Final Fantasy XIII-2

Τα πρώτα 30 λεπτά του Final Fantasy XIII-2 αρκούν για να πάρεις μια ιδέα για το μπάχαλο που πρέπει να επικρατεί αυτή την περίοδο στα στούντιο της Square Enix. Το παιχνίδι ξεκινάει παραδοσιακά, με μια φαντασμαγορική, επικής κλίμακας εισαγωγική σκηνή. Η Lightning, ηρωίδα του προηγούμενου παιχνιδιού και προστάτιδα της θεότητας Etro και της Valhalla, ενός κόσμου που βρίσκεται στις σχισμές του χωροχρόνου, έρχεται αντιμέτωπη με έναν εχθρό που εμφανίζεται από το πουθενά. Οι δύο τους μάχονται ξεστομίζοντας βαρύγδουπες, κούφιες κουβέντες, σε ένα παρατεταμένο βίντεο όπου μια πόλη ισοπεδώνεται συθέμελα ενώ παράλληλα συγκρούονται δύο στρατοί από τερατώδη πλάσματα. Μετά εμφανίζεται – ξανά από το πουθενά – ένας τύπος εν ονόματι Noel, που στην όψη μοιάζει να έχει φύγει από το Kingdom Hearts για να περάσει μια βόλτα να δει τι γίνεται στα Final Fantasy, ο οποίος έχει κάποια σχέση (λέμε τώρα, τίποτα δεν είναι σίγουρο) με την αδερφή της Lightning. Ξεκινά μια μάχη στα πλαίσια του tutorial η οποία θα δώσει τη θέση της σε ένα σύντομο, εντυπωσιακό και εντελώς ανούσιο QTE. Στο τέλος η Lightning αποφασίζει να στείλει το Noel σε μια πύλη στο χωροχρόνο για να βρει την αδερφή της τη Serah, οπότε οι δυο τους να αλλάξουν πράγματα στο χωροχρόνο για να σώσουν την Valhalla και τον κόσμο ολόκληρο. Λίγο μετά, αναλαμβάνεις το ρόλο της Serah η οποία είναι ο κεντρικός χαρακτήρας του παιχνιδιού, την ώρα που στη δική της διάσταση συντελείται μια εισβολή από μυστηριώδη τέρατα. Ένας πρώτος γύρος δοκιμαστικών μαχών ξεκινά, υπό τον ενοχλητικό άκουσμα μιας ψευτό-ροκ μουσικής υπόκρουσης, μέχρι που έρχεσαι αντιμέτωπος με τον πρώτο αρχηγό το παιχνιδιού.

Αν δοκιμάσατε το Final Fantasy XIII-2 και όλα αυτά σας φάνηκαν ενδιαφέροντα, τότε μάλλον εγώ έχω αρχίσει να γερνάω επικίνδυνα. Προσωπικά μου φάνηκαν σαν να... προσπαθεί να παρουσιάσει μια όπερα ένας μαθητής Λυκείου που γνωρίζει μόνο το Glee και το Twilight (και αν δεν τα ξέρετε εσείς, μπράβο, ακόμη καλύτερα για σας) – μισή ώρα με φανταχτερές ατάκες, πολύχρωμα κοστούμια και ελάχιστο νόημα. Στα δικά μου τα νιάτα, οπότε και το όνομα της Square Enix ήταν αυτομάτως συνώνυμο του ποιοτικού ιαπωνικού RPG, οι ιστορίες των Final Fantasy ήταν μεν εξεζητημένες, διέθεταν όμως στην πλειοψηφία τους ένα μπούσουλα, μια νοηματική συνέχεια και γοητευτικούς χαρακτήρες με τις δικές τους, ξεχωριστές ιστορίες. Θυμάμαι δύο αδέλφια πρίγκιπες να παίζουν το θρόνο κορώνα–γράμματα εξαιτίας της απροθυμίας του ενός να αναλάβει τις ευθύνες του, έναν ιππότη να πασχίζει να εκδικηθεί τη δηλητηριασμένη οικογένειά του και να συμβιβάζεται τελικά με ένα πικρό αποχαιρετισμό πάνω σε ένα τρένο φάντασμα, και έναν περίεργο μισθοφόρο–νίντζα με γουστόζικο Λάιτ-μοτίφ, που εμφανιζόταν διάσπαρτα στις αποστολές, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του. Αντιθέτως, στο XIII-2, η βασική πρωταγωνίστρια είναι ένα χαζοχαρούμενο κοριτσόπουλο που σέρνει μαζί της έναν τύπο ο οποίος απλά έχει ξεπηδήσει από ένα άλλο, παιδικό franchise. Καράβι σέρνει...

Ας αφήσουμε ωστόσο την ανάγκη να συγκρίνουμε τα πάντα με το «ένδοξο παρελθόν». Ούτως ή άλλως, το XIII-2 έχει δημιουργηθεί για να σβήσει τα αμέτρητα κακώς κείμενα που προέκυψαν από το σχετικά πρόσφατο Final Fantasy XIII, εξού και η τόσο μικρή χρονική απόσταση μεταξύ δύο τίτλων αλλά και η περίεργη αρίθμηση... πάνω στην ήδη υπάρχουσα αρίθμηση της σειράς (παγκόσμια πρωτοτυπία το Final Fantasy 13, μέρος 2ο). Η αλήθεια είναι πως έστω και λίγο να έχεις ασχοληθεί με τον προηγούμενο τίτλο, μπορείς εύκολα να διακρίνεις πως οι σχεδιαστές αφιέρωσαν σχεδόν όλη την ενέργειά τους στο να στρίψουν το «καράβι» του Final Fantasy μακριά από τον καταστροφικό ύφαλο στον οποίο κατευθυνόταν το δέκατο τρίτο μέρος. Έτσι, κάποιες από τις αλλαγές έχουν ευπρόσδεκτα αποτελέσματα και φέρνουν μαζί την υπόνοια πως η Square Enix γνωρίζει πώς μπορεί να βελτιώσει το franchise της. Ο εκνευριστικά γραμμικός κόσμος του προηγούμενου τίτλου έχει αντικατασταθεί από πολλές περιοχές που παρουσιάζουν διακλαδώσεις και μπορούν να εξερευνηθούν, προσφέροντας κρυμμένα αντικείμενα και διάφορα δευτερεύοντα quest, ενώ αυτή τη φορά υπάρχουν και μπόλικες πόλεις για να περιδιαβούν οι πρωταγωνιστές. Οι περιοχές είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους με ένα σύστημα που αντικαθιστά τον παραδοσιακό «χάρτη» και σας βάζει να επιλέγετε πού και πότε θέλετε να ταξιδέψετε στον χωροχρόνο, για να αλλάξετε τα γεγονότα της ιστορίας. Υπάρχουν περιοχές που είναι βασικές για το σενάριο και άλλες που είναι απαραίτητες μόνο στο πλαίσιο των δευτερευόντων αποστολών, οπότε μπορεί και να μην χρειαστεί να τις δείτε ποτέ. Το συγκεκριμένο μοντέλο θυμίζει παλαιότερα RPG της εταιρείας που προσέφεραν ανάλογα περιθώρια ελευθερίας επιλογών και φέρνει μια φρεσκάδα στον τίτλο. Έχει ωστόσο ένα τυπικό μειονέκτημα, την έλλειψη ενός ενιαίου, εξερευνήσιμου κόσμου που διαθέτουν όλα τα Final Fantasy.