Gran Turismo 5

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για τα παρασκήνια του Gran Turismo 5, του «μεγάλου κόλπου» με το οποίο ο Kazunori Yamauchi από το 2005 διατηρεί το ίσως μεγαλύτερο hype στην ιστορία των racing games. Αλλά πάλι, ποιος ο λόγος; Όποια ψηφιακή κοτρόνα και να σηκώσετε θα βρείτε από κάτω κάτι που να σχετίζεται με το πόνημα της Polyphony Digital – να, δείτε εδώ. Προσωπικά ομολογώ ότι δεν παρακολούθησα την «σαπουνόπερα» GT5 - «άν είναι νά' βγει θέ να βγεί»... Και βγήκε.

Λοιπόν, το Gran Turismo 5 ξεκινά πολύ πιο εντυπωσιακά απ' ότι περίμενα. Η κινηματογραφική εισαγωγή δεν περιλαμβάνει καγκουραμαξιές, αλλά απεικονίζει την διαδικασία κατασκευής ενός αυτοκινήτου – από την στιγμή της εξόρυξης του χάλυβα μέχρι την στιγμή που βγαίνει ολοκαίνουργιο και καλογυαλισμένο από το εργοστάσιο. Η εισαγωγή είναι τόσο καλά σκηνοθετημένη, τόσο αισθησιακή, που το μόνο που λείπει είναι η φωνή του Jeremy Clarkson να μιλάει χρησιμοποιώντας τις λέξεις «ψυχή», «καμπύλες» και «Βασίλισσα». Από την πρώτη κιόλας στιγμή το Gran Turismo 5 φωνάζει «lifestyle» - ό,τι δηλαδή θα περίμενες από τον Yamauchi.

Η ειδυλλιακή εισαγωγή δίνει την θέση της σε ένα πολυφορτωμένο μενού την στιγμή που θα αποφασίσεις να κάνεις κλικ στην λειτουργία GT (α, δεν σας το είπα, το παιχνίδι έχει εξελληνισμένα μενού, +1 από εμένα). Η πλοήγηση στις επιλογές πάντως συνηθίζεται, οπότε η ουσία είναι πως υπάρχουν όλα τα απαραίτητα gaming modes (άδειες, διοργανώσεις, δύο κατηγορίες αγώνων που στην μία αναλαμβάνετε το μανατζάρισμα οδηγών), πωλήσεις νέων και μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, μαγαζί με ανταλλακτικά και φαναρτζίδικο για σέρβις. Κάθε ειδική διοργάνωση και κάθε κούρσα της campaign έχουν διαφορετικές απαιτήσεις που εντοπίζονται στο επίπεδο εμπειρίας του παίκτη και στην κατηγορία αυτοκίνητων. Οι κούρσες είναι πολλές προκειμένου να «χωρέσουν» το πιο πολυδιαφημισμένο ατού του GT5, τον εντυπωσιακό αριθμό των χιλίων μοντέλων αυτοκινήτων. Βεβαίως, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν είναι όλα διαθέσιμα από την αρχή, αλλά καθώς ο παίκτης εξελίσσεται μέσα από το παιχνίδι, κερδίζοντας πόντους εμπειρίας και χρήμα, μπορεί να ξεκλειδώνει και να αγοράζει ολοένα και περισσότερα τα οποία προστίθενται στο ψηφιακό του γκαράζ. Με αυτό το, όχι πρωτόγνωρο για το είδος, κάτι-σαν-πόκεμον-αλλά-με-αυτοκίνητα RPG/συλλεκτικό στοιχείο, το GT5 δολώνει το αγκίστρι για να ψαρέψει όλους όσους τρέφουν φετιχιστική αγάπη για τα αυτοκίνητα, έστω και αν περιορίζονται απλώς στο να τα χαλβαδιάζουν σε περιοδικά/ίντερνετ. Και, ξέρετε, δεν είναι δύσκολο να μπεις στο τριπάκι, ειδικά εφόσον ξεκινήσεις να σκαλίζεις και τα διάφορα διακοσμητικά στοιχεία που εμπλουτίζουν τον τίτλο (φωτογραφικά άλμπουμ, βιντεοθήκες, πληροφορίες, «πείραγμα» αυτοκινήτων κ.λπ.) τα οποία δεν είναι μεν απαραίτητα, αλλά όλοι ξέρουμε πως πολλές φορές, το κερασάκι κάνει την τούρτα.

Βεβαίως ο άντρας ο σωστός ο driver, δεν ξεκινά ποτέ με την «campaign» ενός racing παιχνιδιού, παρά με «σφηνάκια» γρήγορων αγώνων. Στο αντίστοιχο μενού οι τέσσερις επιλογές περιλαμβάνουν τυπικές κούρσες εναντίον οδηγών ΑΙ, κούρσες εναντίον του χρόνου, πλαγιολίσθιση και διπλό για δύο παίκτες με την εικόνα στην τιβί να χωρίζεται στην μέση. Τα επίπεδα δυσκολίας είναι τρία με το πιο εύκολο να απαιτεί ελάχιστη προσπάθεια (τιμόνι και δύο πλήκτρα για γκάζι-φρένο) και με την AI να είναι τόσο ανταγωνιστική όσο της επιτρέπουν οι αδυναμίες του αυτοκινήτου που οδηγείς. Στο δε δυσκολότερο, η AI είναι ομολογουμένως πιο ανταγωνιστική, ενώ στον αρμόδιο πίνακα ρυθμίσεων είναι δυνατό να τεθούν σε λειτουργία τα βοηθήματα που βολεύουν τον καθέναν. Μέχρι το σημείο αυτό, όλα είναι φυσιολογικά – όπως θα τα περίμενε κανείς. Ωστόσο από τον πρώτο κιόλας γρήγορο γύρο, το Gran Turismo 5 αφήνει να φανούν τα ψεγάδια του...