International Basketball Manager: Season 2010-2011

Τελικά, έπρεπε να κάτσουμε να χάσ… εχμ… να «μην τα δώσουμε όλα» με τους Ρώσους ή όχι; Ο Kazlauskas έπρεπε να δεχθεί τον Παπαλουκά στην Εθνική όταν μετά από τρεις χυλόπιτες θυμήθηκε να αλλάξει γνώμη και να αρχίσει τα παρακάλια; Οι παίκτες που επέλεξε ο coach Elderkin για να στελεχώσουν τη φετινή φροντ-λάιν των Durham Wildcats αρκούν για να καλύψουν το δυσαναπλήρωτο κενό (σε κιλά/κοιλιά, κυρίως) που άφησα πίσω μου μετά την αποχώρησή μου από το άθλημα; Ο V-Spam είναι τελικά παικταράς, αγαπητοί βάζελοι ή μήπως πλέον συμφωνείτε μαζί μου πως μόνο για τις αλάνες της Λάρισας κάνει; Αυτά και άλλα ερωτήματα αναζητούν απάντηση από όλους τους ψηφιακούς μπασκετόφιλους που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα, αφού ως γνωστόν οι… «μετά Γιόνας προπονητές» είναι περισσότεροι ακόμα και από τους μετά Χριστόν προφήτες…

Κάτι που αγνοούν όσοι –ακόμα και φίλοι του χώρου- δεν το έχουν ψάξει ιδιαίτερα, είναι πως μπασκετικά προπονητικά παιχνίδια υπήρξαν και υπάρχουν πολλά. Σίγουρα πολύ περισσότερα από όσα νομίζετε. Ακόμα και το International Basketball Manager δεν είναι ρούκι των ψηφιακών πάγκων, αφού είχε κάνει το ντεμπούτο του εδώ και καιρό, έστω και με άλλα ονόματα, όπως Euroleague Basketball Manager, Pro Basket Manager κ.λπ. Το κακό όμως είναι πως κανένα από αυτά δεν έχει δείξει πως είναι ικανό να προσφέρει κάτι ολοκληρωμένο και κυρίως να πείσει τους φίλους του αθλήματος πως μπορεί να τους δώσει αυτά που επιθυμούν. Είναι χαρακτηριστικό πως τα τελευταία χρόνια η πιο επιτυχημένη σειρά του είδους –τουλάχιστον στον ευρωπαϊκό χώρο- ήταν το World Basketball Manager της «δικής μας» icehole (πρώην Metal Fin). Όχι ότι ήταν κακό, αλλά ήταν κάπως «λίγο» και σε πολλούς ίσως είχε φανεί μέχρι και «ερασιτεχνικό» και το κυριότερο, στα 6-7 χρόνια που έχουν περάσει από την πρώτη κυκλοφορία του, παρά τις ουκ ολίγες επανεκδόσεις του, τα βήματα προόδου ήταν λιγοστά, με αποτέλεσμα η ηλικία του να το βαραίνει πιο έντονα κι από ό,τι η δική μου τα γόνατά μου!

Μια που το ανέφερα, ένας από τους τομείς που το WBM υστερούσε φανερά έναντι ακόμα και των αρχαιότερων ανταγωνιστών του, ήταν αυτός της παρουσίασης και του ευρύτερου αισθητικού κομματιού. Δεν είναι μόνο το ότι η απεικόνιση της εξέλιξης του αγώνα θύμιζε την text-only περιγραφή των πρώτων Championship Manager (παρόλο που σε συνέντευξη που είχα πάρει από την ομάδα ανάπτυξης πριν την κυκλοφορία του πρώτου-πρώτου WBM μου είχαν πει πως στην επόμενη έκδοση θα υπάρχει κατά πάσα πιθανότητα μέχρι και τρισδιάστατη απεικόνιση του αγώνα), αλλά όλος ο σχεδιασμός, από τα μενού και το interface μέχρι τα backgrounds έμοιαζε με ημιεπαγγελματικό παιχνίδι δεκαπενταετίας. Ευτυχώς αυτό είναι ένα κομμάτι στο οποίο το ΙΒΜ τα πάει πολύ καλύτερα. Όχι τέλεια, αλλά σίγουρα πολύ καλύτερα. Το interface δείχνει πολύ πιο σύγχρονο (ίσως θα μπορούσε να γίνει λίγο πιο εύχρηστο, μόνο), ενώ γενικότερα φαντάζει πιο πλούσιο και καλοφτιαγμένο, με καλλιτεχνικά μενού, φωτογραφίες παικτών (και αρκετές με ελληνικό ενδιαφέρον, κυρίως από ΠΑΟ-ΟΣΦΠ) και λοιπά μπιχλιμπίδια. Τα ίδια ισχύουν πάνω-κάτω και για το κομμάτι της παρουσίασης του αγώνα, αλλά αυτό θα το αναλύσουμε μετά το… τάιμ-άουτ για διαφημίσεις.