Final Fantasy VII

Time waits for no game

Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα πολλά πράγματα όταν κατέβασα στο Memory Stick του PSP μου την επίσημη emulated έκδοση του Final Fantasy VII. Ίσως να φταίει η έμφυτη κυνικότητα της ιδιότητας του κριτικού, ένα... κοστούμι που έχω αναγκαστεί να φορέσω πολλές φορές, ίσως ο φόβος της απογοήτευσης. Όποιος και αν ήταν ο λόγος, πριν ξεκινήσω να παίζω είχα «θωρακίσει» τις προσδοκίες μου σε σχέση με αυτό που είχα νιώσει όταν έπαιξα το παιχνίδι για πρώτη φορά, ενώ είχα προετοιμαστεί για μια ύπουλη επίθεση νοσταλγίας, η οποία δεν θα μου επέτρεπε να κρίνω αντικειμενικά έναν τόσο ιστορικό τίτλο. Γιατί, κακά τα ψέματα, δεν υπάρχει λέξη που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει καλύτερα το Final Fantasy VII. Ήταν ο τίτλος που έμαθε σε πολλούς όχι μόνο την αξία και την πλούσια παράδοση της ιαπωνικής σχολής των RPG, αλλά και τη δυνατότητα χρήσης της τεχνολογίας για την επίτευξη αφήγησης πραγματικά κινηματογραφικής υφής και ποιότητας.

Τελικά, αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας. Το Final Fantasy VII είναι ένας τίτλος που διατηρεί τη γοητεία του σχεδόν στο ακέραιο, έστω και αν αυτή η γοητεία οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι τα πλεονεκτήματά του εξακολουθούν να είναι ορατά μέσα από τα ουκ ολίγα και ουχί αμελητέα ψεγάδια του. Όντως, είναι δυστυχές ότι το πρώτο που παρατηρεί ένας gamer που έχει παίξει σχεδόν εκατοντάδες RPG κάθε σχολής από τότε που είδε τους τίτλους τέλους του FFVII, είναι οι φανερές πλέον αδυναμίες του. Αδυναμίες που κάποτε ήταν αδύνατο να προσέξει, παρασυρμένος από τη μαγεία ενός παιχνιδιού που τότε άλλαζε τα δεδομένα του είδους.

 

Αν δει κανείς το FFVII αντικειμενικά, ξεχνώντας όσα είχε ζήσει σε μια άλλη, πιο αθώα εποχή, θα διαπιστώσει πως τα προβλήματα είναι πολλά και σοβαρά, προβλήματα που δεν οφείλονται μόνο στην ηλικία, αλλά και στο βασικό σχεδιασμό του τίτλου. Ενοχλητικότατες τυχαίες μάχες που διακόπτουν εγκληματικά τη ροή του παιχνιδιού, ένα σύστημα ανάπτυξης χαρακτήρων που, όσο έξυπνο και βαθύ και αν είναι, σε τελική ανάλυση αναγκάζει τον παίκτη να πολεμήσει αμέτρητες όμοιες μάχες για να το αξιοποιήσει και διάλογοι τόσο… αμερικανοποιημένοι που να μοιάζουν μερικές φορές ξένοι σε σχέση με την ατμόσφαιρα που επικαλείται ο τίτλος. Εννοείται ότι κανένα από αυτά τα προβλήματα δεν έχει διορθωθεί με την επανακυκλοφορία του FFVII, καθώς πρόκειται απλώς για ένα image του αυθεντικού παιχνιδιού που τρέχει στο επίσημο emulator της Sony.

Το μόνο που κερδίζει ο παίκτης σε σχέση με το 1997 είναι το ότι δεν χρειάζεται να αλλάζει δίσκους (το παιχνίδι καταλάμβανε αρχικά 3 CD), καθώς και πιο γρήγορους χρόνους φόρτωσης. Βέβαια, το γεγονός ότι μπορεί κανείς να παίξει ένα από τα πιο κλασικά RPG όλων των εποχών σε μια φορητή κονσόλα, ίσως να αποτελεί bonus από μόνο του. Όχι ότι κι αυτό δεν προκαλεί προβλήματα, βέβαια. Ελλείψει υποστήριξης widescreen, ο παίκτης έχει τρεις επιλογές στο PSP, καμία από τις οποίες δεν είναι ιδανική: είτε να αναγκάσει τον τίτλο να παίξει full screen, τεντώνοντας τα γραφικά σε φρικτό βαθμό, είτε να διατηρήσει τις αυθεντικές αναλογίες των γραφικών παίζοντας με τεράστια μαύρα περιθώρια που φτάνουν το 1/3 της οθόνης (μάλλον η καλύτερη επιλογή, είναι σαν να παίζεις σε GBA) ή να επιλέξει να μεγεθύνει τα γραφικά στις διαστάσεις της οθόνης του PSP, κόβοντας ένα σημαντικό κομμάτι της οθόνης. Βέβαια, για όλα αυτά δεν φταίει το παιχνίδι, αλλά οι δυνατότητες του PS1. Ας μην ξεχνάμε ότι δεν πρόκειται για remake, αλλά για emulation. Αν έχουν αρχίσει να σας… ζώνουν τα φίδια, ηρεμήστε και συνεχίστε να διαβάζετε. Όχι, ο αγαπημένος μας φίλος δεν μας πρόδωσε.