Greed: Black Border

Ποιά νομίζετε ότι είναι τα συστατικά για ένα αξιόλογο action RPG; Γρήγορος ρυθμός, εκατοντάδες αντικείμενα με τα οποία μπορείς να ντύσεις τον χαρακτήρα σου, δεκάδες εχθροί που επιτίθενται ταυτόχρονα και ασταμάτητη δράση χωρίς να χρειάζεται να σπαταλάς μεγάλα ποσοστά φαιάς ουσίας. Με μία λέξη, «Diablo», ή αν προτιμάτε - έτσι για να είμαστε και πιο επίκαιροι – «Torchlight». Άλλωστε η Clockstone Software μάλλον προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την φήμη του τελευταίου προσπαθώντας να μας δώσει κάτι παρόμοιο αλλά σε πιο sci-fi περιβάλλον. Δυστυχώς μάλλον δεν έπαιξαν όσο χρειαζόταν το Torchlight, αφού όλα τα συστατικά που το έκαναν διασκεδαστικό και εθιστικό, φαίνεται να απουσιάζουν από το Greed: Black Border.

Στο ίδιο έργο θεατές

Αν ψάχνετε για σενάριο μάλλον θα απογοητευτείτε, καθότι η ιστορία είναι copy-paste από δεκάδες άλλους τίτλους/ταινίες: μια ομάδα στρατιωτών καλείται να ανταποκριθεί στην έκκληση για βοήθεια που εξέπεμψε ένας διαστημικός σταθμός. Αμέσως μετά την επιβίβασή τους εκεί, γίνεται φανερό πως κάτι δεν πηγαίνει καλά μιας και τα ρομπότ του σταθμού στρέφονται αμέσως εναντίον τους ενώ τα μέλη του πληρώματος έχουν μετατραπεί σε τέρατα που ενδιαφέρονται απλώς να σας κάνουν με τα κρεμμυδάκια. Πέρα από τα παραπάνω μην περιμένετε σεναριακή ανάπτυξη, αλλά ούτε και πράγματα που να μην έχετε ήδη δει σε παρόμοια παιχνίδια και ταινίες. Από που να αρχίσω - το Doom και το Dead Space, ή τα Αlien και το Event Horizon;  

Τorchlight μείον Fun = Greed: Black Border

Όπως ανάφερα και στην εισαγωγή αυτά που έκαναν το Torchlight διασκεδαστικό και εθιστικό απουσιάζουν από το Greed. Ξεκινώντας, μπορούμε να επιλέξουμε ανάμεσα από τρεις κλάσεις οι διαφορές των οποίων εντοπίζονται ουσιαστικά μόνο στο ποιά όπλα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, Υπάρχει ο pyro ο οποίος ειδικεύεται στις κοντινές μάχες με φλογοβόλο, ο soldier που κρατά mini-gun και προτιμάται για τις μάχες από μέσες αποστάσεις, ενώ ο plasma είναι ο καμπεράς της παρέας μιας και είναι εξοπλισμένος με sniper rifle. Όμως όποιον και να επιλέξουμε, η στρατηγική που ουσιαστικά μας επιβάλει το παιχνίδι να χρησιμοποιήσουμε είναι η ίδια: πλησιάζουμε αρκετά σε μια ομάδα εχθρών ώστε να αρχίσουν να μας επιτίθενται, μετά ανοίγουμε μια αρκετά μεγάλη απόσταση μεταξύ τους και αρχίζουμε να πυροβολούμε. Αν αποφασίσουμε να το ρισκάρουμε αντιμετωπίζοντάς τους από κοντά τότε μάλλον θα βρεθούμε σύντομα να κοιτάμε τα ραδίκια ανάποδα. Αυτός ο τρόπος παιχνιδιού σύντομα καταντά κουραστικός και επαναλαμβανόμενος μιας και όσα επίπεδα και αν ανεβάσουμε τον χαρακτήρα μας παραμένουμε εξαιρετικά ευάλωτοι στις κοντινές μάχες.