reviewsvideogames

Gravity Rush 2

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PS4
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, RPG, PEGI: 12+

Επιτρέψτε μου να σας ενοχλήσω λίγο: θεωρώ ότι η μεγάλη δύναμη της Sony, και ένας τομέας στον οποίο παραμένει ασυναγώνιστη, είναι η τεράστια ποικιλία που προσφέρει σε επίπεδο κυκλοφοριών πρώτης γραμμής. Σίγουρα, δεν έχει την ελευθερία και την καθαρά ποσοτική ποικιλία που προσφέρει το περιβάλλον των PC (των Windows, δηλαδή). Βεβαίως, δεν έχει την ικανότητα της Nintendo να πετυχαίνει με τόση συνέπεια τον ποιοτικό της στόχο. Ναι, της λείπουν το οικοσύστημα και οι τσέπες της Microsoft και αυτό φαίνεται μερικές φορές, ακόμη και στις επιτυχημένες της περιόδους. Αλλά στην τροφοδοσία των συστημάτων της με αποκλειστικές και ποικίλες παραγωγές πρώτης γραμμής, αυτό που αποκαλούμε τίτλους ΑΑΑ δηλαδή, η Sony πραγματικά διαπρέπει. 

 Παρά τη μετάβαση στη νέα γενιά κονσολών, το Gravity Rush 2 τρέχει στα 30 fps, παρόλο που το remaster του πρώτου είχε άνετα τα 60. Μια ματιά στα physics είναι αρκετή για να καταλάβουμε γιατί.

Γιατί το λέω αυτό; Γιατί θεωρώ ότι μια κυκλοφορία σαν το Gravity Rush 2 δεν θα έβρισκε εύκολα σπίτι σε κάποια άλλη πλατφόρμα ή εταιρεία. Το πρώτο παιχνίδι στο Vita, δημιούργημα του Κεϊτσίρο Τογιάμα, σχεδιαστή του πρώτου Silent Hill, δεν ήταν απλά απρόσμενα καλό, αλλά έπεισε όσους δεν είχαν παρωπίδες ότι το AAA gaming έχει θέση στον χώρο των φορητών. Αλλά δεν ήταν αυτό το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του. Παράλληλα, ήταν ένας τίτλος ευρηματικός, ελκυστικός και γεμάτος προσωπικότητα, τόσο σε επίπεδο αφήγησης όσο και σε επίπεδο gameplay που έφερνε στο μυαλό μεγάλες ιδιόμορφες “δευτερεύουσες” επιτυχίες της ιαπωνικής σχολής, όπως το Jet Set Radio, το Rez ή το Burning Rangers. Τώρα που το σκέφτομαι, υπάρχει μια πλατφόρμα που κάποτε θα ταίριαζε με το Gravity Rush και αυτή θα ήταν κάποια από τις δύο τελευταίες κονσόλες της SEGA. Ειρωνικό, δεδομένης της ιστορίας ανταγωνισμού μεταξύ Sony και SEGA; Σαφώς. Τέλος πάντων, αρκετά με το παρελθόν. Αυτό που ήθελα να κρατήσουμε από όλα αυτά είναι ότι, μετά το Last Guardian, το PlayStation 4 υποδέχεται διαδοχικά ένα δεύτερο δυνατό, αλλά και ιδιόμορφο αποκλειστικό ιαπωνικής προέλευσης.

Όπως και αν το δει κανείς, το Gravity Rush 2 δεν είναι κάποια ιδιαίτερα προβεβλημένη ή διάσημη σειρά, επομένως ίσως να πρέπει να πούμε μερικά λόγια σχετικά με τη βασική ιδέα του, για όσους δεν έχουν ασχοληθεί με τον πρώτο τίτλο (ο οποίος είναι διαθέσιμος και σε remaster για το PS4). Σε εντελώς βασικό επίπεδο, πρόκειται για ένα open-world παιχνίδι με υπερήρωες ή, για την ακρίβεια, υπερηρωίδες. Βασική πρωταγωνίστρια είναι η Kat, μια ναζιάρα ξανθιά που έχει την ικανότητα να ελέγχει τη βαρύτητα γύρω της. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να επιλέξει την κατεύθυνση προς την οποία λειτουργεί η βαρυτική έλξη, δηλαδή να “πέφτει” προς οποιαδήποτε κατεύθυνση και να σηκώνει πολύ βαριά αντικείμενα αντιστρέφοντας τα βαρυτικά πεδία γύρω της. Όπως υπαγορεύει η Μεγάλη των Νεαρών Ξανθών Ηρώων Ιαπωνική Σχολή, η Kat πάσχει από αμνησία και δεν γνωρίζει πολλά πράγματα για την προέλευσή της. Στον πρώτο τίτλο μάθαμε μέσα από κάποια οράματα ότι ίσως ήταν κάποιο σημαίνον πρόσωπο σε έναν μυστηριώδη πολιτισμό, αλλά πέρα από αυτό, κανείς δεν γνωρίζει πώς βρέθηκε ξαφνικά στον κόσμο του παιχνιδιού και πώς απέκτησε τις δυνάμεις της, οι οποίες σχετίζονται με μια μαύρη κοσμική γάτα που την ακολουθεί παντού.

 Η αφήγηση γίνεται και πάλι με τη μορφή manga. Εξαιρετική επιλογή για έναν τίτλο με αυτό το στυλ και τόσους χαρακτήρες. 

Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά δεν έχουν μεγάλη σημασία στην αρχή του δεύτερου τίτλου, καθώς η Kat βρίσκεται αποκλεισμένη χωρίς τις δυνάμεις της σε έναν ιπτάμενο οικισμό μεταλλωρύχων, μετά από μια σφοδρή βαρυτική καταιγίδα. Στην αρχή, έκανα την υπόθεση ότι οι σχεδιαστές του παιχνιδιού ήθελαν να ξεκινήσουν την ιστορία από την αρχή με κάποιον τρόπο και βρήκαν αυτό το τέχνασμα (υπάρχουν και δύο δεκάλεπτα επεισόδια στο YouTube, σε περίπτωση που θέλετε να δείτε ακριβώς τι συνέβη αμέσως μετά το τέλος του πρώτου παιχνιδιού). Άλλωστε, το κοινό του PS4 είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό του Vita, άρα δεν θα ήταν και τόσο παράξενο. Όντως, το παιχνίδι εξελίσσεται ομαλά, σαν να κάνει μια νέα αρχή, και οδηγεί τον παίκτη σε μια νέα ηλιόλουστη πόλη, πολύ διαφορετική από την “Τιμ Μπαρτον-ική” Hekseville του πρώτου τίτλου. Κι όμως, αρκετές ώρες μετά, αποδεικνύεται ότι αυτή η νέα πόλη αντιστοιχεί απλά στο ένα τρίτο του παιχνιδιού. Καθώς προχωράει η ιστορία, η νέα αρχή πάει περίπατο και εμφανίζονται ξανά χαρακτήρες και ζητήματα από τον πρώτο τίτλο και μάλιστα με σχετικά επιτακτικό τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι, αν θέλετε να κατανοήσετε πλήρως την αρκετά πλούσια ιστορία του Gravity Rush 2, η οποία δεν έχει να ζηλέψει πολλά πράγματα από πολλά anime, θα πρέπει να έχετε μια κάποια εξοικείωση με το πρώτο παιχνίδι.

Κατά τα άλλα, το Gravity Rush 2 ακολουθεί την κλασική δομή ενός ανοικτού τίτλου, με έναν τεράστιο χάρτη, γεμάτο με σύμβολα που αντιστοιχούν σε διάφορες αποστολές, βασικές που προχωρούν την ιστορία ή δευτερεύουσες. Αυτήν τη φορά, υπάρχουν πολύ περισσότερες και πολύ πιο ποικίλες δευτερεύουσες αποστολές, έστω και αν δεν έχουν όλες την ίδια ψυχαγωγική αξία ή το ίδιο ενδιαφέρον. Άλλωστε, σε αυτό το είδος παιχνιδιού είναι προτιμότερο να έχεις έναν γεμάτο χάρτη και να μην ξέρεις ποτέ τι θα σου τύχει, παρά έναν άδειο με λίγες, αλλά καλές αποστολές. Μια αποστολή μπορεί να απαιτεί απλώς να βρεις κάποια άτομα και να τους μιλήσεις, μια άλλη να τραβήξεις κάποια φωτογραφία (ναι, διαθέτει photo mode και μάλιστα γίνεται και μέρος του παιχνιδιού με πολύ έξυπνο τρόπο). Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις που οι αποστολές κρύβουν μεγάλες εκπλήξεις, όπως διαγωνισμούς χορού, μεταμφιέσεις, καταδιώξεις και... αποστολές stealth. Ναι, ο πιο ενοχλητικός τύπος αποστολής στο πρώτο Gravity Rush επιστρέφει και εδώ και είναι εξίσου ενοχλητικός, κυρίως επειδή κανείς δεν έχει μπει στον κόπο να προσθέσει κάποιο από τα βοηθήματα που απαιτεί αυτό το είδος gameplay. Δεν υπάρχει κάποια πληροφόρηση για το οπτικό πεδίο των φρουρών και ελάχιστη προειδοποίηση πριν από την ανακάλυψη και την αυτόματη αποτυχία (!) της αποστολής. Ωστόσο, σε γενικές γραμμές υπάρχει μια βελτίωση στις αποστολές, παρόλο που υπερβολικά πολλές από αυτές ακολουθούν το κλασικό μοτίβο “εξερεύνησης – συλλογής – μάχης”.

 Παρόλο που βλέπεις την πόλη (πόλεις) από ψηλά στο μεγαλύτερο κομμάτι του gameplay, η λεπτομέρεια στο ύψος του εδάφους είναι απλά εκπληκτική.

Βέβαια, όπως θα γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν ασχοληθεί με τον πρώτο τίτλο, η γοητεία του Gravity Rush δεν βρίσκεται στον αδέξιο σχεδιασμό των αποστολών του, αλλά στον τρόπο με τον οποίο το καθαρό gameplay εμπλουτίζει κάθε άποψη της εμπειρίας. Οι μηχανισμοί του gameplay δίνουν τη δική τους πνοή σε κάθε αποστολή, χαρίζοντας τεράστια ελευθερία στον παίκτη, ενώ δένουν τόσο όμορφα με την προσωπικότητα της ηρωίδας που φτάνουν στο σημείο να αλληλοπροσδιορίζονται. Η Kat είναι μια ηρωίδα που πραγματικά αγκαλιάζει τα εφηβικά χαρακτηριστικά της. Είναι φρέσκια, αισιόδοξη, συμπαθητική, αδέξια, κεφάτη και ματαιόδοξη. Ενδιαφέρεται για την εμφάνισή της, φλερτάρει, είναι επιρρεπής στα κομπλιμέντα, κινείται με χάρη, αλλά περιστασιακά θα κάνει μια ανώμαλη προσγείωση και πολύ συχνά θα πει το λάθος πράγμα. Το ίδιο θα κάνει και ο παίκτης όσο εξοικειώνεται με τους μηχανισμούς, με την αρχική αδεξιότητα να δίνει αργότερα τη θέση της σε θεαματικά ακροβατικά στην πραγματικά εκθαμβωτική γεωμετρία του περιβάλλοντος. Επιπλέον, ο παίκτης θα πρέπει να εξοικειωθεί και με δύο νέα είδη βαρύτητας (τη χαμηλή βαρύτητα της Σελήνης και την υψηλή του Κρόνου) που περιπλέκουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα, αλλά παράλληλα προσθέτουν κι άλλο ευπρόσδεκτο βάθος στο gameplay.

 Οι μηχανισμοί και η συνεχής κίνηση μαγεύουν και συγκινούν τον παίκτη, καθώς πετάει ανέμελα σε μια πανέμορφη πόλη, απολαμβάνει το τοπίο, παθαίνει ίλιγγο -με την καλή έννοια- και προσπαθεί να διαχειριστεί τις δυνάμεις του για να φτάσει τους πολυπόθητους κρυστάλλους που κρύβονται σε δύσβατα σημεία (χρησιμοποιούνται για την αναβάθμιση των ικανοτήτων της Kat). Όπως θα περίμενε κανείς, αυτοί οι τόσο γοητευτικοί μηχανισμοί εμποτίζουν το σχεδιασμό του παιχνιδιού με τη δική τους χάρη και σε κάνουν να ξεχνάς τις πιο ανέμπνευστες αποστολές. Ίσως, μάλιστα, να είναι αυτό το ζητούμενο, δηλαδή να πρέπει να μάθει ο παίκτης το παιχνίδι για να το απολαύσει πραγματικά. Αλλά όχι, ας μην παρασυρθώ. Οι αποστολές πρέπει να βελτιωθούν στον επόμενο τίτλο.

 Οι στιγμές που η Kat στερείται τις δυνάμεις της σε κάνουν να τις εκτιμάς περισσότερο όταν τις έχεις στη διάθεσή σου.

Συνοψίζοντας, το Gravity Rush 2 είναι άλλο ένα από αυτά τα ιδιαίτερα, γοητευτικά παιχνίδια που, μπορεί να μην θεωρούνται system sellers και να μην έχουν την αναγνωρισιμότητα που απαιτεί η σύγχρονη αγορά, αλλά ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα και προσφέρουν μια διαφορετική, ποιοτική, έως και μαγευτική κατά καιρούς εμπειρία. Το γεγονός ότι αυτά τα χαρακτηριστικά συνδυάζονται με τις αξίες παραγωγής ενός πραγματικού AAA τίτλου, με ατελείωτη γεωμετρία που συναρπάζει, εκπληκτική προσομοίωση φυσικής, πανέμορφο καλλιτεχνικό κομμάτι (απλά κοιτάξτε τους περαστικούς!) και υποστήριξη υπερυψηλής ανάλυσης - αλλά όχι HDR - στο PS4 Pro, δημιουργεί ένα πραγματικά μαγευτικό αποτέλεσμα. Σίγουρα, υπάρχουν σφάλματα και κάποια επαναληψιμότητα. Όχι, ίσως να μην είναι μια απαραίτητη αγορά για κάποιον που θέλει να παίζει συγκεκριμένα πράγματα με συγκεκριμένα κριτήρια. Όλοι οι υπόλοιποι, όμως, που προτιμούν τα παιχνίδια τους με λίγο περισσότερο χρώμα και φαντασία, καλά θα κάνουν να μην το προσπεράσουν.

 

Υπέροχοι μηχανισμοί gameplay που επηρεάζουν βαθιά τον παίκτη και απαιτούν αρκετή ικανότητα και εξοικείωση. Καταπληκτικός καλλιτεχνικός, αλλά και απρόσμενα απαιτητικός τεχνικός τομέας. Εκθαμβωτικός κόσμος.
Αρκετές βαρετές ή/και επαναλαμβανόμενες αποστολές. Stealth που δεν λειτουργεί πολλές φορές. Λίγο προβληματική κάμερα.

 

κανένα σχόλιο συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις