Happy Action Theater

Γράφω αυτό το κείμενο την ώρα που ο Tim Schafer και η Double Fine έχουν συγκεντρώσει $1,7 εκατομμύρια στο Kickstarter για το επόμενο –μεγάλο, απ’ ό,τι φαίνεται- εγχείρημά τους. «Μα καλά, όντως τα αξίζουν τόσα πολλά χρήματα;», ίσως να αναρωτηθεί κάποιος. Ε, φτάνει να δει τους τίτλους που έχει λανσάρει το καλιφορνέζικο στούντιο τα χρόνια που δραστηριοποιείται: Psychonauts, Brutal Legend, Costume Quest, Stacking, Iron Brigade, Sesame Street: Once Upon a Monster και τώρα Happy Action Theater. Ξεκίνησα να αναφέρω δυο-τρία απ’ αυτά και τελικά τα ‘πα όλα. Δεν έλεγε να αφήσω κάποιο απ’ έξω. Όλα, με τον τρόπο τους, ήταν ένα κι ένα…

Χάπι, χάπι!

Όπως και οι προηγούμενες παραγωγές της Double Fine, έτσι και το Happy Action Theater ξεχωρίζει για αρκετούς λόγους: κατ’ αρχάς βασίζεται σε μια πρωτότυπη ιδέα, αυτή του «παιχνιδιού». Τι είναι «παιχνίδι»; Κάτι με το οποίο παίζουμε (απροσδιόριστα πώς) προκειμένου να διασκεδάσουμε, να ψυχαγωγηθούμε, να περάσουμε καλά. Έτσι λοιπόν και με το Happy Action Theater: δεν είναι όπως τα άλλα videogames που πιθανώς να ‘χετε παίξει τον τελευταίο καιρό, κατορθώνει όμως να σας προσφέρει μια ευχάριστη ώρα (σημειώστε το αυτό, θα καταλάβετε σε λίγο το γιατί). Κατά βάση πρόκειται για μια σειρά δραστηριοτήτων που βασίζονται στην επαυξημένη πραγματικότητα: κάποια σας τοποθετεί στον ρόλο ενός… τεράστιου τέρατος που καταστρέφει μια πόλη σε ασπρόμαυρο φόντο (σαν σε ρετρό ταινία), μια άλλη σας βάζει στην πίστα καλώντας σας να βγάλετε τον Έλβις από μέσα σας, μια τρίτη σας βάζει να παίξετε Galaga με τα χέρια και μια τελευταία σας στέλνει στην κυριολεξία να κολυμπήσετε με τα ψάρια αφού σας μεταφέρει στον πάτο ενός ενυδρείου.

Αντικειμενικός στόχος δεν υπάρχει σε καμία από τις δραστηριότητες του Happy Action Theater. Ή μάλλον όχι, τώρα που το ξανασκέφτομαι, υπάρχει και είναι η ψυχαγωγία του παίκτη. Πάνω σε αυτή τη φιλοσοφία βασίζεται το παιχνίδι. Δεν έχετε δηλαδή να τερματίσετε κάτι, να ξεκλειδώσετε κάτι άλλο, να σπάσετε κάποιο σκορ κ.ο.κ. αλλά απλά να διασκεδάσετε με την ψυχή σας. Αυτό είναι και καλό και κακό. Καλό διότι είναι αφάνταστα χαλαρωτικό και καθόλου αγχωτικό αλλά και κακό καθώς η απουσία στόχων μπορεί να αποδειχθεί τεράστια παγίδα, μετριάζοντας έτσι τον ενθουσιασμό του παίκτη και βέβαια την αντοχή του ίδιου του παιχνιδιού στον χρόνο.