Harry Potter and the Half-Blood Prince

Ο γράφων τυχαίνει να είναι μεγάλος φαν της σειράς Harry Potter, φαν και μάλιστα «πρώτης γενιάς», δηλαδή από την εποχή των βιβλίων (να ‘ναι καλά ο καλός μου φίλος ο Ανδρέας που στο σχολείο με φώναζε «μαγκλ» κι εγώ έσπαγα το κεφάλι μου να καταλάβω τι διάολο εννοούσε). Για να πω την αλήθεια τα όσα ένιωσα διαβάζοντας τα βιβλία της J. K. Rowling συγκρίνονται μόνο με αυτά που μου προκάλεσαν εκείνα του J. R. R. Tolkien –θυμάμαι ότι τα έπαιρνα μαζί μου μέχρι και στο σχολείο μη μπορώντας να ησυχάσω αν δεν τα τελείωνα!

Όπως καταλαβαίνετε, δεν υπήρχε περίπτωση να μου ξέφευγε το τελευταίο παιχνίδι με πρωταγωνιστή τον διοπτροφόρο μάγο, το έκτο και προτελευταίο της σειράς που παραδοσιακά πλέον κυκλοφορεί πακέτο με την ομώνυμη ταινία. Θα περίμενε κανείς ότι πέντε παιχνίδια μετά το πρώτο Harry Potter, η Electronic Arts θα δοκίμαζε κάτι νέο ή έστω θα άλλαζε… βάζοντας απλώς τα ρούχα της αλλιώς, από την πρώτη όμως κιόλας ματιά στο παιχνίδι, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι κάτι τέτοιο δε συμβαίνει επ’ ουδενί.

Αμάν ο Καζαμπούμπου!

Το σενάριο του παιχνιδιού –ω του θαύματος- ακολουθεί εκείνο της ταινίας, ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι βγάζει απαραίτητα και νόημα. Οι Θανατοφάγοι έχουν ξεφύγει εντελώς πραγματοποιώντας επιθέσεις σε μάγους και μάγκλ, ο «Ξέρετε-ποιος» έχει επιστρέψει για τα καλά ενώ ο Harry βρίσκει ανέλπιστη βοήθεια από κάποιον «Ημίαιμο Πρίγκιπα». Όλα αυτά εξελίσσονται με μια σειρά ακόμα και στην ταινία, όχι όμως και στο παιχνίδι το οποίο ουσιαστικά είναι μια σειρά από mini-games με διάφορα cut-scenes να παρεμβάλλονται, εξελίσσοντας τη δράση.

Τα τρία mini-games που προανέφερα είναι κατά βάση η παρασκευή μαγικών φίλτρων, οι… ραβδομαχίες και οι αγώνες Quidditch, με το καθένα να έχει υποστεί αλλαγές σε σχέση με το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς. Τα μαγικά φίλτρα έχουν την πλάκα τους με τη δράση να εξελίσσεται σε πρώτο πρόσωπο και εσάς να βλέπετε μπροστά σας τον πάγκο με τα συστατικά και το τσουκάλι. Στόχος σας είναι να πετύχετε το φίλτρο όσο το δυνατόν ακριβέστερα αφού κάθε λάθος κίνηση ή τυχόν ατζαμοσύνες θα σας κοστίζουν δευτερόλεπτα, συντελώντας κατ’ επέκταση και σε χαμηλότερη βαθμολογία.

Οι ραβδομαχίες είναι το mini-game που παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε σχέση με τα υπόλοιπα. Εδώ η προοπτική είναι τρίτου προσώπου, όπως και στο υπόλοιπο παιχνίδι άλλωστε, και στη διάθεσή σας βρίσκεται ένα ικανοποιητικό –αλλά όχι massive- σύνολο κινήσεων και ξορκιών. Το παιχνίδι μάλιστα επιτρέπει τις μονομαχίες με τη συμμετοχή δύο παικτών και μπορείτε να επιλέξετε μεταξύ των περισσότερων από τους γνωστούς χαρακτήρες της σειράς. Ευτυχώς ο χειρισμός δεν είναι κακός και το όλο θέμα παλεύεται κάνοντας χρήση των αναλογικών μοχλών και φυσικά των bumpers και των triggers.

Το Quidditch είναι το τρίτο mini-game και δυστυχώς παρουσιάζεται χειρότερο σε σχέση με το Order of Phoenix. Για σκεφτείτε: πώς παίζατε Quidditch στα προηγούμενα Harry Potter ή έστω πώς θα θέλατε να παίζετε; Να ελέγχετε τον ανιχνευτή της μίας ομάδας (aka Harry Potter) και να ψάχνετε εναγωνίως για τη χρυσή μπάλα αποφεύγοντας παράλληλα τις μαύρες, ναι; Ε, λοιπόν στο Half-Blood Prince η όλη εμπειρία έχει καταστραφεί αφού στην ουσία έχει μετατραπεί σε έναν αγώνα δρόμου με checkpoints: περνάτε τα checkpoints, αυτά μένουν πράσινα και όλα καλά. Δεν περνάτε τα checkpoints, αυτά κοκκινίζουν κι εσείς χάνετε. Διασκεδαστικό; Ουυυ, τι να σας πω…