάνατε μεγάλο λάθος αγαπητοί μου: δίνετε ώθηση και φεύγετε προς τους ουρανούς «παίζοντας» απλά με το ύψος σας. Μέχρι εδώ καλά. Μετά σκάνε μύτη οι αντίπαλοι σας οι οποίοι ως «ιπτάμενοι και τζέντλεμεν» θα σας πυροβολούν αδιαλείπτως. Το πρόβλημα είναι ότι ΑΝΑΘΕΜΑ κι αν θα καταφέρετε να αποφύγετε ΜΙΑ φορά τα πυρά τους χωρίς να τσακίσετε σε κανένα χαντάκι τον Ironman. Επειδή μάλιστα ο τελευταίος δεν καταλαβαίνει Χριστούγεννο, πιστέψτε με, είναι προτιμότερο να κάθεστε και να τις τρώτε παρά να προσπαθείτε να τις αποφύγετε…

Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε

Και ας πούμε ότι οι επιδρομές των αντιπάλων σας παλεύονται. Αυτό που δεν παλεύεται με τίποτα είναι οι –ο Θεός να τις κάνει- αποστολές που αναλαμβάνει ο Ironman. Ο τύπος είναι ένας ιπτάμενος κατεδαφιστής. Άρα, τι θα μπορούσε να κάνει; Ακριβώς, να διαλύει εχθρικές βάσεις, πυραυλικά συστήματα, γεννήτριες, ασπίδες και όλα τα συναφή. Οι αποστολές σας ξεκινούν κάπου στον χάρτη λοιπόν, εσείς πρέπει να πάτε στις κουκίδες που βλέπετε στο mini-map, να τις ανατινάξετε και κατόπιν να φύγετε. That’s all! Αυτό το πράγμα συμβαίνει σε ΟΛΗ τη διάρκεια του παιχνιδιού –θα το διαπιστώσετε αν είστε τόσο ακοινώνητος ώστε να προτιμήσετε να μείνετε σπίτι παίζοντας Ironman αντί να κάνετε οτιδήποτε άλλο… ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ!