ICO & Shadow of the Colossus Classics HD

Το να γράψεις – και να αξιολογήσεις - τίτλους όπως το Ico και το Shadow of the Colossus δεν είναι καθόλου δύσκολο. Δεν χρειάζεται να έχεις καλλιτεχνική φλέβα ή κουλτουριάρικο υπόβαθρο, να έχεις λιώσει κασετάκια από λάιβ παραστάσεις του Γιόζεφ Μπόις και της Μαρίνα Αμπράμοβιτς. Το αντίθετο, μάλιστα. Το να κρίνεις αυτούς τους δύο τίτλους είναι απείρως ευκολότερο απ' ότι το Gran Turismo, το Halo και το Super Mario. Και ακριβώς επειδή ως «παιχνίδια» θα ξεκινήσω να τα κρίνω (δεν ξέρω ακόμη πώς θα καταλήξω, βέβαια), ζήτησα από τον Νότη να «κλάψει» για χάρη τους στο άρθρο που διαβάσατε εχθές. Οπότε, Νότη, τα δύο εκ των τριών αγαπημένα σου παιχνίδια βρίσκονται στο έλεός μου. Ετοιμάσου :Ρ

Χωρίς να υπάρχει σεναριακό πρελούδιο και σαφές setting, αμφότερα τα παιχνίδια βασίζονται στην αφηγηματικότητά τους η οποία αναπτύσσεται καθώς προχωράμε. Η αφηγηματικότητα είναι το στοιχείο στο οποίο θα γραπωθούμε, ακόμη και αν αυτή δεν προέρχεται μέσα από διαλόγους και γεγονότα με την έννοια της αφήγησης που έχουμε συνηθίσει σε πιο συμβατικά videogames. Κατά έναν τρόπο είναι σαν κάποιος να σου δείχνει εικόνες και εσύ με το μυαλό σου να πλάθεις μία ιστορία, για την οποία ανά τακτά χρονικά διαστήματα ο «παραμυθάς» σου δίνει τις απαραίτητες κατευθύνσεις προκειμένου να μην παρεκκλίνεις εντελώς και βρεθείς να φωνάζεις κάθε λίγο και λιγάκι «να, από εδώ θα βγουν οι εξωγήινοι/τα ζόμπι/ο Σάουρον!» Κάπως έτσι, λοιπόν, τα Ico και SotC θυμίζουν κάτι σαν διαδραστικά παραμύθια, με το στοιχείο της διάδρασης να υλοποιείται κυρίως σε περιβαλλοντικούς γρίφους. Αυτό που πετυχαίνει με εντυπωσιακό τρόπο ο Ueda είναι να φτιάξει έναν κόσμο στον οποίο τα πάντα βασίζονται στη λογική, ώστε να είναι πολύ σπάνιες οι στιγμές που ο παίκτης να χρειάζεται να τρέχει γύρω-γύρω ψάχνοντας να δει «εκείνο το σημείο όπου είναι κρυμμένη η λύση». Τα σημεία ενδιαφέροντος είναι τοποθετημένα με μαεστρία στον χώρο, τόσο ξεκάθαρα που με το που θα τα κοιτάξεις να ξέρεις ότι «α, αυτό θα μου χρειαστεί κάπου», ακόμη και όταν αφορούν σε αντικείμενα και δράσεις που μόνο αν συνδυαστούν μπορούν να δώσουν λύση/πρόσβαση σε επόμενα σημεία της πίστας. Πάντως το γεγονός ότι είναι τόσο ξεκάθαρα αυτομάτως αφαιρεί την «παιχνιδιάρικη πολυπλοκότητα» που θα όφειλε να έχει ένα videogame. 

Ένα ακόμη πράγμα που κάνει (παράξενη) εντύπωση είναι ο χειρισμός. Δεν είναι καθόλου πολύπλοκος και φαίνεται να - αυτό το γράφω ακριβώς όπως το σκέφτομαι - υπάρχει μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει την ιστορία, να σου δώσει την αίσθηση ότι συμμετέχεις, παρά για να σου προσφέρει μία δυνατή gaming εμπειρία. Αντικειμενικά, είναι κακός, αφού τις περισσότερες φορές ο παίκτης χρειάζεται να «παίξει» με τις αποστάσεις και τις κατευθύνσεις για να πετύχει να πάει κάπου (εκτελώντας ένα άλμα για να πιάσει ένα σχοινί, ας πούμε) την ώρα που θα αρκούσε ένα απλό point & click. Αυτό σημαίνει αυτομάτως ότι ο χειρισμός δεν έχει ροή, αλλά τελικά δεν την χρειάζεται κιόλας. Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που ένα λάθος οδηγεί στο θάνατο, ενώ ακόμη και στις υποτυπώδεις μάχες αρκεί ένας τυπικός συγχρονισμός στο πάτημα ενός κουμπιού, αφού ο βαθμός δυσκολίας είναι και αυτός... μέρος της αφηγηματικότητας. Έτσι το μοντέλο χειρισμού υπάρχει για να εξυπηρετήσει την εμβύθιση στην ιστορία παρά στο gameplay. Το να κρατάς πατημένο ένα πλήκτρο για να πιάνεις το χέρι της νεραϊδούλας στο Ico ή για να της κάνει νόημα να έρθει, το να σπιρουνίζεις το άλογο για να τρέχει γρηγορότερα στο SotC ή το να σφυράς στο boss για να έρθει προς το μέρος σου, σίγουρα δεν μπορεί να σταθεί δίπλα σε αξιομνημόνευτες σεκάνς όπως κάποιες στο God/Gears of War ή στο Uncharted, ούτε να έχει την ροή ενός σταδίου στο Super Mario Galaxy.