Στην αρχή ξαφνιάστηκα, όταν πληροφορήθηκα τις πωλήσεις των δύο μεγάλων music games της φετινής χρονιάς. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το υπέροχο Beatles: Rock Band, ένας τίτλος-φόρος τιμής στο πιο σημαντικό συγκρότημα της μοντέρνας μουσικής, υπολειπόταν σε πωλήσεις του Guitar Hero 5. Ο τίτλος της ΕΑ και της Harmonix έδειχνε να έχει καταλυτικό πλεονέκτημα: μια αθάνατη μπάντα με διαχρονικό στυλ, νέες ιδέες στην παρουσίαση, μια αίσθηση ιστορικότητας και μια συλλογή τραγουδιών που έχουν αγαπηθεί από γενιές και γενιές. Το παιχνίδι (ή έστω αυτός ο γύρος) έμοιαζε κερδισμένο για τη Harmonix. Κι όμως, το 5ο, καθόλα αναμενόμενο, sequel του Guitar Hero άφησε πίσω του το κομψοτέχνημα της Harmonix, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά.

Smells like team spirit

Έχοντας περάσει πλέον αρκετή ώρα με το τελευταίο Guitar Hero, συνειδητοποίησα ότι, τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αρκούν μερικές ώρες ενασχόλησης με τον τίτλο για να καταλάβει κανείς τι είναι αυτό που του χάρισε την προτίμηση του κοινού. Σίγουρα, παίζει ρόλο η σαφώς μεγαλύτερη συλλογή τραγουδιών που προσφέρει το Guitar Hero 5. Σίγουρα, παίζει ρόλο το ότι ο τίτλος της Activision περιλαμβάνει πιο μοντέρνα ακούσματα σε συνδυασμό με κλασικά. Σε τελική ανάλυση, όμως, η επιτυχία του GH5 δεν οφείλεται σε κανέναν από αυτούς τους παράγοντες, αλλά στην πιο στοχευμένη εμπειρία που μπορεί να προσφέρει. Η Neversoft αφήνει κατά μέρος τη δημιουργικότητα στον καλλιτεχνικό τομέα και την έμφαση στην εκτίμηση της ίδιας της μουσικής και εστιάζει στην καρδιά της εμπειρίας που θέλει να προσφέρει. Εν τέλει, αυτό που αναζητά ο κόσμος αγοράζοντας ένα music game είναι να διασκεδάσει με την παρέα του, και σε αυτόν τον τομέα, το GH5 είναι ίσως το πιο καλοσχεδιασμένο παιχνίδι του είδους.

Οι προθέσεις της Neversoft γίνονται αντιληπτές από τα πρώτα δευτερόλεπτα της ενασχόλησης με τον τίτλο. Αντί για το κλασικό μενού που υποδεχόταν τον παίκτη στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, αυτή τη φορά υπάρχει ένα demo που επιλέγει τυχαία ένα από τα 85 τραγούδια του παιχνιδιού και το εμφανίζει στην οθόνη. Οι παίκτες μπορούν είτε να το αφήσουν να παίζει σαν μουσική και οπτική υπόκρουση για το σαλόνι τους ή να αρπάξουν ένα πλαστικό όργανο (όχι, μην πάει το βρώμικο μυαλό σας ΕΚΕΙ, τζιζ) και να αρχίσουν να παίζουν, χωρίς να ασχολούνται με την επιλογή mode, προφίλ, κλπ. Ακούγεται σαν κάτι σχεδόν ανάξιο λόγου, αλλά η διαφορά στην αίσθηση και την προσβασιμότητα είναι υπολογίσιμη. Εκεί που κάθεστε στον καναπέ και τα λέτε με τους φίλους σας, παίζετε τάβλι ή κάνετε δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, ξαφνικά πέφτει ένα κομμάτι που ενθουσιάζει την ομήγυρη. Αντί να σιγομουρμουράτε τους στίχους και να κουνάτε ρυθμικά το κεφάλι σας, όπως θα κάνατε αν η μουσική έβγαινε από ένα απλό στερεοφωνικό, τώρα μπορείτε να μπείτε γρήγορα στο παιχνίδι, να εκτονωθείτε με ένα-δυο τραγουδάκια και να συνεχίσετε αυτό που κάνατε.

Μια άλλη διαφορά που γίνεται αμέσως αισθητή στον παίκτη, είναι η αναβάθμιση στα γραφικά. Όσοι δεν παρακολουθούν στενά τη σειρά, δεν πρόκειται να παρατηρήσουν μεγάλες αλλαγές, αλλά όσοι έχουν «λιώσει» πραγματικά τους προηγούμενους τίτλους και «κόβει» λίγο το μάτι τους, θα παρατηρήσουν σημαντικές διαφορές. Πρώτα από όλα, τα μοντέλα των μουσικών είναι κάπως πιο περίπλοκα, ενώ το animation έχει βελτιωθεί σημαντικά. Πέρα από το σχεδόν τέλειο lip syncing στο στόμα του τραγουδιστή, έχουν προστεθεί περισσότερες χαρακτηριστικές κινήσεις στην ερμηνεία του, θυμίζοντας περισσότερο την ερμηνεία του πραγματικού καλλιτέχνη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα αρκετά πιο ενδιαφέρον θέαμα, αλλά δημιουργεί και κάποιες ενοχλητικές στιγμές, ιδιαίτερα όταν ο σωματώδης, χεβιμεταλλάς τραγουδιστής της μπάντας σας, κινείται με τη… γατίσια χάρη της Gwen Stefani στο Ex-Girlfriend των No Doubt. Μικρό το κακό, θα μου πείτε. Άλλωστε, αν όντως σας ενοχλεί τόσο πολύ, μπορείτε να δημιουργήσετε μια γυναίκα τραγουδίστρια και να τη χρησιμοποιείτε στα κατάλληλα κομμάτια. Πόσο μάλλον τώρα, που το σετάρισμα ενός γκρουπ πριν από το live γίνεται πιο γρήγορα και εύκολα. Αυτή η λεπτομέρεια στο animation γίνεται ακόμη πιο εμφανής όταν κάνουν την εμφάνισή τους οι καθιερωμένες πλέον καρικατούρες πραγματικών καλλιτεχνών, όπως η Shirley Manson των Garbage, ο «πολύς» Carlos Santana και ο Kurt Cobain σε ένα αρκετά αμφιλεγόμενο cameo. Κλείνοντας με τον τεχνικό τομέα, καλό είναι να επισημάνουμε την ευπρόσδεκτη χρήση anti-aliasing για πρώτη φορά σε ικανοποιητικό βαθμό, καθώς και τον άριστο ήχο, αλλά αυτό είναι μάλλον αναμενόμενο.