Gran Turismo

Όταν αποκαλύφθηκε από την Sony η ανάπτυξη του PSP το 2003, τρία ήταν τα franchises που όλοι περιμέναμε πως σίγουρα θα έφταναν στην φορητή παιχνιδομηχανή: το Final Fantasy, το Metal Gear Solid και το Gran Turismo. Για το τρίτο χρειάστηκε να περιμένουμε πέντε ολόκληρα χρόνια (και να φανταστείτε ότι δεν είναι παιχνίδι της Blizzard) (χαχα, το πιάσατε, ε; χαχα). Και με την αναμονή για το Gran Turismo 5 στο PS3 να έχει χτυπήσει κόκκινο εντονότερο και από Testarossa, το «πρώτο» Gran Turismo έφτασε, επιτέλους, στο μικρούτσικο PSP. Για δες…

Μικρό καλάθι, πολλά κεράσια;

Δεν είναι δα το πρώτο παιχνίδι με αυτοκίνητα που έχει εμφανιστεί στο PSP, είναι όμως αυτό που φιγουράρει ως το «πιο ρεαλιστικό» απ’ όλα, τίτλο που διεκδικεί όχι άδικα, αν αναλογιστούμε πως εκτός από υπεραυτοκίνητα – που απαντώνται σε όλα τα παιχνίδια του είδους – περιλαμβάνει και τυπικά αυτοκίνητα του εμπορίου, που κυκλοφορούν κανονικότατα στους δρόμους της γειτονιάς σας και που προφανώς δεν θα υπήρχε περίπτωση να σας τραβούσαν την προσοχή αν τα βλέπατε στον δρόμο.

Δεδομένης της ποικιλίας αυτοκινήτων και των δεδομένων διαφορετικοτήτων τους, είναι κατανοητό ότι το Gran Turismo οφείλει να τα εξομοιώσει όσο το δυνατό καλύτερα, στο σημείο τουλάχιστον που να γίνεται εμφανές στον δρόμο. Βεβαίως δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε ότι αυτοκίνητα της ίδιας τάξης θα έχουν τόσο διαφορετικά χαρακτηριστικά ώστε να κάνουν μπαμ στην διάρκεια μίας κούρσας, ωστόσο το MX5 σας δεν είναι δυνατό να αποδίδει και να συμπεριφέρεται όπως η SLR του αχώνευτου γείτονα, έτσι δεν είναι;

Και όντως, το παιχνίδι μου επέβαλε να ξεκινήσω με ένα Megane 2000 κυβικών, ανταγωνιζόμενος τρία εφάμιλλης απόδοσης αυτοκίνητα (ανάμεσά τους και το ΜΧ5 που λέγαμε…), με σκοπό να τερματίζω όσο ψηλότερα γίνεται, κερδίζοντας τα αντίστοιχα χρήματα. Το παιχνίδι δεν διαθέτει carrer mode και ίσως να σας φανεί λίγο απότομος ο τρόπος που σας βάζει «με το ζόρι» στην πρώτη κούρσα. Το ταπεινό Megane (αλλά και οι εν πίστα ανταγωνιστές του) πάει αργάαααα, με το κοντέρ να μην ξεπερνά εύκολα τα 170 χιλιόμετρα (στην ουσία γίνεται μόνο σε ένα σημείο της πρώτης πίστας σε μία μεγάλη ευθεία) και την μέση ταχύτητα να παίζει γύρω στα 130-140. Και όμως, αυτές οι ταχύτητες είναι αρκετές για να σας κερδίσουν τα πρώτα σας χρήματα, αλλά με μία αίσθηση που θα σας κάνει να αναρωτιέστε «έχω παίξει ξανά τόοοοσο αργόοοο racing game;» Μάλλον όχι…

Όποιος ξεκινάει αργά, όμως, φτάνει (πιο) μακριά

Με τον «φόβο της μη ταχύτητας» έπαιξα αρκετές φορές αυτήν την πίστα, κάθε φορά με το Megane (αφού δεν είχα άλλο διαθέσιμο αυτοκίνητο) αλλά διαφορετικά (τυχαία) αντίπαλα αυτοκίνητα, πάντοτε όμως της ίδιας (σύμφωνα με το παιχνίδι) κατηγορίας. Είχα πλέον μάθει τόσο την πίστα όσο και τα τερτίπια του χειρισμού, οπότε μάζεψα τα απαραίτητα χρήματα για να κάνω μία βόλτα στα μαγαζιά. Σε κάθε «γύρο» του παιχνιδιού (μετά από κάθε αγώνα, δηλαδή) στο μαγαζί εμφανίζονται τυχαία τέσσερις κατασκευαστές με διαθέσιμα έως 12 μοντέλα αυτοκινήτων για τον κάθε ένα, διαφορετικής κατηγορίας και φυσικά αξίας. Το πρόβλημα με το μαγαζί στο Gran Turismo είναι ότι οι κατασκευαστές εμφανίζονται εντελώς τυχαία και δεν έχετε την δυνατότητα να τους δείτε όλους για να αγοράσετε κάποιο συγκεκριμένο αυτοκίνητο, οπότε οι αγορές βασίζονται εν πολλοίς στην καλή σας τύχη.

Ωστόσο εγώ δεν έψαχνα για κάτι συγκεκριμένο. Ήθελα απλώς ένα (πολύ) γρηγορότερο αυτοκίνητο και η Dodge Viper του 2003 που βρέθηκε μπροστά μου ήταν εξαιρετική περίπτωση και μάλιστα μπορούσα να την αγοράσω! Ψώνισα, ξεκίνησα μία νέα κούρσα και κόλλησα το δάχτυλο στο γκάζι περιμένοντας την εκκίνηση.

Ευτυχώς οι φόβοι μου δεν επιβεβαιώθηκαν. Γρήγορη επιτάχυνση, μεγάλη τελική ταχύτητα και το Gran Turismo στο PSP μεταμορφώθηκε από… Mario Kart σε κανονικότατο racer. Βεβαίως η συμπεριφορά του αυτοκινήτου άλλαξε κατακόρυφα, με την ανάγκη για απότομα και διαρκή φρεναρίσματα να είναι επιτακτικά, ενώ η καλπάζουσα στην ευθεία Dodge μετατρεπόταν στην πιο πεισματάρα σκύλα στις στροφές, αρνούμενη να ακολουθήσει τις προσταγές μου μέχρι που συνήθισα τα δικά τις τσαλιμάκια στον αντιστρόφως ανάλογο συνδυασμό γκαζιού-φρένου. Πάντως ο αγώνας ήταν πάλι μεταξύ τεσσάρων μόνο αυτοκινήτων (όλα ίδιας κατηγορίας).