Heavy Rain [Move Edition update]

Δύσκολο παιχνίδι, δύσκολο review – τρεις φορές ξεκίνησα να γράφω, τρεις φορές άλλαξα γνώμη! Βλέπετε, το Heavy Rain προδιαθέτει τον reviewer να βγάλει τον… Κάφκα που κρύβεται μέσα του. Θα προσπαθήσω, λοιπόν, το review να μην είναι κουραστικό και ατέλειωτο, να επικεντρωθεί στα καίρια σημεία, όχι όμως «ξερά», χωρίς να δίνεται η πρέπουσα σημασία στα ιδιαίτερα στοιχεία που το κάνουν να ξεχωρίζει. Ελπίζω να τα καταφέρω – έχω χρόνια να γράψω κριτική ταινίας ποιότητας… :P

Δεν χρειάζεται να πω πολλά για το σενάριο, εφόσον η βασική ιστορία είναι πέντε-δέκα γραμμές και όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη, αφού δεν αποτελεί παρά μία εκδοχή/παραλλαγή υποθέσεων που βλέπουμε σε σύγχρονες τηλεοπτικές αστυνομικές σειρές μυστηρίου. Ωστόσο ο τρόπος που το παιχνίδι σε βάζει μέσα στην ιστορία και κατορθώνει να σε παραμυθιάσει καθώς εξελίσσεται, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος. Αυτές οι πέντε-δέκα γραμμές, λοιπόν, εστιάζουν στην δράση ενός κατά συρροή δολοφόνου που δρα επί χρόνια αρπάζοντας και σκοτώνοντας νεαρά αγόρια (περί των 10 ετών). Η μέθοδος του είναι καταδεκτική ως προς την ατμόσφαιρα – αλλά και τον τίτλο – του παιχνιδιού, εφόσον, δρώντας πάντοτε την εποχή των βροχών, αφήνει τα αγόρια σε πηγάδια μέχρι να τα πνίξει η άνοδος της στάθμης του νερού. Το προφίλ του ο δολοφόνος το ολοκληρώνει αφήνοντας τα - απαραίτητα για κάθε ευφυή δολοφόνο, όπως έχουμε διδαχτεί από την τιβί και το σινεμά – διαπιστευτήριά του: ένα origami στο χέρι και μία ορχιδέα αφημένη στο στέρνο των θυμάτων. Σε αυτή την υπόθεση έρχονται να προστεθούν οι υπάρξεις τεσσάρων εντελώς διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων, τους οποίους η μοίρα ενέπλεξε με τον επονομαζόμενο «origami killer», τις δραματικές ιστορίες των οποίων καλούμαστε να ζήσουμε παίζοντας. Ένας profiler του FBI με το προφανές καθήκον να αποκαλύψει τον δολοφόνο και να σταματήσει την δράση του, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ προσπαθεί να κερδίσει το ψωμί του ερευνώντας για τον δολοφόνο για λογαριασμό των γονέων των έως τώρα θυμάτων, μία φωτορεπόρτερ που μάλλον δεν αρκείται στο τέλειο λοφτ όπου μένει, και αναζητώντας την αλήθεια γύρω απ’ τον δολοφόνο θέλει να κερδίσει δόξα, χρήμα και το πούλιτζερ. Και, τέλος, υπάρχει η τραγική φιγούρα του κυρίαρχου εκ των πρωταγωνιστών του παιχνιδιού, ενός εντελώς κατακερματισμένου από την μοίρα αρχιτέκτονα, ο οποίος ανάμεσα στα… όλα που έχει χάσει στην ζωή του, ο γιος του απήχθη από τον δολοφόνο.

Οι τέσσερις χαρακτήρες πρωταγωνιστούν στην ιστορία, ο καθένας μέσω των δικών του επεισοδίων, μία μέθοδος που εμπλουτίζει πολύ το gameplay. Η μεθοδικότητα που θα ακολουθήσετε έχοντας τον ρόλο του profiler του FBI θα υποβιβάζεται σε πλάγιες, αμφίβολες πρακτικές από μέρους της φωτορεπόρτερ και του ντετέκτιβ, έως του να φτάσει στα όρια της απελπισίας που χαρακτηρίζει την δράση του πατέρα του τελευταίου θύματος. Αν από αυτά που διαβάσατε το Heavy Rain σας δίνει την εντύπωση ενός «adventure», κάντε στροφή 180 μοιρών. Δεν χαρακτηρίζεται από αλληλουχίες και καταδεκτικούς γρίφους τους οποίους είτε σαφώς είτε ασαφώς πρέπει να λύσετε προκειμένου να προχωρήσετε. Τουλάχιστον μέχρι το σημείο που έχω φτάσει το παιχνίδι με κάνει να αισθάνομαι περισσότερο σαν «φιλοξενούμενος» παρά σαν «πρωταγωνιστής», ενώ με την κάθε δράση είναι σαν κάποιος να με ρωτάει «τι θα ήθελες να συμβεί μετά;», μεταβάλλοντας το σενάριο βάσει των επιλογών που κάνω.

Ή και βάσει αυτών που… δεν κάνω!

Βεβαίως ο χαρακτηρισμός «interactive movie» επίσης είναι φτωχός, αφού εξ ορισμού δεν συλλαμβάνει στο έπακρο το περιεχόμενο και την πολυπλοκότητα του Heavy Rain. Περισσότερο θα το περιέγραφα ως «μίνι σειρά με πολλές διαφορετικές δραματοποιημένες ιστορίες», ή ίσως μία συρραφή περιπετετιών διαφορετικών ανθρώπων αλλά με κοινό παρονομαστή - κάτι σαν το The Snatch (το οποίο χρησιμοποιώ ως παράδειγμα επειδή το ξαναείδα πρόσφατα), αλλά χωρίς την κωμική πλευρά. Το επίσημο genre «interactive drama» δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο ως ορισμός, οπότε ελπίζω η πιο πάνω μικρή περιγραφή να σας δίνει μία ιδέα.